10. 1. 2.
537. ඉදින් ඉදිරියෙහි හෝ පිටුපස අනෙකක්හු නැත් නම්, එකල්හි එකලා ව වෙනෙහි වසන්නහුට ඉතා මැ පහසු වෙයි.
538. ඒකාන්තයෙන් එකලා වූයෙම් බුදුන් විසින් වනනලද වනසෙනසුනට යන්නෙමි, එකලා වැ හැසිරෙන නිවනට මෙහෙයූ සිත් ඇති මහණහට එය පහසුවෙකි.
539. යෝගීන්ට ප්‍රීතිකර වූ රම්‍ය වූ මතැතුන් විසින් සෙවුනාලද වනයට එකලා වූයෙම් ශ්‍රමණධර්‍ම සඞ්ඛ්‍යාත අර්‍ත්‍ථයෙහි වසඟයට ගියෙම් වහා පිවිසෙමි.
540. සුපිපි සිහිල් වෙනෙහි සිහිල් වූ ‘ගිරිකඳුරෙහි සිරුරු සෝදා එකලා වැ සක්මන් කරමි.
541. මම් එකලා වූයෙම් දෙවැන්නකු නැත්තෙම් කෘතකෘත්‍ය වූයෙම් ආශ්‍රව රහිත වූයෙම් සිත්කලු වූ මහවෙනෙහි කවර කලෙක වෙසෙම් ද?
542. මෙසේ කරනු කැමති වූ මාගේ අදහස සමෘඬ වේවා. මම මැ මහණදම් සිදු කරගන්නෙමි. අනෙකක්හට අන්‍ය වූ කාරකයෙක් නැත.
543. තෙල මම් වීර්‍ය්‍ය සඞ්ඛ්‍යාත සන්නාහය බඳිමි, වනයට පිවිසෙනෙමි, ආස්‍රවක්‍ෂයට නො පැමිණියෙම් එයින් නො නික්මෙමි.
544. සිහිල් වූ මිහිරි සුවඳ ඇති සිහිල් පවන් හමන කල්හි කඳුමුදුන්හි හුන්නෙම් අවිද්‍යාව පළමි.
545. මලින් ගැවසුණු එකැතින් සිහිල් වූ බෑවුම් ඇති කඳුවළලු ඇති වෙනෙහි විමුක්ති සුඛයෙන් සුඛිත වූයෙම් සිත් අලවා වෙසෙමි.
546. ඒ මම් පරිපූර්‍ණ වූ සංකල්ප ඇත්තෙම් පණුරැසි සඳු සෙයින් සියලු ආස්‍රවයන් ක්‍ෂය කෙළෙම් වෙමි, දැන් පුනර්‍භවයෙක් නැත.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් ඒකවිහාරිය ස්ථවිරයන් වහන්සේ ගාථා වදාළහ.
ඒකවිහාරිය ස්ථවිරගාථා යි.
10. 1. 3.
547. යමෙක් නො ලත් හිතාර්‍ත්‍ථය හා අහිතාර්‍ත්‍ථය ද යන ඒ දෙක කැල මැ දක්නේ ද, ඔහුගේ මිතුරෝ හෝ සතුරෝ සොයන්නාහු නමුදු සිදුරු නො දකිත්.
548. යමකු විසින් බුදුන් විසින් දෙසූ පරිදි ආනාපානසතිය සම්පූර්‍ණ කොට වඩනාලද ද, පිළිවෙළින් පුරුදු කරනලද ද, හෙතෙම වලායෙන් මුත් සඳු මෙන් මෙලොව බබුළුවයි.
549. ඒකාන්තයෙන් මාගේ සිත විශුද්ධ විය. අප්‍රමාණ සඞ්ඛ්‍යාත නිවන මොනොවට ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කරනලද්දේ ය. සිවුසස් පිළිවිදුනාලද, සියලු කෙලෙස් නිගන්නාලද, එහෙයින් සියලු පූර්‍වාන්තාදි දිසා බබළයි.
550. නුවණැත්තේ ධනක්‍ෂයට ගියේ නමුදු ජීවත්වන්නේ මැ වෙයි, තවද ධනවත් වූයේ නමුදු ප්‍රඥාව නැතියෙන් ජීවත් නො වේ.
551. ප්‍රඥා තොමෝ ශ්‍රැතය විනිශ්චය කරන්නීය. ප්‍රඥා තොමෝ කීර්ත්ති ප්‍රශංසා වඩන්නී ය. මෙලොවැ ප්‍රඥා සහිත වූ පුරුෂ තෙමේ දුක් ඇති කල්හි දු සුව විඳී.
552. මේ ස්වභාවධර්‍මය තෙමේ අද වූයෙක් නො වෙයි, ආශ්චර්‍ය්‍ය වූයේ නො වෙයි, අද්භූත වූයේ නො ද වෙයි, යම් තැනෙක උපදනේ නම්, මැරේ නම්, එහි කිනම් අද්භූතයෙක් ද-
553. උපන්නහු ගේ උපතට අනතුරු වැ මැ ජීවිතයට වඩා මරණය ඒකාන්ත වෙයි, මෙලොවැ උපනුපන්නාහු මැරෙති, සත්‍වයෝ මෙබඳු ස්වභාව ඇත්තාහු මැ යැ.
554. (මළහු ගේ) ජීවිතය සඳහා අන්‍ය පුරුෂයන්ගේ යම් හැඬීමෙක් වේ ද, එය මළහු ගේ ඒ ජීවිතය පිණිස නො වේ. මළහු නිමිති කොට හැඬීම යශස්එළවන්නේත් විශුද්ධිය එළවන්නේත් නො වෙයි, මහණ බමුණන් විසිනුදු නො පහස්නා ලදි.
555. හැඬීම ඇස ද සිරැර ද පෙළ යි. වර්‍ණය බලය නුවණ ද යන මේ පිරිහෙයි. ඔහුගේ සතුරෝ තුටු වෙති. ඔහුගේ හිතවත්හු සුඛිත නො වෙත්.
556. යම්හෙයකින් පිරුණු නදියක් නැවකින් මෙන් යම් කෙනකුන්ගේ ප්‍රඥාසම්පත්තියෙන් කටයුතු තරණය කෙරෙත් ද, එහෙයින් මැ කුලයෙහි වසනුයේ එබඳු නුවැණැතියන් ද බහුශ්‍රැතයන් ද කැමති වන්නේ ය යි.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් මහා කප්පින ස්ථවිරයන් වහන්සේ ගාථා වදාළහ.
මහාකප්පින ස්ථවිරගාථා යි.
10. 1. 4.
557. මා ගේ ඥානගතිය දන්‍ධ වූවා යැ, පෙර මම හෙළාදක්නාලදුයෙම් වීමි, සොහොයුරු ද “තෝ දැන් ගෙට යා”යි මා නෙරී යැ.
558. ඒ මම් සොහොවුරු විසින් නෙරනාලදුයෙම් ඒ සඟරමැ දොරකොටුව වෙත ශාසනයෙහි අපේක්‍ෂා ඇති වැ නො සතුටුසිත් ඇති වැ සිටියෙමි.
559. බුදුහු එහි වැඩියහ. මා හිස පිරිමැදි සේක. මා අත ගෙන සඟරමට ඇතුළු කළ සේක.
560. බුදුහු මට අනුකම්පායෙන් පාපිස්නකඩක් දුන්හ, එක් පසෙක සිට තෙල සුදු කඩ මොනවට අධිෂ්ඨාන කොට ඉටාගනුව’යි වදාළ සේක.
561. මම් ඒ බුදුන් ගේ බස් අසා සසුන්හි ඇලුණෙම් විසීමි උත්තමාර්‍ත්‍ථයට පැමිණීම සඳහා සමාධිය ඉපැදවීමි.
562. පෙරවිසූ කඳ පිළිවෙළ දනිමි, දිවැස පිරිසිදු කරනලද, ත්‍රිවිද්‍යාවෝ ලබනලදහ. බුදුන් ගේ අනුසසුත් කරනලද.