10. 5. 1. 9.
කරජකාය සූත්‍රය
මහණෙනි, මම දැන දැන කළ, රැස් කළ කර්‍මයන්ගේ නො විඳ විගතාන්තභාවයක් නො කියමි. හෙ ද වනාහි ඉහාත්මයෙහි හෝ වෙයි. දෙවන ජන්මයෙහි හෝ වෙයි. ජන්මාන්තරයෙහි හෝ වෙයි. මහණෙනි, මම දැන දැන කළ, රැස් කළ කර්‍මයන්ගේ විපාක නො විඳ දුක කෙළවර කිරීමක් නො ම කියමි.
මහණෙනි, ඒ මේ අරීසවු මෙසේ පහ වූ අභිධ්‍යා ඇතියේ පහ වූ ව්‍යාපාද ඇතියේ අසම්මූඪ වූයේ සම්‍යක් ප්‍රඥා ඇතියේ එළඹ සිටි සිහි ඇතියේ මෙත්සහගිය සිතින් එක් දිගක් පතුරුවා වෙසෙයි. දෙවන දිග ද එසේ ය. තෙවන දිග ද එසේ ය. සිවුවන දිග ද එසේ ය. මෙසේ උඩ යට සරස හැමතන්හි සර්‍වාත්මභාවයෙන් හැමතාක් ලොව විපුල මහද්ගත අප්‍රමාණ අවෛර අව්‍යාපාද මෙත්සහගිය සිතින් පතුරුවා වෙසෙයි.
හෙ මෙසේ දනියි: “පෙර වනාහි මාගේ මෙ සිත අභාවිත වූයේ පරිත්ත විය. දැන් වනාහි මාගේ මේ සිත සුභාවිත වූයේ අප්‍රමාණ වෙයි. යම් කිසි ප්‍රමාණ කෘත කර්‍මයක් වේ නම් ඒ එහි අවශිෂ්ට නො වෙයි. ඒ එහි නො සිටුනේ” යි.
මහණෙනි, ඒ කුමැයි හඟිවු ද? ළදරු කල් පටන් ඉදින් ඒ මේ කුමර මෛත්‍රීචිත්ත විමුක්තිය වඩනේ නම් පව් කමක් නම් කෙරේ දැ යි. වහන්ස, තෙල නො වේ මැයි.
දුක පාපකර්‍ම නො කරන්නාහු පහස්නේ දැ යි.
වහන්ස, තෙල නො වේ මැයි. වහන්ස, දුක පව් නො කරන්නහු කෙසේ නම් පහස්නේ ද?
මහණෙනි, ස්ත්‍රියක විසින් වේවයි පුරුෂයකු විසින් වේවයි මේ මෛත්‍රීචිත්තවිමුක්තිය වැඩිය යුතු මැයි. ස්ත්‍රියගේ වේවයි, පුරුෂයාගේ වේවයි මේ කරජකායය පරලෝ ගෙන යා හැකි නො වේ මැයි. මහණෙනි, මේ මිනිස් තෙම චිත්තක්‍ෂණාන්තරයක් ඇත්තෙකි. හේ මෙසේ දනී: “මෙ ලොව්හි ම විසින් පෙර මෙ කරජකයින් යම් කිසි පව්කමක් කරන ලද නම් එ හැම මෙ ලොව්හි ම වින්ද යුතු වෙයි. (උපපද්‍ය වේදනීය විසින්) එය අනුව යන්නක් නො වන්නේ ය”යි.
මහණෙනි, මෙසේ වඩනා ලද මෛත්‍රී චිත්තවිමුක්තිය මතුයෙහි අර්‍හත්ත්‍ව විමුක්තිය නො පිළි විදුනා ප්‍රඥා ඇති මහණහට මෙලොව්හිදී ම අනාගාමී බව පිණිස වැටෙයි.
කරුණා සහගිය සිතින් ... මුදිතා සහගිය සිතින් ... උපේක්‍ෂා සහගත සිතින් එක් දිගක් පතුරුවා වෙසෙයි. දෙවන දිග ද එසේ ය - තෙවන දිග ද එසේ ය - සිවුවන දිගද එසේ ය - මෙසේ උඩ යට සරස හැමතන්හි සර්‍වාත්මභාවයෙන් හැම තාක් ලොව විපුල මහද්ගත අප්‍රමාණ අවෛර ව්‍යාපාද රහිත උපේක්‍ෂා සහගත සිතින් පතුරුවා වෙසෙයි.
හෙ මෙසේ දනී: “පෙර වනාහි මාගේ සිත අභාවිත වූයේ පරිත්ත වීය. දැන් වනාහි මාගේ මෙ සිත සුභාවිත වූයේ අප්‍රමාණ වෙයි, ම විසින් යම් ම කර්‍මයක් ප්‍රමාණ කරන ලද ද ඒ කර්‍මය මෙහි අවශිෂ්ට නො වෙයි. එ එහි නො සිටුනේ ය”යි.
මහණෙනි, එ කුමැයි හඟිවු ද? ළදරු කල් පටන් ඉදින් ඒ මේ කුමර උපේක්‍ෂා චිත්ත විමුක්තිය වඩනේ නම් පව්කම් කරන්නේ දැ යි.
වහන්ස, තෙල නො වේ ම ය.
දුක පව්කම් නො කරන්නහු පහස්නේ දැ යි.
වහන්ස, තෙල නො වේ මැයි.
වහන්ස, දුක පාපකර්‍ම නො කරන්නහු කිසේ නම් පහස්නේ දැ යි.