6644. ඒ දරුවන් දෙදෙනාගේ විලාප අසා (වනදෙවියෝ) දෙව්පුතුන් තිදෙනකුන්ට මෙ වදන් කීහු: තෙපි සිහ, වග, දිවි යන වනවැසි සැඩමුව වෙස් ගනුව.
6645. අපගේ රදූ සවසැ වලින් නහමක් යේවා, අප නිති වළඳනා වෙනෙහි සැඩ මුවෝ ඇය නහමක් පෙළත්වා.
6646. සිංහයෙක් හෝ ව්‍යාඝ්‍රයෙක් හෝ දිවියෙක් හෝ ඒ සිරිමතිය (ඉදින්) වෙහෙසී නම් ජාලිය කුමර නො මැ පවත්නෙ යැ කෘෂ්ණාජිනා කොයින් පවත්නී ද? එ බිසෝ සිරිමතී ස්වාමියා ය දෙදරුවනැ යන දෙකොටසකින් මැ පිරිහෙන්නී යැ. (එයින් තෙපි මනා කොට ඇය රකුවයි) කීහු.
6647. මා අතින් ඛණිත්තිය (අල කණන හුල) ගිලිහෙයි. දකුණැස ද සැලෙයි. පල ඇති රුක් පල නැතියන් වැන්න. මට හැම දිසාවෝ මුළා වැ පැනෙති.
6648. ඒ මා සවස් වේලෙහි හිරු අස්තයට ගිය කල්හි අසපුව බලා එන කල්හි සැඬ සිවුපාවෝ පෙරමඟ නැඟී සිටියහ.
6649. හිරු ද පහත එල්බෙයි. අසපුව ද ඉතා දුරැ වෙයි, ඔවුනට යමක් මෙයින් ගෙන යම් ද ඔවුහු එ බොජුන් වළඳනාහ. (අන් බොජුන් නැති.)
6650. එ රජ මා නො එන්නා දැකැ හඬන සාගිනි ඇති දරුවන් සනහමින් පන්සල්හි එකලා වැ හිඳිනෙ යයි සිතම්.
6651. බැගෑ වූ පින් නැති මාගේ ඒ දරුවෝ සවසැ බොජුන් වේලෙහි කිරිබොන දරුවන් (කිරි නො ලැබ නිදන) මෙන් නිදතී සිතම්.
6652. බැගෑ වූ පින් නැති මාගේ ඒ දරුවෝ සවසැ බුදුනා වේලෙහි පැනට හඬා නො ලැබ නිදනුවන් මෙන් නිදතී සිතම්.
6653. බැගෑ වූ පින් නැති මාගේ ඒ දරුවන් මවුදෙන පෙර මඟට අවුත් සිටුනා බාල වස්සන් මෙන් මා පෙරමඟට අවුත් සිටිතී සිතම්.
6654. බැගෑ වූ පින් නැති මාගේ ඒ දරුවෝ විල් පිට හංස පෝතකයන් මෙන් මා පෙරමඟට අවුත් සිටිතී සිතම්.
6655. බැගෑ වූ පින් නැති මාගේ ඒ දරුවෝ අසපු අබියෙස්හි මා පෙරමඟට අවුත් සිටිතී සිතම්.
6656. එක්පියමඟෙකැ, හෙ ද එක් මැ මඟෙකැ, දෙපසැ විල් හා හෙල් යැ. යම් මඟෙකින් අසපුවට යන්නෙම් නම් එබඳු අන් මඟක් නො දකිමි.
6657. වෙනෙහි මහබල ඇති මුවරජහට නමස්කාර වේවා, දැහැමින් මට සොහොයුරෝ වවු. මා විසින් අයදනාලද තෙපි මට මඟ (අවකාශ) දෙවු.
6658. මම රටින් නෙරනාලද සිරිමත් වෙසතුරු මහරජහු අඹු වෙමි. මම ඔහු රාමරජහට අනුගත වූ සීතා දේවිය මෙන් ඉක්ම (අනිකකු) නො සිතමි.
6659. තෙපිදු (මට මඟ පියා) සවස ගොදුරු ගන්නා වේලෙහි තොප දරුවන් බලවු. මමද දැලිසිරු කන්සිරු දෙදරුවන් දක්නෙමි.