1. පළමුවන ආපත්තිසමුට්ඨානයෙන් පරිජියට පැමිණේ ද යත්: නැතැයි කියයුතුයැ. සඟවෙසෙසට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. ථුලැසියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. පචිතියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයි. පිළිදෙස්නියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. දුකුළාවට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. දුබැසියට පැමිණේ ද යත්: නැතැයි කියයුතු යි.

2. දෙවන ආපත්තිසමුට්ඨානයෙන් පරිජියට පැමිණේ ද යත්: නැතැයි කියයුතුය. සඟවෙසෙසට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. ථුලැසියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතු යැ. පචිතියට පැමිණේ ද යත්: වියහැක්කැ යැයි කියයුතුයැ. පිළිදෙස්නියට පැමිණේ ද යත්: නැතැයි කියයුතුයැ. දුකුළාවට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. දුබැසියට පැමිණේ ද යත්: නැතැයි කියයුතු යි.

3. තුන්වන ආපත්තිසමුට්ඨානයෙන් පරිජියට පැමිණේ ද යත්: නැතැයි කියයුතුයැ සඟවෙසෙසට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. ථුලැසියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. පචිතියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. පිළිදෙස්නියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. දුකුළාවට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. දුබැසියට පැමිණේ ද යත්: නැතැයි කියයුතු යි.

4. සතරවන ආපත්තිසමුට්ඨානයෙන් පරිජියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. සඟවෙසෙසට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. ථුලැසියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. පචිතියට පැමිණේ ද යන: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. පිළිදෙස්නියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. දුකුළාවට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. දුබැසියට පැමිණේ ද යත්: නැතැයි කියයුතු යි.

5. පස්වන ආපත්තිසමුට්ඨානයෙන් පරිජියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. සඟවෙසෙසට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. ථුලැසියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. පචිතියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. පිළිදෙස්නියට පැමිණේ ද යත්: නැතැයි කියයුතුයැ. දුකුළාවට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. දුබැසියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතු යි.

6. සවැනි ආපත්තිසමුට්ඨානයෙන් පරිජියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. සඟවෙසෙසට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. ථුලැසියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. පචිතියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. පිළිදෙස්නියට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. දුකුළාවට පැමිණේ ද යත්: විය හැක්කැයි කියයුතුයැ. දුබැසියට පැමිණේ ද යත්: නැතැයි කියයුතු යි.

1. පළමුවන ආපත්තිසමුට්ඨානයෙන් කෙතෙක් ඇවැතට පැමිණේ ද යත්: පළමුවන ආපත්තිසමුට්ඨානයෙන් පස් ඇවැතකට පැමිණෙයි: මහණ කැපැයි හැඟීම් ඇති වැ තමා අල්වා ගත් උපකරණයෙන් නො දෙසන ලද කුටිවාස්තු ඇති පමණ ඉක්ම වූ උවදුරු සහිත උපචාර රහිත වූ කුටියක් කෙරේ ද, පියෝහි දුකුළා වෙයි, එක් පිඬක් නො පත් කල්හි ථුලැසි ඇවැත් වෙයි, ඒ පිඬ පත් කල්හි සඟවෙසෙස් ඇවැත් වෙයි, මහණ කැපැයි හැඟීම් ඇති වැ නො කල්හි බොජුන් වළඳා නම් පචිති ඇවැත් වෙයි, මහණ කැපැයි හැඟීම් ඇතිවැ ඇතුළුගමට පිවිසි නො නෑ මෙහෙණක අතින් කෑයුතු දැයක් හෝ බුදිය යුතු දැයක් හෝ සියතින් පිළිගෙණ වළඳා නම් පිළිදෙස්නී ඇවැත් වේ. පළමුවන ආපත්තිසමුට්ඨානයෙන් මේ ඇවැත්පසට පැමිණේ.