දෙවැන්නෙහි පාරාජිකො යනු පරිජිඇවැතට පැමිණියේයි, පාරාජිකකථා විප්පකතා හොති යනු අසුවල් පුද්ගලයා පාරාජිකයට පැමිණියේ නොවේදැයි මෙසේ කථාව පටන්ගෙන නොනිමවන ලද්දේ වෙයි. සියලු තැන්හි මේ ක්‍රමයයි.

තෙවැන්නෙහි උබ්බාහිකාය යනු පැමිණි අධිකරණය සංසිඳවීමට සංඝයා කෙරෙන් ඉවත්කොට උදුරායි, විනයෙ ඛො පන ඨිතො හොති යනු විනය ලක්‍ෂණයෙහි පිහිටියේ වෙයි. අසංහීරො යනු නොහික්මුණු වචන මාත්‍රයෙන් තමන්ගේ ලබ්ධිය (පිළිගැනීම) අත් නොහරියි. පටිබලො යනු ශරීර ශක්තියෙන් ද ඥාන ශක්තියෙන් ද යුක්ත වූයේයි, අඤ්ඤාපෙතුං යනු දැන්වීමටයි, සඤ්ඤාපෙතුං යනු මනාව දැන්වීමටයි, නිජ්ඣාපෙතුං යනු බැලවීමටයි, පසාදෙතුං යනු ප්‍රසාදය හටගැන්වීමටයි, අධිකරණං යනු විවාදාධිකරණය ආදී සතරාකාරයයි, අධිකරණනිරොධං යනු අධිකරණය සංසිඳීමයි, අධිකරණනිරොධගාමිණි පටිපදං යනු සවැදෑරුම් අධිකරණ සමථයයි,

සිවුවැන්නෙහි අනභිරතිං යනු උකටලීබවයි, වූපකාසෙතුං යනු දුරුකිරීමටයි, අධිසීලෙ යනු උතුම් ශීලයෙහියි, චිත්ත පඤ්ඤාවන්හි ද මේ ක්‍රමයමයි.

සත්වැන්නෙහි වත්‍ථුහි යනු කාරණයන්ගෙනි, අවකස්සන්ති යනු පිරිස අදිත්, වෙන්කරත්. එකත්පසෙකට ඔසවා දමති, වවකස්සන්ති තදින් අදිත්, යම්සේ වෙන් වූවාහු වෙත්ද එසේ කරත්. ආවෙනිකම්මානි කරොන්ති යනු වෙන්ව සංඝකර්‍ම කරත්.

නවවැන්නෙහි කපපට්ඨියං යනු ආයුෂ් කල්පයයි, කිබ්බිසං පසවති යනු පාපවිපාකය ලබයි, ආපායිකො යනු අපායට යායුතු වූයි, නෙරයිකො යනු නිරයෙහි උපදින තැනැත්තායි, වග්ගරතො යනු භේදයෙහි ඇළුනේයි, යොගක්‍ඛෙමතො ධංසති යනු යෝගක්‍ෂෙමයෙන් රහත්බවින් ගිලිහෙයි, ඉවතට යයි.

දසවැන්නෙහි අනුග්ගහො යනු ඔවුනොවුනට සංග්‍රහයෙන් අනුග්‍රහ කිරීමයි. සෙස්ස සියලු තන්හි පැහැදිලිමය.

පස්වැනි වර්‍ගයෙහි සිවුවැනි සූත්‍රයෙහි කුසිනාරායං යනු එබඳු නම් ඇති නුවරෙහියි, මෙහි දෙවියන් සඳහා බිලි ගෙන යත්නුයි බලිහරණො නමි. ඒ බිලිගෙන යාමෙහි බලිහරණෙ නමි. අච්ඡිද්දෙන අප්පතිමංසෙන යනාදියෙහි යම්කිසිවකින් පහරදෙන ලද්දේ හෝ වෙයිද වෙදකම් ආදිය කරන ලද්දේ වෙයිද ඔහුගේ කායසමාචාරය වේයන් ආදීන් විසින් කන ලද තල්පතක් මෙන් සිදුරු වූයේමය. අතගෑමට යම්කිසි තැනෙක්හි ගෙන පැහැසීමට නොහැකි බැවින් පටිමංස වූයේම වෙයි. මෙයින් වෙනස් වූ තැනැත්තේ අච්ඡිද්දො අප්පටිමංසො නම් වෙයි. වචී සමාචරය වනාහි බොරුකීම, අපහාස කිරීම, කේලාම් කීම, අමූලික ආපත්තියෙන් චෝදනා කිරීම යනාදියෙන් සිදුරු වූයේ ද පටිමංස සහිත වූයේ ද වෙයි. මෙයින් වෙනස් වූ තැනැත්තේ අච්ඡිද්දො අප්පටිමංසො නමි. මෙත්තං නු ඛො මෙ චිත්තං යනු බාධක සිඳ කම්මට්ඨාන භාවනාවෙහි යෙදීමෙන් ලබන ලද මෙත් සිතයි. අනාඝාතං යනු වෛරයෙන් තොරවූයි, විෂ්කම්භන ප්‍රහානයෙන් නසනලද වෛර ඇත්තේ යන අරුත්ය, කත්‍ථ වුත්තං යනු මේ ශික්ෂාපදය කවර නුවරක කියන ලද්දක්ද? යනුයි,