2. 13.
සම්මාපරිබ්බාජනීය සූත්‍රය
361. මහාප්‍රාඥ වූ, චතුරෝඝ තරණය කළාවූ, නිවන් පරතෙර ගියාවූ, කෙලෙස් පිරිනිවියා වූ, (අටලෝ දහමින් නොසැලෙන හෙයින්) අකම්ප්‍යවූ සිත් ඇති, මුනිහු පුළුවුසුම්හ: ගිහිගෙන් නික්ම වස්තුකාමයෙන් දුරලා ලොවෙහි නොඇලී ඒ ප්‍රකටමහණ කෙසේ මොනොවට වෙසෙන්නේද හෙවත් ලොවින් නික්ම යේ ද?
362. (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක.) යමක්හු විසින් (දිට්ටම්ඞ්ගලාදී) මඞ්ගලයෝද උල්කාපතාදී උත්පාතාභිනිවේශයෝ ද ස්වප්නාභිනිවෙශයෝ ද ලක්‍ෂණාභිනිවේශයෝ ද මොනොවට සිඳිනලද්දහූ ද, හේ මඞ්ගලදෝෂයන් ප්‍රහීණ කෙළේ වේ. හෙ (රහත් මහණ) ලොව්හි නොඇලී මනා සේ වෙසෙයි. (ලොව ඉක්මවා යන්නේය යි සේයි.)
363. මහණ මානුෂික වූ ද, දිව්‍ය වූ ද කාමවිෂයන්හි රාගය (අනගැමි මගින්) දුරුකරන්නේ ය. (චතුස්සත්‍යභේද වූ) ධර්‍මය (අර්‍හන්) මාර්‍ගයෙන් (පරිඥාභිසමයාදී වශයෙන්) දැන (ත්‍රිවිධ) භවය ඉක්මවා හෙ ලොව්හි සියල්ල මනා සේ හැරපියා යෙයි.
364. මහණ, පෙහෙසුන් ද ක්‍රෝධය ද මසුරුබව ද දුරු කොට හැරපියන්නේ ය: (සියලු වස්තූන්හි) ප්‍රහීණ වූ රාග ද්වේෂ ඇතියේ හෙ මොනවට ලොව්හි සියල්ල හැරපියා යෙයි.
365. (සත්ත්‍ව සංස්කාර වශයෙන් ද්විවිධ වූ) ප්‍රිය වූ ද අප්‍රිය වූද රාග ද්වේෂයෙන් හැරපියා (සිවු උපාදානයන්ගේ වශයෙන්) කිසිදු ධර්‍මයක් (නිත්‍යාදි විසින්)නො ගෙණ, (රූපාදි ධර්‍මයන්හි හෝ භවයන්හි) කිසිදු තැනෙක් හී තණාදිට්ඨි (නිස්සය වශයෙන්) ඇසුරු නොකළේ (දශවිධ සංයෝජනයට විෂය වූ) ත්‍රෛභුමකධර්‍මයන් ගෙන් වෙසෙසින් මිදුනේ හෙ මොනොවට ලොව්හි සියල්ල හැරපියා යෙයි.
366. හේ සියලු උපධීන් සාර විසින් නොමැ දකියි. ස්කන්‍ධාදි ආදානයන් කෙරෙහි පවත්නා ඡන්‍දරාගය හැරපියා තෘෂ්ණාදෘෂ්ටි දෙක අසුරු නොකෙළේ, හෙ කිසිවකු විසිනුදු නොපැමිණැවිය හෙයි. ලොව්හි සියල්ල මොනොවට හැරපියා යෙයි.
367. වචසින් මනසින් හා කර්‍මයෙන් (සුචරිතයෙන් හා) විරුද්ධ නොවූයේ (මාර්‍ගඥානයෙන්) සිවුසස් දහම් මොනවට දැන (අනුපාදිසේස වූ) ස්කන්‍ධනිර්‍වාණපදය පතන්නේ හේ ලොව්හි සියල්ල සම්‍යක් හේතුයෙන් හැරපියා යෙයි.
368. යම් මහණෙක් මෙ මා වඳනේ යයි අභිමාන නොකරන්නේද (දශවිධාක්‍රෝශයෙන් ) අක්‍රොශ කරන ලදුයේ නමුදු බද්ධවෛර නො කරන්නේද, මෙරමා විසින් දුන් බොජුන් ලබා මදයට නො පැමිණෙන්නේද, හේ ලොව්හි සියල්ල සම්‍යක් හේතුයෙන් හැරපියා යෙයි.
369. ඒ (රහත්) මහණ විෂයලොභය ද (කාමභවාදී) භවයද වෙසෙසින් ප්‍රහීණ කොට (මෙරමා ) සිඳුම්බැඳුම් වලින් වෙන් වූයේ තරණය කළ කථංකථීභාව (සැක) ඇත්තේ, එහෙයින් ම විගත ශල්‍ය ඇත්තේ වෙයි. හෙ ලොව්හි සියල්ල සම්‍යක් හේතුයෙන් හැර පියා යෙයි.
370. තමාගේ සරුප් පිළිවෙත දැන මහණ ලොව්හි කිසිවකු නො ද පෙළන්නේය. යථාභූතය වන (ස්කන්‍ධාදී භේද ඇති) සිව්සස් දහම් දැන ඒ භික්‍ෂු ලොව්හි සියල්ල මැනවින් හැරපියා යෙයි.
371. යම් මහණෙකු හට කිසිදු අනුශය කෙනෙක් නැත් ද, අකුශල මූලයෝ ද සමූහනනය කරන ලද්දාහු ද, හෙ තෘෂ්ණා රහිත වූයේ (කිසිවක්) නොපතන්නේ වෙයි. හෙ ලොව්හි සියල්ල මොනොවට හැර පියා යෙයි.
372. ක්‍ෂීණාස්‍රව වූයේ ප්‍රහීණ කළ (නවවිධ) මාන ඇතියේ රාගයට විෂය වූ (තෛභූමක) ධර්‍ම සමූහය (පරිඥාප්‍රහාණ වශයෙන්) ඉක්ම වූයේ (ආර්‍ය දමථයෙන්) දැමුනේ (කෙලෙස් ගිනි) පිරිනිවීමෙන් පිරිනිවියේ (අටලෝදමින් නොසැලෙන හෙයින්) ස්ථිතාත්ම වූ ඒ මහණ ලොව්හි සියල්ල හැරපියා යෙයි.
373.(බුද්ධාදී ගුණයන්හි) අවෙත්‍යප්‍රසාදයෙන් ශ්‍රද්ධා ඇත්තේ, පාරමාර්ත්‍ථික ශ්‍රැත ඇත්තේ, නියාම සඞ්ඛ්‍යාත මාර්‍ගය දක්නා සුලු වූයේ, (දෙසට මිසදිටු නැමැති වර්‍ගයනට ගියවුන් අතර) වර්‍ගසාරී නො වූ ඒ ධීර තෙමේ ලෝභ ද්වේෂ ප්‍රතිඝයන් නසා ලොව්හි සියල්ල මැනවින් හැරපියා යෙයි.
374. පිරිසිදු රහත් මගින් දිනූ කෙලෙස් ඇති, විවෘත කළ (රාග ද්වේෂ මෝහ සඞ්ඛ්‍යාත ) සෙවෙණි ඇති, සිවුසස් දහම්හි වශීප්‍රාප්ත වූ, නිවන් පරතෙර ගියාවූ, පහකළ තෘෂ්ණා චලනයන් ඇති, (නිර්‍වාණ සඞ්ඛ්‍යාත) සංස්කාර නිරෝධය විෂය කොට ඇති, (ආර්‍ය්‍යමාර්‍ග) ඥානයෙහි කුශල වූ ඒ (රහත්) මහණ ලොව්හි සියල්ල මොනොවට හැරපියා යෙයි.