20. 1. 2.
726. එකලා වැ හුන්නා වූ පවිවේකය ඇති ධ්‍යාන කරනසුලු වූ ශ්‍රමණ වූ පාරාපරිය නම් වූ භික්‍ෂූහට සිතිවිල්ලෙක් උපනි.
727. මිනිසා කවර පිළිවෙතක් කවර ශීලයක් ඇසුරු කරන්නේ තමා ගේ කටයුතු කරනසුලු වන්නේ ද කිසිවකු නො පෙළන්නේත් වේ දැ?යි.
728. ඉන්‍ද්‍රියයෝ මිනිසුන්ට හිත පිණිස ද අහිත පිණිස ද පවතිත්, නොරක්නාලදහු අහිත පිණිසත් රක්නාලදහු හිත පිණිසත් පවතිත්.
729. ඉන්‍ද්‍රියයන් මැ මැනැවින් රක්නේත් ඉන්‍ද්‍රියයන් මැ ගෝපනය කරන්නේත් තමාගේ කටයුතු කරනසුලු වෙයි, හෙතෙම කිසිවකු නො පෙළන්නේත් වේ.
730. ඉදින් (යමෙක්) රූ අරමුණු කරා යන්නා වූ චක්‍ෂුරින්‍ද්‍රියය නො වළකන්නේ ආදීනව නො දක්නාසුලු වේ නම් හෙතෙම දුකින් නො මැ මිදේ.
731. ඉදින් සද අරමුණු කෙරෙහි යන්නා වූ ශ්‍රෝත්‍රේන්‍ද්‍රියය නො වළකන්නේ ආදීනව නො දක්නාසුලු වේ නම් හෙතෙම දුකින් නො මැ මිදේ.
732. ඉදින් නිස්සරණය නො දක්නාසුලු වැ ගන්‍ධාරම්මණය සෙවුනේ නම් ගන්‍ධාරම්මණයෙහි මුසපත් වූ හෙතෙම දුකින් නො මිදේ.
733. ඇඹුල යැ මිහිර යැ තිත්ත යැ යන රසයන් සිහි කෙරෙමින් රසතෘෂ්ණායෙහි ගිජු වූයේ (පැවිද්දෙහි උපන්) සිත අවබෝධ නො කෙරේ.
734. අනුකූල වූ ශුභස්පර්‍ශයන් සිහි කෙරෙමින් (එහි) ඇලුණේ රාග හේතු වූ නොයෙක් දුක් විඳී.
735. ඉදින් යමෙක් මේ (රූපාදි) අරමුණු කෙරෙන් සිත රක්නට නො සමත් වේ නම් එහෙයින් මේ සියලු පඤ්චාරම්මණයන් කරණ කොට ගෙන දුක ඔහු ලුහුබඳී.
736. සමර්‍ත්‍ථශිල්පියකු විසින් සාදනලද, විසිතුරු කරනලද, පූයා හා ලෙහෙයෙන් පිරුණු බොහෝ කුණපයෙන් ද පිරුණු මනරම් සුමුගක් (බඳුනක්) වැනි වූ,
737. කටුක වූ (එහෙත්) මධුරාස්වාද ඇත්තා වූ, දුක් වූ (එහෙත්) ප්‍රිය ස්වරූප ඇත්තා වූ මිහියෙන් තවරනලද කරයක් ලොවිනා එකකු සෙයින් (සිරුර පහසනුයේ දුක) අවබෝධ නො කෙරේ.
738. මාගම්රූහි ද මාගම්සදෙහි ද මාගමගේ පහසෙහි ද මාගම් ගඳෙහි ද ඇලුණේ නොයෙක් දුක් විඳී.
739. මාගමගේ (රූපාරම්මණාදි) පස්වැදෑරුම් වූ සියලු ශ්‍රෝතස්හු (නදීහු) (පුරුෂයාගේ) පඤ්චද්වාරයෙහි ගලා යත්, ඔවුන් අවුරන්නට වීර්‍ය්‍ය ඇති යමෙක් සමර්‍ත්‍ථ වේ නම්,
740. හෙතෙම අර්‍ත්‍ථවත් යැ, හෙතෙම ධර්‍මස්ථ යැ, හෙතෙම දක්‍ෂ යැ, හෙතෙම විචක්‍ෂණ යැ, හෙතෙම (ගෘහරතියෙන්) රමණය කරන්නේ නමුදු ධර්‍මාර්‍ත්‍ථයෙන් යුත් කෘත්‍යයක් මැ කරන්නේ යි.
741. වැළිත් (ඓහිකාර්‍ත්‍ථයෙන්) යුක්ත වූ (පාරත්‍රිකාර්‍ත්‍ථ රහිත බැවින්) නිරර්‍ත්‍ථක වූ කෘත්‍යය නො කරයි, අප්‍රමාද (ස්මෘතිමත්) වූ නුවණැත්තේ ‘එය නො කටයුතු යැ යි දැනැ හරනේ යි.
742. අර්‍ත්‍ථසංහිත වූ යම් කෘත්‍යයෙකුත් වේ ද අධිකුශලධර්‍මගත වූ යම් රතියකුත් වේ ද එය සමාදන් වැ (මැනැවින් ගෙන) පවත්නේ යැ, එකත්නෙන් ඒ උතුම් රතිය යි.
743. යමෙක් කුදුමහත් උපායයන් ගෙන් අන්සතු දැය දිනනු කැමැති වේ ද හෙතෙම (අනුන්) නසා, පෙළා නොහොත් ශෝක කරවා සැහැසි කමින් අන්සතු දැය වොලොගනි (පැහැරැගනී).
744. යම්සේ (කයින් නුවණින්) සවි ඇති වඩුවෙක් ඇණයෙන් කොටමින් (දැවයෙහි සිටි) ඇණය බැහැර කෙරේ නම් එපරිද්දෙන් සමත් මහණ තෙම ඉඳුරන් කරණ කොට ගෙන මැ ඉඳුරන් බැහැර කෙරේ.