1. 8.
(මළ ගොනා වෙනුවෙන් හඬන පුතුට පියා මෙසේ කියයි.)
46. කීම උමතු ගති ඇත්තකු මෙන් නිල් තණ කපා ගෙනවුත් පණ ගිය මහලු ගොනකුට “කව කව”යි කියන්නෙහි ද?
47. මළ ගොනා ආහාරපානයෙන් නො ම නැගිටිනේ ය. යම්සේ අන් මෝඩයෙක් ප්‍රලාප කියයි ද එසේම තෝ ද නුවණ නැති මෝඩයෙක් වෙහි.
(පුතා මෙසේ කියයි:)
48. මේ පාදයෝ යැ, මේ හිස යැ, මේ වලග සහිත කය යැ, මේ නේත්‍රයෝ යැ. (මේ සියලු අංගයෝ) පෙර මෙන් එසේ ම පවතිත්. (එහෙයින්) මේ ගොනා නැගිටින්නේ ය.
49. මුත්තණුවන්ගේ අත්පා ද කය ද හිස ද නො පෙනේ. (උන්ගේ ඇට බහා) මැටියෙන් කළ සෑයට හඬන තෙපි ම මෝඩ නොවන්නහු ද?
(එවිට පියා මෙසේ කියයි)
50. ගිතෙල් ඉසින ලද ගින්නක් මෙන් සෝගින්නෙන් ඇවිලෙන්නා වූ ම මාගේ සියලු චිත්තදාහය දිය ඉසින්නකු මෙන් නිවන්නේ ය.
51. යම් කුමරෙක් සොවින් පෙළුණු මාගේ පිතෘශෝකය පහ කෙළේ ද, ඔහු විසින් මා හද ඇසුරු කළ සෝ හූල ඒකාන්තයෙන් උදුරන ලද.
52. ඒ මම උදුරා දැමූ සෝක නැමැති හුල් ඇත්තෙම් වෙමි. සිහිල් වූයෙම් වෙමි. නිවුණෙම් වෙමි. තරුණය, තොපගේ වචන අසා මම ශෝක නො කරමි, නො හඬමි.
53. යම්සේ සුජාතකුමරා පියා සොවින් මුදාලූයේ ද එසේ ම නැණවත් අනුකම්පාකාරී යම් කෙනෙක් වෙත් නම් ඔවුහු ද මෙසේ කරත්, සොවින් මුදත්.
ගෝණ ප්‍රේතවස්තු යි.
1. 9.
(ප්‍රෙතිය දුටු මහණ දෙවියාගෙන් මෙසේ පුළුවුසී)
54 මේ ස්ත්‍රිය අශූචි සහ මූත්‍ර ද ලේ සහ සැරව ද අනුභව කරයි. මේ කිනම් කර්‍මයක විපාකයක් ද යම් ප්‍රෙතියක් හැම කල්හි ලේ හා සැරව අනුභව කරන්නී ද මේ ස්ත්‍රිය පෙර කිනම් කර්‍මයක් කළා ද?
55. මැයට දුන් යහපත් වූ ද මොළොක් වූ ද පිරිසිදු වූ ද සුවපහස් ඇත්තා වූ ද අභිනව වස්ත්‍ර ලෝහවස්ත්‍ර සමාන ය, මේ ස්ත්‍රිය පෙර කවර කර්‍මයක් කළා ද?
(දෙවියා පිළිතුරු දෙයි)
56. වහන්ස, මෝ මාගේ බිරිඳ වූ ය, ඕ නො දෙනසුලු ය, මසුරු ය. තද මසුරු වූ ය. මහණ බමුණනට දන්දෙන මට ඕ මෙසේ අක්‍රොශ කළා ය, පරිභව ද කළා ය.
57. මේ දානය තොපට පරලොව දී අශූචි ද, මුත්‍ර ද, රුධිර ද, පූයා ද වේවා, මේ වස්ත්‍ර තොපට ලෝහවස්ත්‍ර වේවා, තෙපි සැමදා ම අශූචි අනුභව කරව, මෙබඳු වූ වාග්දුශ්චරිත කොට මේ ප්‍රේතලෝකයට පැමිණ අශූචි ආදිය කයි.
මහාපෙසකාර ප්‍රේතවස්තු යි.