1. 7.
(සඟතෙරහු මෙසේ විචාරති:)
35. නග්න වෙහි පිළිකුල් කටයුතු රූපයෙන් යුක්ත වෙහි. තීගේ දුගඳ සිරුරින් කුණුගඳ හමයි. මැස්සන්ගෙන් ගැවසුණු සිරුරු ඇත්තව. මෙහි සිටින තෝ කවර?
(ප්‍රෙතිය පිළිතුරු දෙයි.)
36. වහන්ස, දුකට පත් මම යමලොව උපන් ප්‍රේතියක්මු. පව්කම් කොට මෙලොවින් ප්‍රේතලෝකයට ගියමු.
37. උදයෙහි පුතුන් සත්දෙනකුන් ද නැවත සවස අනෙක් සත්දෙනකුන් ද වදා කමි. ඔවුහු ද මට නො සෑහෙත්.
38. මා හද සයින් දැවෙයි, දුමයි. අව්වෙහි ගින්නෙන් දැවෙන්නක මෙන් නිවීමක් නො ලබමි.
39. (තෙරහු:) කය - වචනය - සිත යන තිදොරින් තී කළ දුෂ්ට කර්‍මය කුමක් ද? කිනම් කර්‍මයක විපාකයෙන් පුත්‍රමාංශ කන්නවු ද?
40. (ප්‍රෙතිය:) පෙර මට පුත්‍රයෝ දෙදෙනෙක් වූහ. දෙදෙන ම පිරිපුන් යොවුන් වයස් ඇති වූහ. පුත්‍රබලයෙන් යුත් මම සැමියා අභිභවා (යටත් කොට) සිතුවෙමු.
41. එහෙයින් සැමියා මට කිපී අන් සපත්නියක (දෙවන බිරිඳක) ගෙනාවේ ය. ඕ ද දරුගැබක් ලැබුවා. මම ඇයට පාපකර්‍මයක් (කිරීමට) සිතුවමු.
42. ඒ මම දුෂ්ට සිතින් ඇගේ ගැබ හෙළුමු. ඇගේ තෙමස් වූ ගැබ කුණුලෙයක් ව වැටිණි.
43. එකල ඇගේ මව මට කිපියා නෑයන් රැස්කරවූ ය. මා ලවා දිව්රීම ද කරවූ ය. මා බියෙන් තැති ගැන්වූ ය.
44. ඒ මම “මා එය කළා නම් මම පුත්‍රමාංශ කනු වෙම්වා”යි මෙසේ දරුණු සපථ කොට මුසවා කීමු.
45. ඒ පාපකර්‍මයාගේ ද මුසාවාදයේ ද විපාකයෙන් පූයාවෙන් සහ ලෙයින් තැවරුණු සිරුරු ඇත්තී මෙසේ දරුමස් කමි.
සත්තපුත්‍රඛාදක ප්‍රේතවස්තු යි.
1. 8.
(මළ ගොනා වෙනුවෙන් හඬන පුතුට පියා මෙසේ කියයි.)
46. කීම උමතු ගති ඇත්තකු මෙන් නිල් තණ කපා ගෙනවුත් පණ ගිය මහලු ගොනකුට “කව කව”යි කියන්නෙහි ද?
47. මළ ගොනා ආහාරපානයෙන් නො ම නැගිටිනේ ය. යම්සේ අන් මෝඩයෙක් ප්‍රලාප කියයි ද එසේම තෝ ද නුවණ නැති මෝඩයෙක් වෙහි.