1. 8.
මෙත්ත සූත්‍රය
143. ශාන්ත (නිර්‍වාණ) පදයට එළඹ වසනු කැමති වූ (ශික්‍ෂාත්‍රය සඞ්ඛ්‍යාත) ප්‍රතිපත්ති සඞ්ඛ්‍යාත අර්‍ත්‍ථයෙහි දක්‍ෂ වූවහු විසින් (සතර මාර්‍ග ඵල සඞ්ඛ්‍යාත) යම් කරණී වේ නම්, ඒ කළ යුතු වෙයි. (හො) සත්‍යප්‍රතිවේධයෙහි සමර්‍ත්‍ථ වන්නේ ය. (තෙවන ප්‍රධානාඞ්ගයෙන් සමන්‍වාගත වීමෙන්) ඍජු ද මොනවට ඍජු ද වන්නේ ය. (අවවාදක්‍ෂමතායෙන්) සුවච වන්නේ ය. (සසුන් බඹසරෙහි) මෘදු වන්නේය. (ජාති ගෝත්‍රාදි විසින්) අතිමාන නැති වන්නේය.
144. (ද්වාදශවිධ සන්තොෂයෙන්) සන්තුෂ්ට වන්නේ ය. (දායකයනට) සුපෝෂ්‍ය වන්නේය. (කර්‍මාරාමතාදි අනේකකෘත්‍යව්‍යාපෘත නොවීමෙන්) අල්ප කෘත්‍ය ඇති වන්නේ ය. (අල්ප පරීෂ්කාරතායෙන්) සැහැල්ලු වැටුම් ඇති වන්නේ ය. සන්හුන් ඉඳුරන් ඇති වන්නේය.(ශීලානුරක්‍ෂණ, චිවරාදි විචාරණ සත්ප්‍රාය පරිජානන ප්‍රඥායෙන්) තන්වැසි නුවණැති වන්නේ ය. (කාය, වාඩ්, මනඃ ප්‍රගල්භතා නැතියෙන්) නොසරුප් බුහුටි බැවින් තොර වන්නේය. අනුලොම් නුවූ ගිහිසසග විසින්) කුලන්හි නො ගිජු වන්නේය.
145. යම් ලමුකමෙකින් විඥ වූ අන්‍යයෝ උපවාද කෙරෙත් නම්, එබඳු (ත්‍රිවිධදුශ්චරිත සඞ්ඛ්‍යාත) කිසිදු ක්‍ෂුද්‍රකර්‍ම නො ද කරන්නේ ය. සව්සත්හු සුවපත් වූවෝ, නිරුපද්‍රව වූවෝ සුඛිතචිත්ත වෙත්වා.
146. (තෘෂ්ණා සහිත හෙයින්) ත්‍රස නම් වු ද (තෘෂ්ණාප්‍රහාණයෙන් රහත් වූ හෙයින්) ස්ථාවර වූ ද (නාග මත්ස්‍ය ගෝධාදී) දීර්‍ඝජාතික වූ ද ( හස්තිනාග දානවාදී) මහාකාය ඇත්තා වූ ද ( අශ්ව ගවමහිෂාදී) මධ්‍යම ශරීර ඇත්තා වූ ද (වාමනාදී) ලුහුඬු සිරිරි ඇත්තා වූ ද (දිවැසට ගොදුරුවන) සියුම් අත්බැව් ඇත්තා වූ ද (මත්ස්‍ය කූර්මාදී) ස්ථුල වූ ද (පඤ්චවෝකාර භවයෙහි) යම් නිරවශේෂ ප්‍රාණීහු වෙත් නම්, (ඒක වෝකාර, චතුවෝකාර භවයන්හි) යම්බඳු නිරවශේස භූතයෝ වෙත් නම්,
147. (ඇස් සමුවට ඊම් විසින්) දුටු විරූ හෝ යම් ප්‍රාණී කෙනෙක් ඇත් ද, දුරෙහි හෝ නොදුරෙහි යම් සත්‍ව කෙනෙක් වෙසෙත් ද, (අභිනිර්‍වෘත හෙයින් අර්‍හත් සඞ්ඛ්‍යාත) යම් භූත කෙනෙක් වෙත් ද පුනර්‍භව සොයන හෙයින් ශෛක්‍ෂ පෘතග්ජනසඞ්ඛ්‍යාත) යම් සම්භවේසී සත්‍ව කෙනෙක් වෙත් ද, එ හැම සත්‍වයෝ සුඛිතාත්ම වෙත්වා.
148. අන්‍යජනයෙන් පරජනයකු නො රවටනේ ය. කිසි තැනෙක්හිදු එබඳු (ක්‍ෂත්‍රියාදි) කිසිවකු ඉක්ම නො හඟනේය. (කායවාග් විකාර සඞ්ඛ්‍යාත) විවිධ රෝෂණයෙන් හා (මනෝවිකාර සඞ්ඛ්‍යාත) ප්‍රතිඝසංඥායෙන් අනෙකෙක් අනෙකක් හට දුක් නොරුස්නේය.
149. මවත් තම එක ම උරෙයිදා පුතු සිය දිවියෙන් යම් සේ රක්නී ද, එසෙයිනුදු සවු සතුන් කෙරෙහි අප්‍රාමාණ්‍ය මෛත්‍රී චිත්තය වඩනේ ය.
150. (අරූප භවය තෙක් ඇති) උඩ හා (කාම භවය තෙක් ඇති) යට හා (රූපභව සඞ්ඛ්‍යාත) සරස හා හැම සත්ලොව්හි සම්බාධ විරහිත (නිඃසීම වූ) අවෛර වූ සතුරන් නැති අප්‍රාමාණ්‍ය වූ මෙත් සිත වඩනේ ය.
151. සිටුනේ වේවයි ඇවිදුනේ වේවයි, හෝනේ වේවයි යම් තාක් විගත නිද්‍රා ඇතියේ වේ නම්, තෙල මෛත්‍රී ස්මෘතිය ඉටනේය. බුද්ධාදී ආර්‍ය්‍යයෝ එය මෙලොව්හි බ්‍රහ්මවිහාර යී කීහු.
152. (ලොව්තුරු සිලින්) සිල්වත් වූයේ (සෝවාන් මග සම්දිටු යයි කියු) සම්‍යක් දර්‍ශනයෙන් සපන් වූයේ සත්කායදෘෂ්ටියට නොපැමිණ (සෙදගැමි අනගැමි දෙමගින්) කාමයන්හි ගිජුබව සන්හිඳුවා ඒකාන්තයෙන් කිසි වැතෙක්හිදු මාතෘගර්‍භශය්‍යාවට (පුනර් භවයට) යළි නො මැ එන්නේය යි.
මෙත්ත සූත්‍රය නිමි.
1. 9.
හේමවත සූත්‍රය
153. සාතාගිර යක්‍ෂ මෙසේ කියයි: අද පණුරැසි පොහෝ දවස යි. දිව්‍ය වූ රාත්‍රිය එළඹ සිටියා වෙයි. එහෙයින් නො ලමු නම් ඇති ගෞතම ශාස්තෘන් වහන්සේ දකුම්හ.
154. හේමවත යක්‍ෂ මෙසේ අසයි: කිම! (ඒ ශාස්තෘහුගේ) සිත මොනොවට සමාහිත වේ ද? සව් සතුන් කෙරෙහි සමසිත් ඇද්ද? (නොහොත්) නැද්ද? කිම, අනිටු අරමුණෙහි ඔබගේ සංකල්පයෝ වශීකෘත වෙද්ද?