10. “දෙන ලද්දෙහි ඵල නැති, පුදන ලද්දෙහි ඵල නැත, හෝමයෙහි ඵල නැත, සුකෘත දුෂ්කෘත කර්‍මයන්ගේ ඵලවිපාක නැත, මෙලෝ නැත, පරලෝ නැත, මව නැත, පියා නැත, ඕපපාතික සත්ත්‍වයෝ නැත, ලෝකයෙහි ස්ම්‍යග්ගත ව සම්‍යක් ප්‍රතිපන්න ව මෙලෝ පරලෝ තුමූ විශිෂ්ටඥානයෙන් දැන සාක්‍ෂාත් කොට යමෙක් පවසත් නම් එබඳු මහණ බමුණෝ නැතැයි.
චුන්‍දය, මෙසේ සිතින් ත්‍රිවිධ අශූචිභාව වේ.
චුන්‍දය, මේ දශඅකුශලකර්‍මපථයි. චුන්‍දය, මේ දශඅකුශලකර්‍මපථයෙන් සමන්‍වාගත වූයේ කල් ඇතිව ම යහනින් නැගී සිටුනේ පොළොව පිරිමදනේ නමුදු අශූචි ම වෙයි. පොළොව නො පිරිමදනේ නමුදු අශූචි ම වෙයි, අමුගොම පිරිමදනේ නමුදු අශූචි ම වෙයි, අමුගොම නො පිරිමදනේ නමුදු අශූචි ම වෙයි, නිල්තණ පිරිමදනේ නමුදු අශූචි ම වෙයි, නිල්තණ නො පිරිමදනේ නමුදු අශූචි ම වෙයි, අග්නිපරිචර්‍ය්‍යා කරන්නේ නමුදු අශූචි ම වෙයි, අග්නිපරිචර්‍ය්‍යා නො කරන්නේ නමුදු අශූචි ම වෙයි, බදැඳිලිව හිරු නමදනේ නමුදු අශූචි ම වෙයි. බදැඳිලි ව හිරු නො නමදනේ නමුදු අශූචි ම වෙයි, සවස තුන්වනු කොට දියට බස්නේ නමුදු අශූචි ම වෙයි, සවස තුන්වනු කොට දියට නො බස්නේ නමුදු අශූචි ම වෙයි.
එ කවර හෙයිනැ යත්:
චුන්‍දය, මේ දශඅකුශලධර්‍මයෝ අශූචි ම වෙති, අශූචිකරණ ම වෙත්. චුන්‍දය, දශඅකුශල කර්‍මපථයන්ගේ සමන්‍වාගමහේතුයෙන් නිරය පැනෙයි, තිරිසන්යොන් පැනෙයි, ප්‍රේතවිෂය පැනෙයි. එබඳු අන් කිසි දුර්‍ගතිහු ද පැනෙත්.
චුන්‍දය, කායසෝචෙය්‍යය ත්‍රිවිධ වෙයි, වචීසොචෙය්‍යය චතුර්විධ වෙයි, මනෝසොචෙය්‍යය ත්‍රිවිධ වෙයි.
චුන්‍දය, කෙසේ කයින් ත්‍රිවිධ සුචිභාවය වේයැ යත්:
1. මෙලොව්හි ඇතැමෙක් පණිවා හැර පණිවායෙන් වැළැක්කේ වෙයි, බහා තැබූ දඬු ඇත්තේ බහා තැබූ අවි ඇත්තේ ලජ්ජා ඇත්තේ සව්සතුන් කෙරෙහි දයා ඇත්තේ හිතානුකම්පා ඇත්තේ වෙසෙයි.
2. අයිනාදන් හැර අයිනාදනින් වෙන් වූයේ වෙයි, ගම්හි වූ හෝ අරන්හි වූ හෝ මෙරමා අයත් යම් ඒ පරචිත්තූපකරණ වේ නම් ථෙය්‍යසඞ්ඛ්‍යාත ඒ නො දුන් දෑ නො ගන්නේ වෙයි.
3. කාමයන්හි මිස හසර හැර දමා මිසහසරින් වැළැක්කේ වෙයි, මාතෘරක්‍ෂිතාය, පීතෘරක්‍ෂිතාය, මාතාපීතෘරක්‍ෂිතාය, භ්‍රාතෘරක්‍ෂිතාය, භගිනිරක්‍ෂිතාය, ඥාතිරක්‍ෂිතාය, ධර්‍මරක්‍ෂිතාය, සස්වාමිකය, සපරිදණ්ඩාය, යටත් පිරිසෙයින් මල්ගුලායෙන් පිරිකෙව්ලදුදැයි යම් ඒ මාගම්හු වෙත් නම් උන් කෙරෙහි නො හැසිරෙන බවට නො පැමිණෙන්නේ වෙයි.
චුන්‍දය, මෙසේ කයින් ත්‍රිවිධ ශූචිභාවය වේ.