1182. මහී නම් වූ පොළොව ගිනිඅඟුරු මෙන් උෂ්ණ වෙයි. උණුඅළු වැනි වැල්ල ඇත. එහෙත් වෘත්තයන් අනුව ගායනා කරන්නෙහි ය. අව්ව තා නො තවන්නේ ය.
1183. උඩින් සූර්‍ය්‍යයා තවයි. යටින් වැල්ල තවයි. එහෙත් ගී ගයන්නෙහි ය. අව්ව තා නො තවන්නේ ය.
1184. අව්ව මා නො තවයි. වස්තුකාමක්ලේශකාමයෝ ම තවති. මහරජතුමනි, වස්තුකාමක්ලේශකාමයන් නිසා කටයුතු දෙය බොහෝ ය. ඔව්හු මා තවති. අව්ව මා නො තවයි.
1185. කාමය තාගේ මුල දිටිමි. කාම විතර්‍ක නිසා තෝ උපනෙහි ය. එහෙයින් තා ගැන නො සිතන්නෙමි. මෙසේ කළ කල්හි තා නූපදින්නෙහි ය.
1186. වස්තුකාමක්ලේශකාමයෝ ස්වල්ප වුව ද සුදුසු නො වේ. වස්තුකාමක්ලේශකාමයන් බොහෝ ලදුවත් පෘථග්ජනයා සෑහීමට පත් නො වේ. බාලලපන (මගේ රුව මගේ හඬ යනාදීන් කෙරෙන නැළැවීම) නම් කාමයෝ විපතට හේතුවෙති. විදසුන් වඩනා යෝගාවචර තෙමේ (කාමයන්) දුරු කරන්නේ ය.
1187. උදය නමැති මම මහඉසුරක් ලැබූයෙම් ද මෙය මාගේ ස්වල්ප වූ කර්‍මයක විපාක වෙයි. යමෙක් වස්තුකාම ක්ලේශකාමයන්ගේ ආශාව හැරපියා පැවිදි වී ද, එය මහාලාභයෙක් විය.
1188. ගංගමාලය, යම් කෙනෙක් තපස නිසා පාපකර්‍මය යම්සේ දුරු කෙරෙත් ද, එසේ ම (තෙපි) සිය තපසින් නැහැවිකුඹල් බවත් දුරු කෙරෙත් ද? තපෝගුණය නිසා තෙපි අප මැඩ අද ‘බ්‍රහ්මදත්ත’ යැ යි නමින් කථා කෙළෙහි. (එය තොපට වටනේ ද?)
1189. ඉවැසීමෙත් ශීලයේත් යම් විපාකයෙක් වේ ද, ඒ දිටුදැමිවිපාකය ම බලවු, යමෙක් සියලු දෙනා විසින් වඳනා ලද්දේ වී ද, ඔහු රජුන් සහිත වැ ඇමැතියන් සහිත වැ වඳිමු.
1190. මෞනපථයෙහි (බෝධිපාක්‍ෂිකධර්‍මයන්හි) හික්මෙන ගංගමාල පසේබුදුරදුනට කිසිවක් නො කියවු. යම් සසර සයුරක් තරණය කොට පහකළ සෝදුක් ඇති ව හැසිරෙත් ද., මෙ තෙම (ඒ) සසර සයුර තරණය කෙළේ ය.
5. ගංගමාල ජාතක යි
1191. (සත්‍ය) ධර්‍මය බොරු කීමෙන් නසන ලදුයේ ඒකාන්තයෙන් ජ්‍යේෂ්ඨාපචායනය (වැඩිහිටියන් පිදීම නම් වූ ගුණය) තෙමේ මැ වැනැසේ. ධර්‍මය නො නටුයේ කිසිත් නො නසා. එහෙයින් සත්‍යධර්‍මය නො නසන්නේ මැනැවි. ධර්‍මය නැසුණේ ඔබ නො නසාවා.
1192. (කාරණයක්) විචාරන ලදුයේ, යමෙක් එය දන්නේ ම අන් ලෙසෙකින් කියා ද, දෙවියෝ (ඔහු) අත්හැර යති. (එසේ) බොරු කියන්නාගේ මුඛය ද දුගඳ හමයි. අහසේ තමා සිටි තැනින් ද ගිලිහේ.
1193. මහරජ, ඉදින් සත්‍යය කියෙහි නම් පෙර පරිදි අනුභාව සම්පන්න වන්නෙහි ය. චේතිය රාජය, බොරු කියන්නෙහි නම් බිමට බැස සිටුනෙහි.
1194. යමෙක් දන්නා දැයක් විචාරන ලදුයේ අන් අයුරෙකින් පවසන්නේ ද ඔහුගේ රාජ්‍යයට නොකල්හි වැසි වසී, සුදුසුකල්හි නො වසී.
1195. චේතිය මහරජ, ඉදින් සත්‍යය බෙණෙන්නේ ද පෙර පරිදි ම අනුභාව සම්පන්න වන්නෙහි ය, බොරු කියන්නේ නම් පොළොවෙහි පිවිසෙන්නෙහි ය.
1196. චේතිය මහරජ, යමෙක් විචාරන ලදුයේ දන්නා දැය අන් අයුරෙකින් පවසන්නේ ද, ඔහුගේ දිව සර්‍පයකුගේ මෙන් දෙදිව් වේ.
1197. රාජය, ඉදින් සත්‍යය බෙණෙන්නේ ද පෙර පරිදි අනුභාව සම්පන්න වන්නෙහි ය. ඉදින් බොරු කියන්නෙහි නම් චේතිය රජතුමනි, වැඩියක් බිමැ පිවීසෙහි ය.
1198. මහරජ, දන්නා දෙයක් විචාරන ලදුයේ, යමෙක් එය අන් අයුරෙකින් පවසන්නේ ද ඔහුට, මාලුවාට මෙන් දිව නැති වේ.