13. 1. 1.
632. අඟුරජහුගේ පිරිවරෙහි (රටවැසි) වූ යමෙක් අඟුරටෙහි අත්යුත්කෘෂ්ට වූයේ නම් ඒ ‘සෝණ’ තෙමේ අද ධර්මයෙහි උත්කෘෂ්ට වැ දුඃඛයා ගේ පරතෙරට ගියේ යි.
633. (ඕරම්භාගිය සංයෝජන) පස සිඳින්නේ යැ, (උද්ධම්භාගියසංයෝජන) පස ප්රහාණය කරන්නේ යැ. මත්තෙහි (ශ්රද්ධාදි ඉන්ද්රිය) පස වඩන්නේයැ, (රාග, දොස, මෝහ, මාන, දිට්ඨි යන) පඤ්චසඞ්ගයන් ඉක්ම ගිය මහණ තෙම ඕඝතිණ්ණ යැ යි කියනුලැබේ.
634. උස් වැ ගිය මාන ඇති, ප්රමාදයට පැමිණි, බාහිරායතනයන්හි ආශා ඇති මහණහුගේ ශීලයත් සමාධියත් ප්රඥාවත් පරිපූර්ණ බවට නො යේ.
635. උස්වගිය මානනළ ඇති ප්රමත්තයන් විසින් කළයුතු යමක් ඇත්නම් ඒ හැරදමනලදී. නො කළයුත්ත වැළිත් කරනුලැබේ. ඔවුන් ගේ ආස්රවයෝ වැඩෙත්.
636. තවද යම් කෙනකුන් විසින් නිතොර වැ කාගියාසී දැඩි වැ ගන්නාලද ද කළයුත්තෙහි සාතත්යකාරී වූ ඔහු නො කළයුත්ත නො කරත්, සිහි ඇතියන්ගේ, සම්යක්ප්රඥා ඇතියන්ගේ ආස්රවයෝ අස්තයට යෙත් (ක්ෂය වෙත්).
637. ශාස්තෲන් වහන්සේ වදාළ ඍජුමාර්ගයෙහි යවු, නො නවතිවූ. තමා තමාට චෝදනා කළ මැනවැ, (තමා) නිවනට පමුණුවන්නේ යි.
638. පමණ ඉක්ම පටන් ගත් වීර්ය්ය ඇති කල්හි ලෝකයෙහි නිරුත්තර වූ ඇස් ඇති ශාස්තෲන් වහන්සේ ‘වීණොපමා’ කොට මට දහම් දෙසූහ.
639. මම උන් වහන්සේගේ වචනය අසා සසුන්හි ඇලුණෙම් කල් යැවීමි. අර්හත්ත්වයට පැමිණෙනු පිණිස (ඉන්ද්රිය සමතාව) සම්පාදනය කෙළෙමි. (මා විසින්) ත්රිවිද්යාව ලබනලද යැ, බුදුන්ගේ අවවාදය කරනලදි.
640. නෛෂ්ක්රම්යයෙහි නිම්න (නැඹුරු) වූ චිත්තයාගේ පවිවේකයෙහි නිම්න වූ නිදුක්බැව්හි නිම්න වූ අර්හත්ත්වයෙහි නිම්නවූ -
641. නිර්වාණයෙහි නිම්න වූ චිත්තයාගේ අසම්මෝහයෙහි (ආර්ය්යමාර්ගයෙහි) නිම්න වූ තැනැත්තහුගේ සිත (චක්ෂුරාදි) ආයතනෝත්පාදය දැක (ආස්රවයන් කෙරෙන්) මොනවට මිදෙයි.
642. (කෙලෙසුන් කෙරෙන්) මොනවට මිදුණු එහෙයින් මැ සන්හුන් සිත් ඇති ඒ මහණහු විසින් කරනලද කර්මයාගේ උපචයෙක් නැති. (ඔහු විසින්) කළයුත්තෙක් (කෘතකෘත්ය බැවින්) නො පැනේ.
643. යම්සේ ඒකඝනපර්වතයක් සුළඟට නො සැලේ නම්, එපරිද්දෙන් රූප යැ රස යැ ශබ්ද යැ ගන්ධ යැ ස්පර්ශ යැ යන සියලු -
644. ඉෂ්ටධර්මයෝ ද අනිෂ්ටධර්මයෝ ද අකම්ප්ය වූ සංයොග රහිත වූ තාදිහු ගේ සිත කම්පා නො කරත්. (හෙතෙම) ඒ ආරම්මණයාගේ නිරෝධය ද දකී.
මෙසේ ආයුෂ්මත් ‘කොළිවීස සෝණ’ ස්ථවිරයන් වහන්සේ ගාථා වදාළහ.
‘සෝණ’ ස්ථවිරගාථා යි.
උද්දානය:
තෙළෙස් වැනි නිපාතයෙහි එක් මැ මහත් ඍද්ධි ඇති කොළිවීස සෝණ ස්ථවිරයන් වහන්සේ යැ, මෙහි ගාථාවෝ ද තෙ ළෙසෙකි.
තෙරසනිපාතය නිමි.