485. චන්‍දනමාලිය ස්ථවිරාවදානය
5105. ප්‍රියස්වරූප වූ මනරම් වූ පස්කම් ගුණ හැර අසූකෙළක් ධනය ද හැර පැවිද්දට පැමිණියෙමි.
5106. මම පැවිදිව කයින් පව්කම් දුරු කෙළෙමි. වාග්දුශ්චරිතය හැර ගංඉවුරෙහි වෙසෙමි.
5107. හුදකලාව වසන්නා වූ මා වෙත බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්සේ එළඹි සේක. බුදුරජය යි මම නො දනිමි. පිළිසඳර කථා කෙළෙමි.
5108. මම පිළිසඳර කථා කොට නම්ගොත් විචාළෙමි: භවත් දෙවි වෙයි? නොහොත් පුරින්‍දද නම් වූ ශක්‍ර වෙයි?
5109. භවත් කවර හෝ වෙයි? කාගේ පුත්‍ර හෝ වෙයි? මහාබ්‍රහ්මයා මෙහි පැමිණියේ දෝ? උදාවන හිරු මෙන් සියලු දිගුන් බබුළුවයි.
5110. නිදුකාණෙනි, (මුබගේ) පාදයෙහි දහසක් දැවි ඇති චක්‍රයෝ පැණෙත්. භවත් කවර හෝ වෙයි? කවරෙකුගේ පුත්‍ර හෝ වෙයි? එය අපි කෙසේ දැනගනිමු ද? නම් ගොත් පවසනු මැනව. මාගේ සැක දුරු කරණු මැනව.
5111. “මම දෙවි නො වෙමි. ගන්‍ධර්‍ව ද නො වෙමි. පුරින්‍ද නම් ශක්‍ර ද නො වෙමි. මට බ්‍රහ්මත්‍වයෙක් ද නැත. ඔවුනතුරෙන් මම උතුම් වෙමි.
5112. ඔවුන්ගේ විෂයය ඉක්ම වූයෙම් වෙමි. කාමබන්‍ධන ප්‍රදාලනය කෙළෙමි. සියලු කෙලෙසුන් දවා උතුම් වූ සම්‍යක්සම්බෝධියට පැමිණියෙම් වෙමි.” (යි බුදුහු වදාළහ.)
5113. මම උන්වහන්සේගේ වචනය අසා මෙම වචනය කීමි: ඉදින් භවත් සර්‍වඥ බුද්ධයෙහි නම්, මහාමුනි, මැඬහිඳිනු මැනව. මම මුබ පුදන්නෙමි. භවත් දුක් කෙළවර කරන්නේ වෙහි ය.
5114. මම අඳුන්දිවිසම අතුරා ශාස්තෲන් වහන්සේට දුනිමි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගිරිගුහායෙකැ සිංහයකු මෙන් එහි වැඩහුන් සේක.
5115. වහා පර්‍වතයට නැග අඹකැණක් ගතිමි. සල්කලණමල් ද මාහැඟි සඳුන් ද -
5116. ඒ සියල්ල වහා ගෙණ ලෝකනායකයන් වහන්සේ වෙත එළඹ බුදුරජුන් හට අඹ ඵල දී සල්මල් පිදීමි.
5117. මම පහන් සිත් ඇත්තෙම් සොම්නස් වූයෙම් මහත් වූ ප්‍රීතියෙන් සඳුන් අලෙව් කොට බුදුරජානන් වහන්සේ වැන්දෙමි.
5118. එ කල්හි සුමේධ බුදුරජ තෙමේ අඳුන්දිවිසමෙහි වැඩ හිඳ මා තුටු කරමින් මාගේ කර්‍මය පැවසී ය:
5119. “ගඳ මල් දෙවගය සහිත මෙම අඹපල දීම හේතු කොට ගෙණ එක්සියවිසිපස් කපක් දෙව් ලොවෙහි සිත් අලවා වසන්නේ ය. සම්පූර්‍ණ වූ චිත්තසඞ්කල්පනා ඇති වශවර්ත්ති දෙවියෙක් ද වන්නේ ය.
5120. එක්සියසවිසිකපක් මිනිසත්බවට යන්නේ ය. සිවුසයුරු හා සිවුමහදිවයින් කෙළවර කොට ඇති පෘථිවියට අධිපති වූ මහත් ඍද්ධි ඇති සක්විතිරජෙක් වන්නේ ය.
5121. විශ්වකර්‍මයා විසින් මවන ලද වෙභාර නම් නගරයෙක් ද වන්නේය. නන් රුවනින් සරසන ලද එය සර්‍ව ස්වර්‍ණමය වන්නේය.
5122. හෙතෙම මෙ ක්‍රමයෙන් ම භවයෙහි සැරිසරන්නේ ය. දිවඅත්බැව්හි ද යලි මිනිසත්බැව්හි ද සියලු තන්හි පූජිත ව පශ්චිමභවය පැමිණි කල්හි බ්‍රාහ්මණයෙක් වන්නේ ය.
5123. ගිහිගෙන් නික්ම පැවිදි වන්නේ ය. අභිඥාවන්හි පරතෙරට ගියේ ආස්‍රව රහිත ව පිරිනිවන් පාන්නේ ය.”
5124. ලෝකනායක වූ සුමේධ බුදුරජ තෙම මෙය වදාරා මා බලා සිටිය දී ම අහස්මගෙහි වැඩියේ ය.