4. 8 පුණ්ණාපදානය
1287. විපස්සී භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ද, සිඛී - වෙස්සභූ - කකුසන්‍ධ යන මුනිවරයන්ගේ ද, කෝණාගමන තාදීන් වහන්සේගේ ද -
1288. කස්සප බුදුරදුන්ගේ ද ශාසනයෙහි පැවිදි වැ සිල්සපන් නුවණැති සන්හුන් ඉඳුරන් ඇති මෙහෙණක් වැ -
1289. බහුශ්‍රුත වූ ධර්‍මධර වූ ධර්‍මාර්‍ත්‍ථ පුළුවුස්නා වූ (මම) දහම් උගන්නී ද අසන්නී ද (ගුරුන්) ඇසුරුකරන්නී ද වීමි.
1290. ජනයා මැද දහම් දෙසන මම බුදුසසුන්හි (ප්‍රකට) වීමි, ඒ බහුශ්‍රුත භාවය හේතු කොටගෙන මම ප්‍රියසීල මෙහෙණන් ඉක්මවා සිතීමි.
1291. යළි දැන් පශ්චිම භවයෙහි සැවැත් පුරයෙහි මම අනේපිඬු සිටුහුගේ ගෙයි කළදැස්සක කුස උපන්මු.
1292. දිය ගෙන ඒමට ගියා දියමැද සීතලෙන් වෙවුළන සොත්‍ථිය බමුණකු දිටිමි. ඔහු දැක මෙය කීමි:
1293. හැම කලැ සීතයෙහි දිය ගෙන යන මම හිමියන්ගේ දඬුවම් බියෙන් බිය පත්වැ වාක් දෝෂ භයින් පීඩිත වැ ජලයට බස්මු.
1294. බමුණ, තෙපි කවරකුට බියපත් වැ හැම කල්හි වෙවුළන ගාත්‍රයෙන් යුක්ත වැ දියට බසිහු ද, අතිශයින් සීත විඳිනවු යැ.
1295. භවතිය පුණ්ණාවෙනි, කුශලකර්‍මයක් කරන කළ පව් වළහාලන මා ඒකාන්තයෙන් දැනැ දැනැ ම පුළුවුස්වා.
1296. භවතිය, මහලු වූ හෝ තරුණ වූ හෝ යමෙක් පව් කම් කෙරේ නම් උදකාභිසේවනයෙන් පාපකර්‍මයෙන් මිදේ යයි.
1297. දියෙන් නැගීසිටිනහුට ධර්‍මාර්‍ත්‍ථයෙන් යුක්ත වූ වදනක් කීමි, එ ද අසා සංවේගයට පත් හේ පැවිදි වැ රහත් වී.
1298. එකකින් ඌන වූ සියය පුරමින් යම් හෙයෙකින් දැස් කුලෙහි උපන්මු ද, එහෙයින් “පුණ්ණා” යයි මාගේ නම විය, ඔව්හු මා නිදස් කළහ.
1299. ඉක්බිති සිටාණන්ට අනුමෝදනා කොට ශාසනයෙහි පැවිදි වීමි, නොබෝ කලෙකින් මැ රහත්බවට පැමිණියමු.
1300. මහාමුනිවරය, ඍද්ධීන්හි ද දිබ්බසෝතධාතුයෙහි වසී වෙමි, චේතෝපරියඤාණයාගේ ද වසී වෙමි.
1301. පූර්‍වනිවාස දනිමි, දිව ඇස ශුද්ධ කරන ලද, සර්‍වාස්‍රවයෝ පරික්‍ෂීණයහ, දැන් පුනර්‍භවයෙක් නැති.
1302. බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන්ගේ අනුහසින් අර්‍ත්‍ථ ධර්‍ම නිරුක්තීන්හි ද එසේ මැ ප්‍රතිභානයෙහි ද මාගේ ඥානය නිර්‍මල විය, පරිශුද්ධ වී.
1303. භාවනායෙන් මහාප්‍රඥා ඇතිවීමි, ශ්‍රැතය හේතු කොට ගෙන ශ්‍රැතාවිනී වෙමි, මානයෙන් නීචකුලයෙහි උපන්මු. එසේ මැය, කර්‍මය නො නැසෙන්නේ යි.
1304. – 1306. ක්ලේශයෝ දවන ලදහු ... බුදුසසුන් කරන ලදී.
මෙසේ පුණ්ණා මෙහෙණ මේ ගාථා කිවු යැ.
අටවැනි පුණ්ණා ස්ථවිරාපදාන යි.
4. 9 අම්බපාලී අපදානය
1307. රස් පහස් ලද රැළි ඇති යම් ඵුස්ස නම් මහාමුනි කෙනෙක් වූවාහු ද, මම් ඔබට බුහුන වීමු. කැත්කුලෙහි උපන්මු.
1308. ඒ බුදුන්ගේ දහම් අසා වෙසෙසින් පහන් සිතින් යුක්ත වැ මහදන් දී රූප සම්පත් ප්‍රාර්‍ත්‍ථනා කළමු.
1309. මොබින් එක්තිස්වන කපෙහි ලෝකාග්‍රනායක වූ ලොවට ප්‍රදීප වූ තුන්ලොවට සරණ වූ සිඛී නම් ජිතපඤ්චමාරයන් වහන්සේ පහළ වූ සේක.
1310. එකල රම්‍ය වූ අරුණ පුරයෙහි බමුණු කුලයෙහි උපන්මු, කිපුණු කිත් ඇති වැ රහත් මෙහෙණකට ශාප කළමු.
1311. “වෛශ්‍යාවක මෙන් අනාචාර ඇති වැ බුදුසසුන දූෂණය කරන්නී” යයි මෙසේ ආක්‍රෝශ කොට ඒ පව් කැමින් -
1312. දරුණු වූ නිරයට ගොස් මහත් වූ දුකින් මඩනා ලදුමු, එයින් සැවැ මිනිස් ලොවැ බැගෑපත් වැ උපන්මු.
1313. දසදහසක් ජාතියෙහි ගණිකාබව කළමු, දුෂ්ට වූ විෂයක් වළඳා මෙන් ඒ පාපයෙන් නො මිදිණිමි.