3. 4. 2.
(2) ඒ සොළොස් සූත්‍රයන් කෙරෙහි වාසනාභාගිය සූත්‍ර කවරෙ යැ :
1. වේදනාදි ස්කන්‍ධත්‍රය සංඛ්‍යාත ධර්‍මයෝ චාතුර්භූමක චිත්තය පෙරදැරි කොට ඇත්තාහු යැ, සිත අධිපති කොට ඇත්තාහු යැ, සිතින් මැ නිපන්නාහු යැ, ඉදින් අනභිධ්‍යාදීන් ප්‍රසන්න වූ සිතින් යුක්තව කියා නම් හෝ කෙරේ නම් හෝ ඒ හේතුයෙන් තමා නොහැර යන සෙවණැල්ලක් සෙයින් කායික චෛතසික විපාකසුඛය ඒ පුද්ගලයා කැටිව යේ යයි.
මේ වාසනාභාගිය සූත්‍ර යැ.
මහානාම ශාක්‍යරජ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට තෙල සැලකෙළේ යැ : “වහන්සැ, මේ කිඹුල්වත්පුරය වස්ත්‍රාභරණාදීන් සමෘද්ධ යැ, ආහාරපාන ධනධාන්‍යාදීන් විපුල යැ, බොහෝ ජනයා ඇත, මිනිසුන්ගෙන් නිරතුරු ද වෙයි, සම්බාධ වූ වීථි ඇත්තේ යි. වහන්සැ, මම භාග්‍යවතුන් වහන්සේ හෝ මනවඩන භික්‍ෂූන් වහන්සේ හෝ ඇසිරි කොට සවස්වේලෙහි කිඹුල්වතට පිවිසෙනුයෙම් නො දැමුණු ඇතෙකු හමුවට ද යෙමි, නො දැමුණු අසෙකු ද හමුවට යෙමි, නො දැමුණු රියකුදු හමුවට යෙමි,නො දැමුණු ගැලකුදු හමුවට යෙමි, නො දැමුණු පුරුෂයකුදු හමුවට යෙමි. වහන්සැ, එසමයෙහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අරභයා මාගේ සතිය නැසේ මැ යැ, දහම් ඇරැබැ සිහි නැති වෙයි, සඟුන් ඇරැබ සිහි නැති වේ. වහන්සැ, මට මෙසේ සිතෙයි : මෙ සමයෙහි මම කලුරිය කෙරෙම් නම් මාගේ උපත කෙසේ වන්නේ ද, අභිසම්පරාය (පරලොව) කවරේ දැ” යි.
“මහානාම, නහමක් බියපත්ව, මහානාම, නහමක් බියපත් වෙව, තොපගේ මරණය අලාමක වන්නේය, තොපගේ කාලක්‍රියාව නොලමු වන්නීය. මහානාමය, කරුණු සතරෙකින් සමන්‍වාගත ආර්‍ය්‍යශ්‍රාවක නිවනට නැමුණේ නිර්‍වාණප්‍රවණ වූයේ නිවනට නතුවූයේ යැ, කවර සතරෙකින යත් : මහානාමය, මෙ සස්නෙහි ආර්‍ය්‍යශ්‍රාවක බුදුන් කෙරෙහි අවෙත්‍යප්‍රසාදයෙන් සමන්‍වාගත වෙයි : ‘ඒ භාග්‍යවත් බුදුහු මෙ කරුණෙනුදු අරහත් වූහ ... දෙව්මිනිසුනට ශාස්තෘයහ, භගවත් වූහ’ යි. ධර්‍මයෙහි ... සඞ්ඝයා කෙරෙහි ... අඛණ්ඩ වූ ... සමාධිය පිණිස පවත්නා ආර්‍ය්‍යකාන්ත ශීලයෙන් සමන්‍වාගත වෙයි. යම් පරිදි මහානාමය ප්‍රාචීනනිම්න වූ ප්‍රාචීනප්‍රවණ වූ ප්‍රාචීනප්‍රාග්හාර වූ රුකෙක් වේ ද, එ රුක මුලින් සිඳුනාලදුයේ කවර දෙසෙකින් බිමැ හෙන්නේ ද? යම් දෙසෙකැ නැමුණේ යම් දෙසෙකැ ඇලවූයේ යම් දෙසෙකැ බරවූයේ නම් එදෙසෙහි යැ. එපරිදි මැ මහානාමය මේ සතර දහමින් සමන්‍වාගත ආර්‍ය්‍යශ්‍රාවක නිර්‍වාණනිම්න නිර්‍වාණප්‍රවණ නිර්‍වාණප්‍රාග්හාර වේ. නහමක් බියපත් වවු මහානාමයෙනි, නහමක් බියපත් වවු මහානාමයෙනි, තොපගේ මරණය අලාමක වන්නේයැ, තොපගේ කාලක්‍රියාව අලාමක වන්නීයැ” යි.
මේ වාසනාභාගිය සූත්‍ර යැ.
2. සුව කැමැති සත්නට යමෙක් දඬින් හිංසා නො කෙරේ ද, තමහට සුව රිසියෙන හේ පරලොව ගොස් සුව ලබා යයි.
මේ වාසනාභාගිය සූත්‍ර යැ.
3. මහවතුරු තරණය කරන ගවයන් කෙරෙහි ඉදින් යූථපති පුංගව ඍජුව යේ නම් පරිණායකයා ඍජුව ගිය කල්හි සියලු ගාවීහු ඍජුව යෙත්.
4. එසෙයින් මැ මිනිසුන් කෙරෙහි අධිපති කොට සම්මත වූ යමෙක් වේ ද, ඉදින් මේ දහම්හි හැසිරේ නම්, ඉතිරි ප්‍රජාව කැල මැ ය. (කියනු කිමැ.) ඉදින් රජ දැහැමි වේ නම් සියලු රටවැසියා සුවසේ වෙසේ යයි.
මේ වාසනාභාගිය සූත්‍ර යැ.
“භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවර අනේපිඬුසිටුහුගේ දෙව්රම් වෙහෙර වැඩවසන සේක. එසමයෙහි බොහෝ වහන්දෑ ‘සිවුරු කොට නිමැවූ බුදුහු තුන්මසක් ඇවෑමෙන් චාරිකාවට පිවිසෙන සේකැ’ යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සිවුරු කෙරෙති. තවද එසමයෙහි ඉසිදත්ත යැ පුරාණ යැ යන ථපතීහු (වඩුදෙටුවෝ දෙදෙන) කිසි යම් කටයුත්තෙකින් සාකේතයෙහි වෙසෙති. ඉසිදත්ත පුරාණ ථපතීහු ‘සිවුරු කොට නිමවාලූ බුදුහු තුන්මසක් ඇවෑමෙන් චාරිකාවට පිවිසෙන්නාහ’ යි බොහෝ වහන්දෑ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සිවුරු කෙරෙත්ල’ යි ඇසූහ.
ඉක්බිති ඉසිදත්ත පුරාණ ථපතීහු මඟ පුරුෂයකු රැඳවූහ : ‘එම්බා පුරුෂය, තෙපි යම් කලෙක භගවත් අර්‍හත් සම්‍යක් සම්බුද්ධයන් වහන්සේ වඩනාසේක් දක්නවු නම්, එකල අපට දන්වාලව’ යි. දෙතුන් දවසක් සිටි ඒ පුරුෂ දුරදී මැ වඩනා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දැක ඉසිදත්ත පුරාණ ථපතීන් කරා එළැඹ ඔවුනට තෙල කී : ‘හිමියෙනි, මේ ඒ භාග්‍යවත් අර්‍හත් සම්‍යක් සම්බුද්ධයන් වහන්සේ වඩනාසේක, දැන් බුදුන් දක්නට කල් දන්නවු’ යැයි.