3891. ශිලාපර්‍වතකූටයක පබ්භාරයක් ඇසුරු කොට සෝභිත නම් තවුසෙක් ස්වයංපතිතඵල අනුභව කොට කඳු අතරෙහි වෙසේ.

3892. මම එකල්හි ගිනි ද දර ද ගෙණවුත් උත්තමාර්‍ත්‍ථය සොයමින් බඹලොව ඉපදීම සඳහා එය දැල්වීමි.

3893. ලෝකයාගේ පූජාවන් පිළිගන්නා වූ පදුමුත්තර බුදුරජ තෙම මා සසරදුකින් ගොඩලනු කැමැත්තේ මාගේ සමීපයට වැඩියේ ය. (වැඩ මෙසේ ද වදාළේය:)

3894. “මහපිනැත්තාණෙනි, කුම් කරහි ද? ගිනි හා දර මට ද දෙව. මම ද අග්නිපරිවරණය කරන්නෙමි. එයින් මාගේ ශුද්ධිය ද වන්නේ ය.”

3895. “මනුජය, මුඛ සුභද්‍ර වෙහි. දෙවිය, මුඛ දනිහි. මුඛ අග්නිපරිවරණය කළ මැනව. මේ ගිනි හා දර මුබට ය” යී තවුසා කීය.

3896. ඉක්බිති බුදුරජ තෙම දර ගෙණ ගිනි දැල්වී ය. එහි ඒ දර නො දැල්විනි. ඒ බුදුරජුන්ගේ ප්‍රාතිහාර්‍ය්‍යයකි.

3897. “තාගේ ගින්න නො දැල් වේ. තාගේ යාගයෙක් නැත. තාගේ ව්‍රතය නිරර්‍ත්‍ථක ය. මාගේ ගිනි පුදව” යී බුදුහු වදාළහ.

3898. “මහාවීරයන් වහන්ස, ඔබගේ ඒ ගින්න (ගිනිපිදුම) කෙබඳු යි කියනු ලැබේ ද, මට ද මෙය කියනු මැනව. අප දෙදෙන ම ගිනි පුදමු” යි තවුසා කීය.

3899. දුඃඛධර්‍මයන්ගේ හේතුනිරෝධය, කෙලෙස් සන්හිඳුවීම, ඊර්‍ෂ්‍යාමාත්සර්‍ය්‍යයන් හැර ලීම යන මේ තුණ මාගේ යාග ගින්නය” යි (බුදුරජ තෙම වදාළේය:)

3900. “මහාවීරයන් වහන්ස, මුබ කෙබඳු වූවෙක් වෙහි ද? නිදුකාණෙනි, (ඔබ) කිනම් ගෝත්‍ර ඇත්තෙහි ද? මුබගේ ආචාර ප්‍රතිපත්ති දැඩි සේ මට රුචි කෙරේ” යි.

3901. “මම ක්‍ෂත්‍රිය කුලයෙහි උපන්නෙම් වෙමි. අභිඥාවන්ගේ පරතෙරට ද ගියෙම් වෙමි. සියලු ආස්‍රවයන් ක්‍ෂය කෙළෙමි. දැන් නැවත ඉපදීමෙක් ද නැතැ” යි (බුදුරජ තෙම වදාළේය.)

3902. සර්‍වඥයන් වහන්ස, නිර්‍වාණාලෝකය කරන්නවුන් වහන්ස, (මෝහ නමැති) අඳුර දුරු කරණ උතුමානන් වහන්ස, ඉදින් මුබ බුදු වෙහි නම් (විශුද්ධි) දේවයන් වහන්ස, ඔබවහන්සේට නමස්කාර කරන්නෙමි. මුබ දුක් නැති කරන්නෙහි ය”.

3903. (එසේ කියා) මම අඳුන්දිවිසම් අතුරා (බුදුරජුන්හට) හිඳීමට දුනිමි. (මෙසේ ද කීමි:) ලෝකනාථයන් වහන්ස, වැඩ හිඳිනු මැනව. සර්‍වඥයන් වහන්ස, මම ඔබට උවටැන් කරන්නෙමි” යි.

3904. භාග්‍යවත් තෙමේ මොනොවට අතුළ අඳුන්දිවිසමෙහි වැඩ හුන්නේ ය. මම සම්බුදුරජුන් පවරා පර්‍වතයට ගියෙමි.

3905. පිරිකරද පුරවා තිඹිරිගෙඩි ගෙණ ආමි. මම ඒ ගෙඩි මී සමග යොදා බුදුරජුන්හට දුනිමි.

3906. සර්‍වඥ තෙම මා කල්පනාවෙහි යෙදී සිටියදී (ඒ දානය) වැළඳීය. බුදුරජුන් දෙස බලමින් එහි දී සිත පැහැදවීමි.

3907. ලෝකයාගේ පූජාවන් පිළිගැනීමට සුදුසු වූ පදුමුත්තර බුදුරජ තෙමේ මාගේ ආශ්‍රමයෙහි හිඳ මේ ගාථාවන් වදාළ සේක:

3908. “යමෙක් පැහැදුනේ සියතින් ඵලයෙන් මා සන්තර්‍පණය කෙළේ ද, හේ (කවරෙක්දැයි) මම කියන්නෙමි. කියන්නාවූ මාගේ වචනය අසවු.

3909. හෙතෙම පස්විසිවරක් දිව්‍යරාජ්‍යය කරන්නේ ය. දහස්වරක් සක්විති රජ වන්නේ ය.

3910. පූර්‍වකර්‍මයෙන් සමන්‍වාගත වූ ඔහුගේ අදහස දැන මාහැඟි ආහාර ද පාන ද වස්ත්‍ර ද සෙනසුන් ද,

3911. කුශලකර්‍මවිපාකය හා යෙදුනාහු එකෙණෙහි උපදනාහුය. හැමකල්හි මෙතෙම නීරෝග වූයේ ප්‍රමුදිත වූයේ ද වන්නේ ය.

3912. දිව්‍ය වූ හෝ මනුෂ්‍ය වූ හෝ යම් යෝනියක උපන්නේ ද, ඒ සියලු තන්හි සුව ඇතිව මිනිසත් බවට පැමිණෙන්නේ ය.

3913. හෙතෙම වේද හදාරන්නා වූ මන්ත්‍ර දරන්නා වූ වේදත්‍රයෙහි පරතෙරෙට ගිය (බමුණෙක්ව) සම්බුදුරජුන් වෙත එළඹ රහත් වන්නේ ය.” (කියායි).