3. 4. 4.
(4) එහි අසේඛභාගිය සූත්‍ර කවරෙ යැ:
1. යමක්හුගේ සිත සෙල්පව්වක් සෙයින් සිටියේ අටලෝදහමින් නො සැලේ ද, රාගය ඉපදීමට කාරණ වූ ත්‍රෛභූමක ධර්‍මයන්හි නො ඇලුණේ ද, කෝප ඉපැද්මට කාරණ වූ ආඝාත වස්තු විෂයෙහි නො කිපේ ද, යමක්හුගේ සිත මෙසේ භාවිත ද ඔහු කරා දුකෙක් කොයිබින් එන්නේ දැයි.
මේ අසේඛභාගිය සූත්‍ර යැ.
තවද ආයුෂ්මත් ශාරිපුත්‍ර ස්ථවිරයන් වහන්සේගේ චාරිකා දහවැනි වෙය්‍යාකරණය කටයුත්තේ යැ යි.
මේ අසේඛභාගිය සූත්‍ර යැ.
2. බාහිතපාප බ්‍රාහ්මණ වූ යමෙක් බැහැර කළ පාපධර්‍ම ඇත්තේ ද, (ක්‍රෝධ මාන විසින්) හු හුං කාර නැත්තේ ද, කෙලෙස් කසට නැත්තේ ද සංයම කළ සිත් ඇත්තේ ද මාර්‍ග ඥානයෙන් නිවනට (වේදාන්තයට) පැමිණි යේ ද වැස නිම වූ මඟබඹසර ඇත්තේ ද, යමක්හුගේ (සන්තානයෙහි) ලොවැ කිසි අරමුණෙක්හි දු (රාගාදි) උත්සදයෝ නැත් ද, හේ ධර්‍මයෙන් (මම බ්‍රාහ්මණයෙමි) බ්‍රහ්මවාදය කියන්නේ යයි.
මේ අසේඛභාගිය සූත්‍ර යැ.
3. යම් කෙනෙක් ලාමක අකුශලධර්‍මයන් දුරු කොට හැමකල්හි සිහි ඇතිවැ හැසිරෙත් ද ක්‍ෂය කරන ලද සංයෝජන ඇති සත්‍යාවබෝධය කළ ඔවුහු ලොව ඒකාන්තයෙන් බ්‍රාහ්මණ වෙත්.
මේ අසේඛභාගිය සූත්‍ර යැ.
4. යම් නිර්‍වාණධාතුයෙක්හි ආපෝධාතුවත් පඨවිධාතුවත් තේජෝධාතුවත් වායෝධාතුවත් නො පිහිටා ද, ඒ නිවනෙහි ග්‍රහතාරකාවෝ නො බබළති, හිරු ආලෝක නො කෙරෙයි, එහි සඳ නො බබළයි එහි අඳුරෙක් නැති.
5. යම් කලෙක මුනි වූ ක්‍ෂීණාස්‍රව බ්‍රාහ්මණ තමා විසින් ආත්මප්‍රත්‍යක්‍ෂ වූ මෝන සංඛ්‍යාත මාර්‍ගඥානයෙන් (නිර්‍වාණය) අවබෝධ කෙළේ ද, එකල්හි රූපධර්‍මයෙන් ද අරූපධර්‍මයෙන් ද සුවදුක් දෙකින්ද වෙසෙසින් මිදේ යයි.
මේ අසේඛභාගිය සූත්‍ර යැ.
6. යම් කලෙක ක්‍ෂීණාස්‍රව බ්‍රාහ්මණ ස්වකීය (පඤ්චස්කන්‍ධ) ධර්‍මයන්හි පරිඥාභිසමය වශයෙන් (නොහොත් ශීලාදී ධර්‍මයන්හි පාරිපූරී වශයෙන්) පාරයට ගියේ වේ ද, එකල්හි තෙල පිශාචයා ද, (තා කියනලද) පක්කුලකරණය ද ඉක්මැ සිටී යයි.
මේ අසේඛභාගිය සූත්‍ර යැ.
7. (තමා සමීපයට) එන තෙනැත්තිය සිතින් නොපිළිගනී, පෙරළායන තෙනැත්තියට ශෝක නො කෙරෙයි. (රාගාදි පඤ්ච) සඞ්ගයෙන් මිදුණු ඒ සඞ්ගාමජි මහණ බ්‍රාහ්මණ යැයි මම් කියමි යි.
මේ අසේඛභාගිය සූත්‍ර යැ.
8. මේ ගයාතීර්‍ත්‍ථයෙහි බොහෝ ජන තෙමේ ස්නානය කෙරෙයි, එහෙත් දියෙහි ගැලීම් ආදීන් (පාපමලයෙන්) ශුද්ධවීමෙක් නැති. යමක්හු කෙරෙහි පරමාර්‍ත්‍ථසත්‍යයත් මාර්‍ගඵලධර්‍මයත් ඇද්ද, හේ පවිත්‍ර වූයේ වෙයි. හේ බ්‍රාහ්මණ ද වේ යයි.
මේ අසේඛභාගිය සූත්‍ර යැ.
9. සම්‍යක්ප්‍රධානවිර්‍ය්‍ය ඇති ධ්‍යාන කරන ක්‍ෂීණාස්‍රව බ්‍රාහ්මණහට යම් ඇසිල්ලෙක බෝධිපාක්‍ෂිකධර්‍මයෝ පහළවෙත් ද, එකල්හි අන්තරීක්‍ෂය ආලෝක කරමින් සිටුනා හිරු සෙයින් දස කෙලෙස්මරසෙන් විධ්වංසන කෙරෙමින් සිටී යයි.
මේ අසේඛභාගිය සූත්‍ර යැ.
10. සන්හුන් ඉඳුරන් ඇති ත්‍රිවිද්‍යාවට පැමිණි අපරිහානස්වභාව ඇතිවැ ඉරියව් පවත්වන්නහු බලව, සියලු කාමාදි යෝගයන් ඉක්මවාලූ පාංශුකූල චීවරධර වූ (ඒ ක්‍ෂීණාස්‍රව) රාගාදි කිඤ්චන රහිත ව වෙසෙයි.
11. උදාර වූ බොහෝ දේවතාවෝ බඹවිමනට එලඹ පුරුෂාජානේය වූ ජාතිබලය ප්‍රතිෂේධ කළ ඒ ක්‍ෂීණාස්‍රවයා පහන්සිත් ඇත්තාහු කායාදි තුන්දොරින් නමස්කාර කෙරෙත්.
12. තෙපි කවර අරමුණක් නිසා ධ්‍යාන කරහු දැ’ යි තොපගේ ඒ ධ්‍යානාලම්බනය නොදනුම්හ, පුරුෂාජානේයය තොපට නමස්කාර වේවා, පුරුෂෝත්තමය තොපට නමස්කාර වේවා’ යි.
මේ අසේඛභාගිය සූත්‍ර යැ.
13. ඒකාන්තයෙන් සහාය වූ මේ භික්‍ෂූහු බොහෝකලක් සමවූ සම්මාදිට්ඨි ආදි ලබ්ධි ඇත්තාහු යැ, එහෙයින් බුදුරදුන් විසින් ප්‍රවිදිත වූ සද්ධර්‍මයෙහි ඔවුන්ගේ ප්‍රතිපත්ති ආදි සද්ධර්‍මය සම වේ.
14. කප්පින තෙරුන් විසින් ආර්‍ය්‍යන් විසින් ප්‍රවිදිත වූ ධර්‍මයෙහි මොනොවට හික්මවනලද්දාහු සේනාසහිත මරහු දිනා අන්තිම ශරීරය ධරත් යයි.
මේ අසේඛභාගිය සූත්‍ර යැ.