3. 2.
පධාන සූත්‍රය
427. නිල්දලා හෝ තෙරැ (නිර්‍වාණ සඞ්ඛ්‍යාත) යෝගක්‍ෂේමාධිගමය සඳහා විශේෂපරාක්‍රම කොට අප්‍රාණකධ්‍යානයෙහි යෙදුනු (නිර්‍වාණ සඞ්ඛ්‍යාත) ප්‍රධානයෙහි මෙහෙයූ සිත් හෙවත් පරිත්‍යක්ත ආත්මභාවය ඇති මා කරා
428. වසවත්මරදෙව්පිත් කුළුණුබර තෙපුල් කියමින් එළැඹියේ යැ: තෙපි වැහැරි වවු, දුරුවර්‍ණ වවු, දැන් මරණය තොප හමුයෙහි වේ.
429. තොප ගේ මරණයට සහස්‍රභාගයෙන් යුත් ප්‍රත්‍යය වෙයි. තොපගේ ජීවිතය ඒකාංශ ඇතියෙකි. භවත්නි, ජීවත් වවු. ජීවිතය උතුමි. ජීවත්වනුවෝ පින් කරන්නාහු.
430. (මෙථුන විරති සඞ්ඛ්‍යාත) බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යය රක්නා අග්නි හෝම හා කරණ තොපට බොහෝ පින් රැස් වේ. ප්‍රධන්වීර්‍ය්‍යයෙන් කම් කරනු වහු?
431. ප්‍රධාන (නිර්‍වාණ) ය සඳහා වූ මාර්‍ගය දුර්‍ගම යැ, දුෂ්කර යැ, නො ලැබිය හෙයි. මෙ ගාථා කියමින් මරදෙව්පිත්, බුදුරදුන් හමුයෙහි සිටියේ යැ.
432. එසෙයින් කියන ඒ මරහට භාග්‍යවත්හු තෙල වදන් කීහු. ප්‍රමත්තයන්‍ ගේ යහළු වූ පාපිෂ්ඨය, යම් අර්‍ත්‍ථයෙකින් මෙහි ආයෙහි ද (එය මම දනිමි.)
433. අණුමාත්‍ර වූ ද, (වර්‍තගාමි) පුණ්‍යයකින් මට අර්‍ත්‍ථයෙක් නැත. යමකුන් හට පුණ්‍යයන් පිළිබඳ අර්‍ත්‍ථයෙක් වේ නම් මරදෙව් ඔවුනට කියනට නිස්සේ යැ.
434. මට (ශාන්තිවරපදය කෙරෙහි ඔකප්පන) ශ්‍රද්ධා ඇත, එසෙයින් ම (පරාක්‍රම සඞ්ඛ්‍යාත) වැර ද ඇත. මට වජ්‍රෝපම ප්‍රඥා ද ඇත. මෙසෙයින් නිවන් කරා යොමු කළ සිත් ඇති මා කවර හෙයින් “දිවි රකුවයි” අනුපෘච්ඡා කෙරෙහි ද?
435. (අප්‍රාණකධ්‍යානයෙන් සමුත්‍ථිත වූ) මාගේ, මෙ ශරීරවාතය නදීස්‍රෝතස් නමුදු වියළන්නේ යැ, ප්‍රහිතාත්ම වූ මාගේ ලෙහෙ කිම නො වියළන්නේ ද?
436. ලෙහෙ වියැළෙත් මැ පිත් හා සෙමුදු වියැළෙයි. මාංසය ක්‍ෂීණ වත් මැ බෙහෙවින් සිත් පහන් වන්නේ යැ. බෙහෙවින් මාගේ ස්මෘති හා ප්‍රඥා හා සමාධි හා සිටුනේ යි.
437. මෙ නයින් වෙසෙන උත්තම වේදනාවට පත් ඒ මාගේ චිත්තය උභය කාමයන් අපේක්‍ෂා නො කෙරෙයි. සත්ත්‍වයකුගේ පාරිශුද්ධත්‍වය බලව.
438. ක්ලේශකාමයෝ තාගේ ප්‍රථමසේනා යැ (අධිකුශලධර්‍මයන්හි) අරතිය ද්විතීයසෙනා යි කියනු ලැබේ. ක්‍ෂුත්පිපාසා දෙක තාගේ තෘතීය සේනා යැ, පර්‍ය්‍යෙෂණ තෘෂ්ණාව තාගේ සතරවන යයි කියනු ලැබේ.
439. තාගේ පස්වන සෙනඟ ථිනමිද්ධය වෙයි. සවන සෙනඟ (උත්‍රාසසඞ්ඛ්‍යාත) බියයි කියනු ලැබේ. තාගේ සප්තම සේනාව විචිකිත්සා නමු, තාගේ අටවැනි සෙනඟ මකුබව හා තදබව යි.
440. ලාභ යැ ප්‍රශංසා යැ සත්කාර වැ යි කියනලද යම් යශසෙක් වේ නම් එ ද, යමෙකුත් තමා හුවා දක්වා නම්, මෙරමාත් හෙලා දක්නේ නම්,
441. නමුවිය, කෘෂ්ණ වූ තාගේ (මහණ බමුණනට) අන්තරායකර වූ තෙල සේනා වෙයි. අශූර පුරුෂ ඒ සේනාව නො දිනය (ශූරපුරුෂ වැලිත් මරයෙන්) දිනා (මාර්‍ගඵල සඞ්ඛ්‍යාත) සුවයට පැමිණෙයි.
442. යුදෙහි නො පසු බස්නා බව හඟවනු විසින් තෙල මම මුදුතණ පරිහරණ කරන්නෙමි. (තගේ සේනාව විසින් පරදවන ලද හොත්) ඒ මාගේ දිවියට නින්‍දා වේවා, යම් හෙයකින් පරාජිත වැ ජීවත් වෙම් නම් (එයට වඩා) සමර බිම්හි මට මරණ උතුමි.
443. මෙ ලොව්හි ඇතැම් ශ්‍රමණබ්‍රාහ්මණයෝ (අත්මොත්කර්‍ෂණ පරවම්භන පර්‍ය්‍යවසාන කොට ඇති තාගේ සේනායෙහි) නිමග්න වූවාහු (ශීලාදී ගුණයෙන් ) අප්‍රකට වෙත්. යම් මගෙකින් (බුද්ධ ප්‍රත්‍යෙක බුද්ධාදි) සුව්‍රතයෝ නිවන් යෙත් නම්, නිවන්මඟ ද නො දනිත්.
444. උද්‍යුක්ත වූ හාත්පසින් සේනාසහිත වූ (ගිරි මෙවුල්) ඇත්රජු සහිත වූ මාරයා දැක යුද පිණිස ඉදිරි බලා යෙමි. (එමරදෙව්) මා අපරාජිත පර්‍ය්‍යඞ්කස්ථානයෙන් නහමක් සලාවා.
445. සදෙව් ලොව යම්බඳු තෙල මරසෙන් නො මැඩලීය හේ නම් තාගේ එ මරසෙන් පහණින් අමුමැටිපසක් සෙයින් මාගේ ප්‍රඥායෙන් මැඩැගෙණ යමි.
446. සම්‍යක්සංකල්පය වශී කොට සම්‍යක්ස්මෘතිය ද සුප්‍රතිෂ්ඨිත කොට බොහෝ සව්වන් හික්මවමින් රටින් රට සරනෙම්.
447. අප්‍රමත්ත වූවාහු නිවන් සඳහා මෙහෙයූ සිත් ඇත්තාහු මාගේ අනුශාසනා පිළිපදනා එසව්වෝ තා නො කැමැතිවත් මැ යම් නිවණකට පැමිණ ශෝක නො කෙරෙත් නම්, එනිවන් කරා යන්නාහ.