334. ඒකදුස්සදායක ස්ථවිරාවදානය
2949. (එකල්හි) මම හංසවතී නගරයෙහි තෘණහාරකයෙක් (තණ වෙළෙන්දෙක්) වීමි. තෘණහාරක කර්‍මයෙන් ජීවත් වෙමි. එයින් ම අඹුදරුවන් පෝෂණය කරමි.
2950. සියලු ධර්‍මයන්ගේ පරතෙරට ගියා වූ ලෝකනායක වූ පදුමුත්තර බුදුරජතෙම (මෝහ නමැති) ගණඳුර නසා ලොව පහළ විය.
2951. එකල්හි ස්වකීය ගෘහයෙහි හිඳ මෙසේ සිතීමි. “බුදුරජතෙම ලොව පහළ විය. මට (උන්වහන්සේහට) දිය යුතු දෙයක් ද නැත.
2952. මේ මාගේ එක ම සළුව යි. මට කිසි දායකයෙක් (දෙන කෙනෙක්) නැත. නිරයෙහි ස්පර්‍ශය (අපාගතවීම) දුකය. දක්‍ෂිණාවක් (දාන චේතනාමය කුසල් බිජුවටක්) රෝපණය කරන්නෙමි.”
2953. මම මෙසේ සිතා සිය සිත පැහැදැවීමි. (මා සතු) එක ම වස්ත්‍රය ගෙණ බුද්ධ ශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්සේට පිදීමි.
2954. මම එක ම වස්ත්‍රය දි අත්පොළසන් හඬ පැවැත්වීමි “ඉදින් වීරයන් වහන්ස ඔබ වහන්සේ බුදුවරයෙක් වනසේක් නම් මහාමුනීන් වහන්ස මා සසර සයුරින් එතර කරණු මැන වැ” යි කීමි.
2955. ලෝකයාගේ පූජාවන් පිළිගන්නා වූ පදුමුත්තර බුදුරජ තෙමේ මාගේ දානය පසසමින් මට අනුමෝදනාවක් කෙළේය:
2956. “මේ එකම වස්ත්‍රදානය හේතු කොට ගෙණ ද චිත්ත ප්‍රණිධීන් හේතු කොට ගෙණ ද කල්පලක්‍ෂයක් මුළුල්ලෙහි දුගතියකට නොයයි.
2957. ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර ව සතිස් වරක් දිව්‍යරාජ්‍යය කරන්නේ ය. තෙතිස් වරක් සක්විති රජ වන්නේ ය.
2958-2959. කරණු ලබන ප්‍රදෙශරාජ්‍ය ( මෙතෙකැයි) ගණන් වශයෙන් ගිණිය නො හැකිය. ඔබ භවයෙහි මිනිස් ලොව හෝ දෙව්ලොව හෝ සැරි සරන්නෙහි නම් රූපසම්පන්න වූ ගුණවත් නො මැඩලියහෙන සිරුරු ඇති (අනුන් විසින්) ගෙණ අවසන් කොට නොලිය හැකි අපමණ වූ වස්ත්‍ර සම්පත් සිත් වූ පරිදි ලබනෙහිය.”
2960. ධීර වූ පදුමුත්තර නම් බුදුරජ තෙම මෙම වචනය වදාරා ආකාශයෙහි යන හංසරාජයකු මෙන් අහස් නැගුනේය.
2961. දිව්‍ය වූ හෝ මනුෂ්‍ය වූ හෝ යම් යම් යෝනියක උපදිම් ද, එකල්හි මාගේ භොග සම්පත්තියෙහි අඩුබවක් නැති. එක වස්ත්‍රයක් දීමෙහි මේ විපාක යි.
2962. පියවරක් පාසා (පියවිළි අයුරින්) මට වස්ත්‍ර පහළ වේ වස්ත්‍රය (වියන්) යට සිටිමි. මාගේ හිස මතුයෙහි නිරතුරුව ම වියනක් වේ.
2963. වන සහිත වූ ද පර්‍වත සහිත වූ ද චක්‍රවාට පර්‍වතය පටන් කොට ඇති ඒ සියල්ල මම කැමැති වන්නෙම් නම් වස්ත්‍රයෙන් වසන්නෙමි.
2964. ඒ එක් වස්ත්‍රයක් පිදීමෙහි විපාකය වශයෙන් කුදු මහත් භවයන්හි සැරිසරන්නෙම් ඒ කුදු මහත් භවයන්හි ස්වර්‍ණවර්‍ණීව ම සැරිසරමි.
2965. එක වස්ත්‍රයක් දීමෙන් ලද ඒ විපාකය කිසි තැනෙක්හි අවසන් බවට නො යයි. මේ මාගේ අන්තිම ජාතියයි. මෙහිදු ඒ කුසලය මට විපාක දෙයි.
2966. මෙයින් කල්ප ලක්‍ෂයකට පෙර වූ එකල්හි යම් වස්ත්‍රදානයක් දුනිම් ද ඒ හේතුවෙන් දුගතියක් නො දනිමි. එක් වස්ත්‍රයක් දීමෙහි මේ විපාක යි.
2967. මවිසින් ක්ලේශයෝ දවන ලදහ. සියලු භවයෝ නසන ලදහ. බැමි සිඳ ගත් හස්තිරාජයකු මෙන් ආස්‍රව රහිතවූයෙම් වෙසෙමි.
2968. සිවුපිළිඹියාවෝ ද අෂ්ටවිමෝක්‍ෂයෝ ද ෂඩභිඥාවෝ ද සාක්‍ෂාත් කරණ ලදහ. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදී.
මෙහි මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් ඒකදුස්සදායක ස්ථවිරයන් වහන්සේ මෙම ගාථාවන් වදාළ සේකි යී.
ඒකදුස්සදායක ස්ථවිරාවදානය සිවුවැනි යි.
335. ඵුසිතකම්පිය ස්ථවිරාවදානය
2969. එකල්හි ලෝකජ්‍යේෂ්ඨ වූ නරශ්‍රේෂ්ඨ වූ විපස්සී බුදුරජ තෙම රහතුන් විසින් පිරිවරන ලදුයේ සඞ්ඝාරාමයෙහි විසීය.
2970. ලෝකනායක වූ විපස්සී බුදුරජ තෙමේ අටලක්‍ෂයක් රහතුන් සමග අරම්දොරින් නික්මෙයි.
2971. (එකල) අඳුන්දිවිසම් පෙරෙවි වැහැරි සිවුරු දරන්නා වූ මම වනුක්මල් (තම්බා ගත් වර්‍ණවත්) දිය ගෙණ සම්බුදුරජුන් වෙත එළඹියෙමි.
2972. මම තුටු වූයෙම් සිය සිත පහදවා කළ ඇඳිලි ඇත්තෙම් වනුක්මල් (තම්බා ගත් වර්‍ණවත්) ජලය ගෙණ බුදුරජුන් (උදෙසා) උඩ ඉසීමි.
2973. ඒ කර්‍මයෙන් පදුමුත්තර නම් සර්‍වඥයන් වහන්සේ මාගේ කුශල කර්‍මය පසසා අභිමත තන්හි වැඩි සේක.
2974-2975. මම එකල්හි යම් සුවඳ දැයකින් බිඳු පන්දහසක් පිදූයෙම් ද (ඒ හේතුවෙන්) මම දෙදහස් පන්සිය වරක් දිව්‍යරාජ්‍යය කරවීමි. දෙදහස් පන්සිය වරක් සක්විති රජ වීමි. ශේෂ වූ කර්‍මයෙන් රහත්බවට පැමිණියෙමි.
2976. යම් කලෙක් හි ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයා වෙම් ද, යම් කලෙක් හි මිනිස් ලොව රජ වෙම් ද, මට ඒ නම ම විය. මම ‘ඵුසිත’ නම් වෙමි.