112. සුමඞ්ගල ස්ථවිරාවදානය
1687. ලෝකජ්‍යේෂ්ඨ වූ නරශ්‍රේෂ්ඨ වූ අත්‍ථදස්සි බුදුරජානන් වහන්සේ විහාරයෙන් නික්ම තඩාගයක් වෙත එළඹි සේක.
1688. භාග්‍යවත් සර්‍වඥ තෙම (එහි) නා (පැන්) බී එයින් ගොඩ නැග (හඳනය පමණක් හැඳීමෙන්) එක සිවුර ඇත්තේ දිශානුදිශාවන් බලමින් එහි වැඩ සිටියේ ය.
1689-1690. (රුක් දෙවි වූ) මම භවනයෙහි හුන්නෙම් එකල්හි සූර්‍ය්‍යයා මෙන් බබලන ස්වර්‍ණයක් මෙන් දිලිසෙන ලෝකනායකයන් වහන්සේ දිටිමි. (දැක) සතුටු වූයෙම් සතුටු සිතින් අත්පොළසන් දිනිමි. (ඒ හේතුවෙන්) නෘත්‍යයෙහි ද, ගීතයෙහි ද, පඤ්චාඞ්ගිකතූර්‍ය්‍යයෙහි ද යෙදුනා වූ මම-
1691. දිව්‍ය වූ හෝ යලි මනුෂ්‍ය වූ හෝ යම් යම් යෝනියක උපදිම් නම් (යසසින්) සියලු සත්ත්‍වයන් ඉක්ම වමි. මාගේ යසස විශාල වේ.
1692. පුරුෂශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්ස! ඔබ වහන්සේට නමස්කාර වේවා. පුරුෂෝත්තමයන් වහන්ස! ඔබවහන්සේට නමස්කාර වේවා. සර්‍වඥයන් වහන්ස! නුඹ වහන්සේ තමා තුටු කොට අනුනුදු තුටු කරණ සේක්වා.
1693. මනා ව්‍රත ඇත්තේ (තථාගතයන් වහන්සේ) පිරිවරා ගෙණ හිඳ (උන්වහන්සේ ද) සතුටු කොට මම බුදුරජානන් වහන්සේට උවැටැන් කොට තුසිත භවනයෙහි උපනිමි.
1694. මෙයින් එක්දහස් හයසියවන කපෙහි සත්රුවනින් යුත් මහත් බල ඇති ඒකවින්තිත නම් එකොළොස් සක්විති රජකෙනෙක් වූහ.
1695. සිවුපිළිසිඹියාවෝ ද, අෂ්ටවිමෝක්‍ෂයෝ ද, ෂඩභිඥාවෝ ද සාක්‍ෂාත් කරණ ලදහ. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදී.
මෙසේ මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් සුමඞ්ගල ස්ථවිරයන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළ සේක් යී.
සුමඞ්ගලස්ථවිරාවදානය දෙවැනි යි.
113. දුතියසරණගමනීය ස්ථවිරාවදානය
1696. දෙව්රජුන් දෙදෙනකුගේ සංග්‍රාමයක් එළඹ සිටියේ ය. (පෙරමුණෙහි) රැස් වූයේ විය. මහත් ඝෝෂාව ද පැවැත්තේ ය.
1697. ලෝකයාගේ පූජාවන් පිළිගන්නා වූ නොහොත් පූජාවනට ගෙයක් බඳු වූ තුන්ලෝ දත් ශාස්තෘ වූ පදුමුත්තර බුදුරජතෙම අහසෙහි වැඩ සිටියේ මහා ජනයා සංවේගයට පත් කළේ ය.
1698. එකෙණෙහි සියලු දෙවිවරු සතුටු වූවාහු බැහැර කරණ ලද යුදඇඳුම් හා ආයුධ ඇත්තාහු බුදුරජානන් වහන්සේට වැඳ එකඟව සිටියාහු ය.
1699. බුදුරජානන් වහන්සේ අපගේ අදහස් දැන ශ්‍රේෂ්ඨ වචන ප්‍රකාශ කළ සේක. හට ගත් අනුකම්පා ඇත්තේ මහාජනයා (දුක්ගිනි හැර) නිවූ සේක. (කෙසේ ද? යත්:)
1700. එක ප්‍රාණියකු දු නසන්නා වූ ප්‍රදූෂ්‍ය සිත් ඇති මනුෂ්‍යතෙමේ එම ප්‍රදූෂ්‍යචිත්තය හේතු කොට ගෙණ අපායෙහි උපදී.
1701. යුදපෙරමුණෙහි බොහෝ ප්‍රාණීන් නසන්නා වූ ඇතකු මෙන් සිය සිත නිවවු. නැවත නැවත නො නසවු” (යි කියා යි).
1702. දෙ-යක් රජුන්ගේ ම සේනාවෝ විස්මයට පත්වූහ. තාදීගුණ ඇති ලෝකනායකයන් වහන්සේ සරණ කොට ගියහ.
1703. පසැස් ඇති බුදුරජ තෙම ජනසමූහයාට කරුණු අවබෝධ කරවා (පවින්) ගොඩ ගත්තේ ය. දෙවියන් විසින් බලනු ලබන්නේ ම උතුරුදිගට මුහුණ ලා වැඩියේ ය.
1704. පළමු කොට ද්විපදෝත්තම වූ තාදීගුණ ඇති බුදුරජානන් වහන්සේ සරණ ගියෙමි. (ඒ හේතුවෙන්) මම කල්පලක්‍ෂයක් මුළුල්ලෙහි දුගතියෙහි නූපන්මි.
1705. තිස්දහස්වන කපෙහි රාජ්‍යධුරවහනයෙහි ශ්‍රේෂ්ඨ වූ මහා දුන්‍දුභි නම් සොළොස් සක්විති රජකෙනෙක් වූහ.
1706. සිවුපිළිසිඹියාවෝ ද, අෂ්ටවිමෝක්‍ෂයෝ ද, ෂඩභිඥාවෝ ද සාක්‍ෂාත් කරණ ලදහ. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදි.
මෙහි මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් සරණගමනීය ස්ථවිරයන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළ සේක යි.
සරණගමනීයස්ථවිරාවදානය තෙවැනි යි.
114. ඒකාසනිය ස්ථවිරාවදානය
1707. එකල්හි නමින් වරුණ නම් වූ දිව්‍යරාජයෙක් ව මම බල වාහන සහිත ව බුදුරජුන් හට උවැටැන් කෙළෙමි.
1708. අත්‍ථදස්සී බුදුරජානන් වහන්සේ පිරිනිවි කල්හි සියලු තූර්‍ය්‍යයන් ගෙණ උතුම් බෝරුක වෙත එළඹියෙමි.
1709. වාදිතයෙන් ද, නෘත්‍යයෙන් ද, කුළුතාලම් ආදියෙන් ද යුක්ත වූයේ බුදුරජානන් වහන්සේ ඉදිරියට මෙන් උතුම් බෝධිය වෙත එළඹි යෙමි.
1710. මම ඒ බෝධියට උවැටැන් කොට පලඟ බැඳ ගෙණ එහි කලුරිය කෙළෙමි.
1711. ස්වකීය පින්කම් වලින් පැහැදුනු මම උතුම් බෝධිය කෙරෙහි ද පැහැදුනේ එම පහන් සිතින් නිර්‍මාණරතී දෙව්ලොව උපන්නෙමි.