1. 5.
චුන්‍ද සූත්‍රය
83. විපුල ප්‍රඥා ඇති, සම්‍යක්සම්බුද්ධ වූ, ධර්‍මස්වාමී වූ විගත තෘෂ්ණා ඇති ද්විපදෝත්තම වූ සාරථීන් කෙරෙහි උතුම් වූ, මුනීන්‍ද්‍රයන් පුළුවුස්මි. ලොව්හි මහණහු කෙතෙක් ද? ඔවුන් වදාළ මැනවැ”යි චුන්‍ද කර්‍මාරපුත්‍ර මෙසේ කී:
84. (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ චුන්‍ද යී අමතා) ශ්‍රමණයෝ සිවුදෙනෙකි. පස්වැනියෙක් නැති. සාක්‍ෂි කොට හමියෙහි පුළුවුස්නා ලද්දෙම් තොපට උන් පාළ කොට කියමි. සිවුමගින් සවුකෙලෙස් දිනූ මග්ගජින නම් එකෙකැ, (මෙරමා හට) මග දෙසන මග්ගදෙසක නම් එකෙකැ. (කළණ පුහුදුන් ඇතුළු ශෛක්‍ෂ) ලොවි-ලොවුතුරු මගෙහි වෙසෙන මග්ගජීවි නම් එකෙකැ, යම් (දුශ්ශීල වූ) මග්ගදූසී නම් එකෙක යන මොහු යයි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ සේක.
85. බුදුවරු කවරකු මාර්‍ගජින යයි කියත් ද, කෙසේ නම් මාර්‍ගදේශක අතුල්‍ය වේ ද? යමෙක් මාර්‍ගයෙහි වෙසේ නම් මා විසින් පුළුවුස්නා ලද සේක් (ඔහු) වදාරණ සේක් වා! වැලිදු මට මාර්‍ගදූෂකයා ප්‍රකට කරණ සේක් වා”යි චුන්‍දකම්මාරපුත්‍ර විචාළේය.
86. යමෙක් පහකළ කථංකථභාවය ඇත්තේ ද, රාගාදි (පඤ්චවිධ) කෙලෙස් හුලින් මිදුනේ ද, නිවණෙහි ඇලුනේ ද, කිසි ධර්‍මයෙක්හි දු ගිජු නො වූයේ ද, සදේවකලෝකයට නායක වූයේ ද, බුදුවරු තාදි ගුණ ඇති ඔහු මාර්‍ගජින යයි කියත්.
87. යමෙක් මෙලොව්හි පරම නම් නිවණ උතුමැ’යි (පස් විකුම් නැණින්) දැන මෙසස්නෙහි ම නිවන් දහම පවසා ද, විස්තර කොට මාර්‍ගධර්‍මය විභාග කෙරේ ද, සැක දුරලන (මෝනෙය්‍ය ගුණයෙන් සමන්‍විත හෙයින්) මුනි වූ තෘෂ්ණා එජා නැති ඒ දෙවෙනි මහණ හු මාර්‍ගදේශී යයි කීහු.
88. යමෙක් මොනොවට දෙසන ලද නිර්‍වාණපදය වූ මාර්‍ගයෙහි සංයත වූයේ ස්මෘතිමත් වූයේ ජීවත් වේ ද, (සත්තිස්බෝපැකිදම් නැමැති) නිරවද්‍ය පද සෙව්නේ ද, ඒ මහණහු තෙවන වූ මාර්‍ගජිවී යයි කීහු.
89. (බුදුපසේබුදුසවු යන) මනාව්‍රත ඇතියවුන්ගේ පිළිරූ වෙස් ගෙණ පිරිස් මැදට පණින සුලු වූයේ නො මනාපිළිවෙතින් කුලදූෂණ කරන්නේ (කාය-වාක්-මනස්) ප්‍රගල්භතා (නොසරුප් බුහුටිකම්) ඇත්තේ කළපව් සැඟවීම් සඞ්ඛ්‍යාත මායා ඇත්තේ, ශීලසංයමයෙන් සංයත නො වූයේ, හිස් වදන් ඇත්තේ පිළිරුවින් (ව්‍යාජයෙන්) හැසිරෙන්නේ ද, හේ මාර්‍ගදූෂී වේ.
90. යම් ගැහැවියෙක් ශ්‍රැතවත් වූයේ ආර්‍ය්‍යශ්‍රාවක වූයේ ප්‍රඥා ඇත්තේ මොවුන් පිළිවිදියේ ද, ඔහු සියලු දෙන එබඳු යයි දැන, මෙසේ දැක ඔහුගේ ශ්‍රද්ධාව නො නස්නේය. කෙසේ නම් දුෂ්ටයකු හා අදුෂ්ටයකු ද අශුද්ධයකු හා ශුද්ධයකු ද සම කරන්නේදැ”යි.
චුන්‍ද සූත්‍රය නිමි.
1. 6.
පරාභව සූත්‍රය
මා විසින් මෙසේ අසන ලද: එක් සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත් නුවර දෙව්රම් වෙහෙර නම් අනේපිඬු සිටිහුගේ ආරාමයෙහි වැඩවසන සේක. එකල එක්තරා දෙවියෙක් රෑ පෙරයම ඉක්ම ගිය කල්හි විශිෂ්ට වර්‍ණ ඇත්තේ සියලු ජේතවනය එකලු කරමින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළැඹියේ ය. එළැඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට ගාථායෙන් සැළ කෙළේය.