10. 1. 1.
527. වහන්ස, දැන් වෘක්‍ෂයෝ ගිලිහුණු පරණලා ඇත්තාහු ගිනිඅඟුරු වැනි මල්පලු ඇත්තාහු ඵලගැනීමට ළං වූවාහුය. ඒ වෘක්‍ෂයෝ පහන්සිළු මෙන් බබළති. මහාවීරයන් වහන්ස, ශාක්‍යයන්ට උපකාර පිණිස මේ කල් වෙයි.
528. සිත්කලු වූ වෘක්‍ෂයෝ පිපුණු මල් ඇත්තාහු හාත්පස සියලු දිශාවන්හි සුවඳ හමත්, පරණලා හැර ඵල ගැනීමට ළංවූවාහු ය, වීරයන් වහන්ස, මෙයින් නික්මැයෑමට කල් වෙයි.
529. වහන්ස, ඉතා සිහිලස නො මැ වෙයි. ඉතා උණුසුම ද නො වෙයි, අදන් මහට සුදුසු වූ ඍතුව සැප වෙයි. ශාක්‍යයෝ ද කෝලියයෝ ද පැසුළුදිගට මුහුණ ලා රෝහිණීනදිය තරණය කරන නුඹ වහන්සේ දකිත්වා.
530. (ගොවියා) ඵලාශාවෙන් කෙත සායි, ආශාවෙන් බිජුවට වපුර යි. ධනය සපයන වෙළෙන්දෝ ආශාවෙන් සයුරට වදිත්, මම් යම් ආශාවකින් සිටිම් නම් මා ගේ ඒ ආශාව සමෘද්ධ වේවා.
531. ගොවියෝ පුනපුනා බිජුවට වපුරති, පුනපුනා වැසි වසී, ගොවියෝ පුනපුනා කෙත සාති, රටට පුනපුනා ධාන්‍යය ලැබෙයි.
532. යදියෝ පුනපුනා කුලයන් කරා එළැඹෙති, දානපතීහු පුනපුනා දෙති, දානපතීහු පුනපුනා දන් දී පුනපුනා සුගතියට පැමිණෙත්.
533. යම් කුලයෙක්හි මහා ප්‍රඥා ඇති වීරයෙක් උපදනේ නම් හෙතෙම ඒකාන්තයෙන් සත්පරපුරක් පවිත්‍ර කෙරෙයි. දෙවියනට දෙවි වූ භාග්‍යවත් තෙම (ඉන් වැඩියක් පවිත්‍ර කරන්නට) හැකිවේ යයි මම් සිතමි, නුඹ වහන්සේ හේතු කොට ගෙන (ආර්‍ය්‍යජාතියෙහි උපන්) මුනි තෙම සත්‍ය වූ නම් ඇත්තේ විය.
534. මහර්ෂිහුගේ පිය තෙම සුද්ධෝදන නම් වෙයි. යළි යම් දේවි කෙනෙක් බෝසතුන් කුසින් උසුලා කාබුන් මරණින් මතු දෙව්ලොව සතුටු වෙත් ද, මායා නම් වූ ඕ තොමෝ බුදුන් ගේ මවු වෙ යි.
535. කලුරිය කළ ඒ ගෞතමී තොමෝ මෙයින් සැව දිව්‍යකාමයන්ගෙන් යුක්ත වූවා ය. ඕ තොමෝ ඒ දේවගණයා විසින් පිරිවරන ලද්දී පස් කම් ගුණයෙන් සතුටු වෙයි.
536. (ශුද්ධෝදන) ශාක්‍යය, මම් අසහ්‍යසාහී වූ අඞ්ගීරස වූ අප්‍රතිම වූ තාදී ගුණ ඇති බුදුන්ගේ පුත්‍ර වෙමි, තෙපි මාගේ පියාගේ පිය වූවහු ය. ගෞතමය, ස්වභාවධර්‍මයෙන් මාගේ මුත්තණු වූවහු ය.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් කාළුදායී ස්ථවිරයන් වහන්සේ ගාථා වදාළහ.
කාළුදායී ස්ථවිරගාථා යි.
10. 1. 2.
537. ඉදින් ඉදිරියෙහි හෝ පිටුපස අනෙකක්හු නැත් නම්, එකල්හි එකලා ව වෙනෙහි වසන්නහුට ඉතා මැ පහසු වෙයි.
538. ඒකාන්තයෙන් එකලා වූයෙම් බුදුන් විසින් වනනලද වනසෙනසුනට යන්නෙමි, එකලා වැ හැසිරෙන නිවනට මෙහෙයූ සිත් ඇති මහණහට එය පහසුවෙකි.
539. යෝගීන්ට ප්‍රීතිකර වූ රම්‍ය වූ මතැතුන් විසින් සෙවුනාලද වනයට එකලා වූයෙම් ශ්‍රමණධර්‍ම සඞ්ඛ්‍යාත අර්‍ත්‍ථයෙහි වසඟයට ගියෙම් වහා පිවිසෙමි.
540. සුපිපි සිහිල් වෙනෙහි සිහිල් වූ ‘ගිරිකඳුරෙහි සිරුරු සෝදා එකලා වැ සක්මන් කරමි.
541. මම් එකලා වූයෙම් දෙවැන්නකු නැත්තෙම් කෘතකෘත්‍ය වූයෙම් ආශ්‍රව රහිත වූයෙම් සිත්කලු වූ මහවෙනෙහි කවර කලෙක වෙසෙම් ද?
542. මෙසේ කරනු කැමති වූ මාගේ අදහස සමෘඬ වේවා. මම මැ මහණදම් සිදු කරගන්නෙමි. අනෙකක්හට අන්‍ය වූ කාරකයෙක් නැත.
543. තෙල මම් වීර්‍ය්‍ය සඞ්ඛ්‍යාත සන්නාහය බඳිමි, වනයට පිවිසෙනෙමි, ආස්‍රවක්‍ෂයට නො පැමිණියෙම් එයින් නො නික්මෙමි.
544. සිහිල් වූ මිහිරි සුවඳ ඇති සිහිල් පවන් හමන කල්හි කඳුමුදුන්හි හුන්නෙම් අවිද්‍යාව පළමි.
545. මලින් ගැවසුණු එකැතින් සිහිල් වූ බෑවුම් ඇති කඳුවළලු ඇති වෙනෙහි විමුක්ති සුඛයෙන් සුඛිත වූයෙම් සිත් අලවා වෙසෙමි.
546. ඒ මම් පරිපූර්‍ණ වූ සංකල්ප ඇත්තෙම් පණුරැසි සඳු සෙයින් සියලු ආස්‍රවයන් ක්‍ෂය කෙළෙම් වෙමි, දැන් පුනර්‍භවයෙක් නැත.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් ඒකවිහාරිය ස්ථවිරයන් වහන්සේ ගාථා වදාළහ.
ඒකවිහාරිය ස්ථවිරගාථා යි.
10. 1. 3.
547. යමෙක් නො ලත් හිතාර්‍ත්‍ථය හා අහිතාර්‍ත්‍ථය ද යන ඒ දෙක කැල මැ දක්නේ ද, ඔහුගේ මිතුරෝ හෝ සතුරෝ සොයන්නාහු නමුදු සිදුරු නො දකිත්.
548. යමකු විසින් බුදුන් විසින් දෙසූ පරිදි ආනාපානසතිය සම්පූර්‍ණ කොට වඩනාලද ද, පිළිවෙළින් පුරුදු කරනලද ද, හෙතෙම වලායෙන් මුත් සඳු මෙන් මෙලොව බබුළුවයි.
549. ඒකාන්තයෙන් මාගේ සිත විශුද්ධ විය. අප්‍රමාණ සඞ්ඛ්‍යාත නිවන මොනොවට ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කරනලද්දේ ය. සිවුසස් පිළිවිදුනාලද, සියලු කෙලෙස් නිගන්නාලද, එහෙයින් සියලු පූර්‍වාන්තාදි දිසා බබළයි.