20. 1. 9.
892. මාපියන්, සොහොවුරි නෑ සොහොවුරන් හැරැදමා පස්කම්ගුණ හැරැදමා (යමෙක් ධ්‍යාන කෙරේ නම් හෙතෙම) අනුරුද්ධමුනි මෙන් ධ්‍යාන කෙරේ.
893. නෘත්‍යගීතයෙන් යුක්ත වූයෙම්, කුළුතාළමින් පිබිදෙනසුලු වූයෙම්, කාමගුණයෙහි ඇලුණෙම් එයින් ශුද්ධියට නො පැමිණියෙමි.
894. තෙල පස්කම් ගුණය ද ඉක්ම බුදුසසුන්හි ඇලුණේ (කාමාදි) සියලු ඕඝයන් මැනැවින් ඉක්ම අනුරුද්ධ මෙන් ධ්‍යාන කෙරේ.
895. රූපයෝ ද, ශබ්දයෝ ද, රසයෝ ද, ගන්‍ධයෝ ද, ස්පර්‍ශයෝ ද, සිත්කලු වූවෝ ය, ඔවුන් ද ඉක්ම (ධ්‍යාන කරන්නේ) අනුරුද්ධ මෙන් ධ්‍යාන කෙරේ.
896. නිරාස්‍රව වූ අනුරුද්ධමුනි තෙම පිණ්ඩපාතයෙන් නැවැත්තේ එකලා වූයේ දෙවැන්නක (තෘෂ්ණාව) නැත්තේ පංශුකූලයන් සොයයි.
897. ස්මෘතිමත් වූ නිරාස්‍රව වූ අනුරුද්ධමුනි තෙම පංශුකුලයන් ගත්තේ ය, දෙවී යැ, රැඳී යැ, දැරී යැ.
898. යමෙකුන් මහත් වූ ආශා ඇත්තේත් සන්තෝෂ රහිත වූයේත් ආකීර්‍ණවිහාර ඇත්තේත් විසිරුණුසිත් ඇත්තේත් වේ ද, ඔහුට මේ ධර්‍මයෝ ලාමක වූ සාංක්ලේශිකයෝ වෙත්.
899. (යමෙකුත්) සිහි ඇත්තේත් අල්පෙච්ඡ වූයේත් සන්තුෂ්ට වූයේත් සමාහිත වූයේත් පවිවේකයෙහි ඇලුණේත් නිරතුරු ආරම්භවීර්‍ය්‍යය ඇත්තේත් වේ ද,
900. ඔහුට මේ ධර්‍මයෝ බෝධිපාක්‍ෂික කුශලයෝ වෙත්, හෙතෙම අනාස්‍රවත් වේ යැ යි මහර්ෂීහු විසින් වදාරනලදී.
901. ලෝකයෙහි නිරුත්තර වූ ශාස්තෲන් වහන්සේ මා ගේ සංකල්පයන් දැන මනෝමය කයින් යුතු වැ ඍධියෙන් එළඹියහ.
902. යම් කලෙක මට සංකල්පයෙක් වී ද (ශාස්තෲන් වහන්සේ) ඉන් මතුයෙහි දෙසූහ. ලෝකෝත්තරධර්‍මයෙහි ඇලුණු බුදුන් වහන්සේ ලෝකෝත්තරධර්‍මය දෙසූහ.
903. මම උන් වහන්සේගේ ධර්‍මය දැනගෙන ශාසනයෙහි ඇලුණෙම් විසීමි, මා විසින් ත්‍රිවිද්‍යාව ලබනලද යැ, බුදුන්ගේ අවවාදය කරන ලදි.
904. යම් කලෙක පටන් මම නෙසජ්ජික වීම් ද, ඒ මට පස්පනස්වසෙකි. යම් කලෙක පටන් මා විසින් නිදි වරනලද ද ඒ මට පස්විසිවසෙකි.
905. (චතුර්‍ත්‍ථධ්‍යානයෙහි) නැවැති සිත් ඇති තාදීහු (බුදුන්) ගේ ආශ්වාස ප්‍රශ්වාසයෝ නො වූහ, අනෙජ (තෘෂ්ණා රහිත බැවින් හෝ සමාධි විසින් අකම්ප්‍ය බැවින්) වූ පසැස් ඇත්තේ නිර්‍වාණය අරමුණු කොට පිරිනිවියේ යි.
906. නො හැකුළුණු සිතින් (මාරණාන්තික) වේදනාව ඉවසී, ප්‍රදීපයාගේ නිවීම සෙයින් චිත්තයාගේ විමෝක්‍ෂය වී.
907. දැන් මොහු මුනිහු ගේ පශ්චිමක වූ ස්පර්‍ශපඤ්මකධර්‍මයෝ යි. සම්බුදුන් පිරිනිවි කල්හි (පරිනිර්‍වාණචිත්ත චෛත්තයෙන්) අන්‍යධර්‍මයෝ නො වෙති.
908. ජාලිනිය! මෙතැන් පටන් දේවකායයෙහි යළි මා ගේ වාසයෙක් නැත, ජාතිසංසාරය ක්‍ෂය වූයේ ය, මින් මතු පුනර්‍භවයෙක් නැති.
909. යම් ක්‍ෂීණාස්‍රව මහණක්හු විසින් බඹලොව සහිත සහස්‍රප්‍රකාරලෝකය ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කරන ලද්දේ ද ඍද්ධිගුණයෙහි ද චුතූපපාතඥානයෙහි ද වශීප්‍රාප්ත වූ ඒ මහණ තෙම එළඹි කල් ඇති කල්හි දෙවියන් දකී.
910. පෙර දිළිඳු වූයෙම් (බැළයට) ඉඳුල් අහර ගෙන යන්නෙම් ‘අන්නහාර’ (නම්) වීමි. සමිතපාපී (සමණ) වූ කීර්තිමත් වූ ‘උපරිට්ඨ’ නම් පසේ බුදුනට (දන්) පිළිගැන්වීමි.
911. ඒ මම ශාක්‍යකුලයෙහි උපන්මි, ‘අනුරුද්ධ’ යැ යි මා දත්හ. නෘත්‍යගීතයෙන් පිරිවරන ලද්දෙම් කුළුතාළමින් පිබිදෙනසුලු වූයෙමි.