සත්වැන්නෙහි ඛිප්පනිසන්ති යනු ඉක්මණින් ඇහුම්කන් දෙන්නේ ඉක්මණින් දැනීමට සමත්වෙයි. ධතානඤ්ච ධම්මානං යනු සිතෙහි දැරීම දියුණු කළ පෙළදහමෙයි, අත්‍ථූපපරික්ඛි යනු අරුත් විමසන්නායි, අත්‍ථමඤ්ඤාය ධම්මමඤ්ඤාය යනු අර්‍ත්‍ථකථාව ද පෙළ ද දැනයි, ධම්මානුධම්ම පටිපන්නො හොති යනු නවලොවුතුරා දහමට අනුකූල ධර්‍මය වූ සීලය සහිත පුර්‍ව භාග ප්‍රතිපදාවට පිළිපන්නේ වෙයි. නො ච කලය්‍යාණවාචො යනු කල්‍යාණ වචන නොමැත්තේයි, න කල්‍යාණවාක්කරණො යනු සොඳුරු වදන්හඬ නැත්තේවෙයි, පොරියා යනාදිය සමග නොකාරය යෙදිය යුත්තේමය, ගුණයෙන් පිරිපුන් බාධාරහිත නිදොස් නොගිලිහුණු පදව්‍යංජන ඇති අර්‍ත්‍ථය හැඟවීමට සමත් වූ වචනයෙන් යුක්තවූයේයි අර්‍ත්‍ථය හැඟවීමට සමත් වූ වචනයෙන් යුක්ත වූයේයි අර්‍ත්‍ථයි. මේ ක්‍රමයෙන් සියලු තන්හි අර්‍ත්‍ථය දතයුතුය.

අටවැන්න පුද්ගලයන්ගේ අධ්‍යාසය (අදහස්) වශයෙන් ද බුදුරජාණන් වහන්සේගේ දේශනා විලාසය වශයෙන් ද කියන ලදි. නවවැන්න පස්වැදෑරුම් වෛර වශයෙනි,

දසවැන්නෙහි කාලෙන යනු සුදුසු කාලයෙහියි, ඛමති යනු කැමැති වෙයි, යදිදං තත්‍ථ තත්‍ථ කාලඤ්ඤුතා යනු ඒ ඒ තැන සුදුසු කාලය දැනීමයි, ඒ ඒ කාලය දැනම නොවැණිය යුත්තහුගේ නුගුණකීම වැණිය යුත්තහුගේ ගුණකීම පණ්ඩිතයන්ගේ ස්වභාවය යැයි දක්වයි.

තෙවැනි පණ්ණාසකයෙහි පළමු සූත්‍රයෙහි වලාහකා යනු වළාකුළුයි, භාසිතා හොති න කත්තා යනු මෙය ද මෙය ද කරමැයි කියන්නේමය, නොකරයි. කත්තා හොති න භාසිතා යනු නොකියාම මෙය ද මෙය ද මවිසින් කිරීමට වටීයයි කරන්නේම වෙයි, මෙසේ සියලු තැන අර්‍ත්‍ථය දතයුතුය. දෙවැන්න පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.

තෙවැනි සූත්‍රයෙහි කුම්හා යනු කළයි, තුච්ඡො පිහිතො යනු හිස්වූයේ වැසූ මුව ඇත්තේයි, පූරො විවටො යනු ජලයෙන් පිරුණේ නොවැසූ මුව ඇත්තේයි, සෙසු සූත්‍ර දෙකෙහි ද මේ ක්‍රමයමයි,

සිවුවැන්නෙහි උත්තානො ගම්භීරොභාසො යනාදියෙහි පැරණි කොලවල රසයෙන් මුසුවූ පැහැය ඇති කළුදිය ගැඹුරු සේ පෙනෙන්නේ (ගම්භීරොභාසො) නමි. පිරිසුදු පැහැදිලි මැණික් පැහැය ඇති ජලය පැහැදිලිව පෙනෙන්නේ (උත්තානොභාසො) නමි,

පස්වැන්නෙහි ආමං පක්කවණ්ණී යනු අමුව බලන්නන්ට පැසුණු සේ හැඟෙයි, මෙසේ සියලු පද දැක්විය යුතුයි, සයවැන්න පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.

සත්වැන්නෙහි යමෙක් වළක් කණියි ද එහි නොවසයි ද හෙතෙම ගාධං කත්තා නොවසීතායි කියනු ලැබේ. ඛන්තා යනු ද පාඨයි, මේ ක්‍රමයෙන් සියලු පද දතයුතුය,

අටවැන්නෙහි යමෙක් තමන්ගේ ගව සමුහයා මඩියි ද (පහරදෙයි) අනුන්ගේ ගවයන් නොමඩියි ද හෙතෙම සගචචණ්ඩො නො පරගචචණ්ඩො නමි, මෙසේ සියලු පද දතයුතුයි, උබ්බෙජෙතා හොති යනු ගටා විද තැතිගැනීම් ඇත්තකු බව කරයි,

නවවැන්නෙහි ඵෙග්ගු ඵෙග්ගු පරිවාරො යනු නිසරු වූ ඵලගස ඵලගස්වලින්ම පිරිවරණ ලද්දේයි, සාර පරිවාරො යනු කිහිරි ආදී හරගස්වලින් පිරිවරණ ලද්දේයි, සියලු තන්හි මේ ක්‍රමයයි,

දසවැන්නෙහි ආගතවිසො නො ඝොරවිසො යනු යමෙකුට විෂ පැමිණෙයි ද දරුණු වූයේ නොවෙයි, බොහෝ කලක් නොපෙළයි, සෙසු පදයන්හි ද මේ ක්‍රමයමැයි.

දෙවැනි වර්‍ගයෙහි පළමු සූත්‍රයෙහි කෙසී යනු ඔහුගේ නමයි, අසුන් දමනයෙහි ඇදුරු වූයේයි අස්සදම්මසාරථී නමි. සණ්හෙනපි දමෙති යනාදියෙහි ඔහුට සුදුසු වූ සත්කාරකොට මනා බොජුන් කවා මිහිරි පැන් පොවා මෘදු වචන කියා දමනය කරන්නේ සණ්හෙන දමෙති නමි, දණ (හිස) බැඳීම්, මුවබැඳීම් ආදියෙන් මෙන්ම කෙවිටෙන් විදීම් කසයෙන් තැලීම් ඵරුෂ වචන කීමෙන් ද දමනය කරන්නේ ඵරුසෙන දමෙති නමි, කලින් කලට මේ දෙකම කරන්නේ සණ්හඵරුසෙන දමෙති නමි.