9.
චම්පෙය්‍යක්ඛන්‍ධකය
1. එකල්හි භාග්‍යවත් බුදුරජානන් වහන්සේ චම්පානුවර ගග්ගරා පොකුණුතෙර වැඩ වසන සේක. එකල්හි කසිදනව්වෙහි වාසභගාම නම් ගමෙක් වේ. එහි කාශ්‍යපගෝත්‍ර නම් මහණ තෙමේ ආවාසික වූයේ කටයුතු පරම්පරාවෙහි නිති බැඳුනේ “කෙසේ නම් නො පැමිණි ප්‍රියශීල භික්‍ෂූහු පැමිණෙන්නාහු ද, පැමිණියා වූ ප්‍රියශීල භික්‍ෂූහු සැප සේ වසන්නාහු ද, මේ ආවාසයත් වැඩීමට දියුණුවට මහත් බවට පැමිණෙන්නේ දැ” යි උත්සාහයට පැමිණියේ වේ.
2. එකල්හි බොහෝ භික්‍ෂූහු කාසිජනපදයෙහි චාරිකා කරන්නාහු වාසභගමට පැමිණියාහු ය. කාශ්‍යපගෝත්‍රභික්‍ෂු තෙමේ එන්නා වූ ඒ භික්‍ෂූන් දුර දී ම දුටුයේ ය. දැක අසුන් පැණවී ය. පා දෝනා දිය පාපුටුව පා තබන පුවරුව එළවා තැබී ය. ඉදිරියට ගොස් පාසිවුරු පිළිගත්තේ ය. පැනින් විචාළේ ය. නෑමෙහි උනන්දු කෙළේ ය. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි ද උනන්දු කෙළේ ය.
3. එකල්හි ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, මේ ආවාසික භික්‍ෂූ තෙමේ යහපත් ය. නෑමට උනන්දු කරයි. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි ද උනන්දු කරයි. ඇවැත්නි, එබැවින් අපි මෙහි ම වාසභගමෙහි වසමු” යි සිත් වී ය. ඉක්බිති ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූහු එහි ම වාසභගමෙහි වාසය කළහ.
4. එකල්හි කාශ්‍යපගෝත්‍ර භික්‍ෂුහුහට “මේ ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ගේ යම් ආගන්තුකවෙහෙසක් වේ ද, එය සන්සිඳුනේ ය. යම් මේ පැවිද්දෝ ගොදුරු ගමෙහි නො දැනීම් ඇත්තාහු ද, ඒ මේ පැවිද්දෝ දැන් ගොදුරු ගමෙහි දැනීම් ඇත්තෝ වූහ. අන්‍යකුලයන් දිවි තෙක් උනන්දු කීරීම දුෂ්කර ය. විණවීම (ඉල්ලීම) ද මිනිසුන්ගේ මන නො වඩන්නේ ය. (එහෙයින්) මම කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු නො කරන්නෙම් නම් යෙහෙකැ”යි අදහස් වී ය. හෙතෙමේ කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි (ඔවුන්) උනන්දු නො කෙළේ ය.
5. එකල්හි ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ට “ඇවැත්නි, පෙර මේ ආවාසික භික්‍ෂූ තෙමේ නෑමෙහි (අප) උනන්දු කෙළේ ය. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි ද උනන්දු කෙළේ ය. හෙතෙමේ දැන් කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු නො කරයි. ඇවැත්නි, දැන් මේ ආවාසිකභික්‍ෂු තෙමේ දුෂ්ට ය. ඇවැත්නි, එබැවින් අපි ආවාසික භික්‍ෂුහුහට උත්ක්‍ෂෙපණියකර්‍මය කරමු” යි අදහස් වී ය.
6. ඉක්බිති ආගන්තුකභික්‍ෂූහු රැස් වී කාශ්‍යපගෝත්‍ර භික්‍ෂුහුහට “ඇවැත්නි, තෝ පෙර නෑමෙහි (අප) උනන්දු කෙරෙහි. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි ද උනන්දු කෙරෙහි. ඒ තෝ දැන් කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු නො කෙරෙහි. ඇවැත්නි, තෝ ඇවැතට පැමිණියෙහි ය. ඒ ඇවැත දක්නෙහි දැ” යි කීහ. “ඇවැත්නි, මම යම් ඇවැතක් දක්නෙම් ද, මට එබඳු ඇවැතක් නැතැ” යි කී ය.
7. එකල්හි ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූහු කාශ්‍යපගෝත්‍රභික්‍ෂූහුහට ඇවැත් නො දැක්මෙහි උත්ක්‍ෂෙපණියකර්‍මය කළහ. ඉක්බිති කාශ්‍යපගොත්‍රභික්‍ෂුහට “මම මෙය – ඇවැත් යි හෝ නො ඇවැත් යි හෝ පැමිණියේ වෙමි යි හෝ නො පැමිණියේ වෙමි යි හෝ ධාර්මික වූ හෝ අධාර්මික වූ හෝ කෝප්‍ය වූ හෝ අකෝප්‍ය වූ හෝ සසුනට සුදුසු වූ හෝ සසුනට නො සුදුසු වූ හෝ කර්‍මයකින් උත්ක්‍ෂිප්ත වෙමි යි හෝ අනුක්‍ෂිප්ත වෙමි යි හෝ නො දනිමි. මම චම්පානුවරට ගොස් මේ කාරණය භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැළකරන්නෙම් නම් යෙහෙකැ“යි අදහස් වී ය.
8. අනතුරු ව කාශ්‍යපගෝත්‍රභික්‍ෂුතෙමේ සෙනසුන් තැන්පත් කොට තබා පාසිවුරු ගෙණ චම්පාව බලා නික්ම ගියේ ය. පිළිවෙළින් චම්පාවට ගොස් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළඹියේ ය. එළඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සකසා වැඳ පසකෙ හුන්නේ ය.
9. ආගන්තුකභික්‍ෂූන් සමග මේ පිළිසඳරකතා කිරීම භාග්‍යවත් බුදුවරුන්ගේ පුරුද්ද ය. එහෙයින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කාශ්‍යපගෝත්‍රභික්‍ෂු “මහණ, කීම ඉවසිය හැකි ද? කිම යැපිය හැකි ද? වෙහෙසක් නැති ව දීර්‍ඝමාර්‍ගයෙහි ආයේ වෙහි ද? මහණ තෝ කොහි සිට එහි දැ” යි විචාළ සේක.
10. “භාග්‍යවතුන් වහන්ස, ඉවසිය හැකි ය. යැපිය හැකි ය. ස්වාමීනි, මම වැඩි වෙහෙසක් නැති ව දික්මග ආවෙමි. ස්වාමීනි, කසිදනව්වෙහි වාසභ නම් ගමෙක් ඇත්තේ ය. මම එහි ආවාසික වෙමි. කටයුතු පරම්පරාවෙන් බැඳුනේ වෙමි. “කෙසේ නම් නො පැමිණියා වූ ප්‍රියශීල භික්‍ෂූහු පැමිණෙන්නාහු ද පැමිණියා වූ ප්‍රියශීල භික්‍ෂූහු සැප සේ වසන්නාහු ද මේ ආවාසයත් වැඩීමට දියුණුවට මහත් බවට පැමිණෙන්නේ දැ” යි උත්සාහයට පැමිණියෙමි.
11. “ස්වාමීනි, ඒ අතර බොහෝ භික්‍ෂූහු කසීදනව්වෙහි චාරිකා කරන්නාහු වාසභගමට පැමිණියාහු ය. ස්වාමීනි, මම එන්නා වූ ඒ භික්‍ෂූන් දුර දී ම දුටුවෙමි. දැක අසුන් පැණවීමි. පා දෝනා දිය පාපුටුව පා තබන පුවරුව එළවා තැබීමි. ඉදිරියට ගොස් පාසිවුරු පිළිගතිමි. පැනින් විචාළෙමි. නෑමෙහි උනන්දු කෙළෙමි. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි ද උනන්දු කෙළෙමි.
12. “ස්වාමීනි, එකල්හි ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ට ‘ඇවැත්නි, මේ ආවාසික භික්‍ෂු තෙමේ යහපත් ය. නෑමෙහි උනන්දු කරයි. කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි ද උනන්දු කරයි. ඇවැත්නි, එබැවින් අපි මෙහි වාසභගමෙහි ම වාසය කරමු’ යි අදහස් වි ය. ස්වාමීනි, ඉන් පසු ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූහු එහි වාසභගමෙහි ම වාසය කළහ.
13. “ස්වාමීනි, ඒ මට ‘ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ගේ යම් අමුතු වෙහෙසක් වී ද, එය සන් සිඳුනේය. යම් මේ පැවිද්දෝ ගොදුරුගමෙහි තතු නො දැන්නෝ ද ඒ මේ පැවිද්දෝ දැන් ගොදුරුගමෙහි තතු දන්නෝ ය. අන්‍යකුලයන් දිවිහිම් කොට උනන්දු කිරීම දුෂ්කර ය. විණවීම ද මිනිසුන්ගේ මන නො වඩන්නේ ය. (එහෙයින්) මට ‘කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු නො කරන්නෙම් නම් යෙහෙකැ’යි අදහස් වී ය. ස්වාමීනි, ඒ මම කැඳෙහි කැවිලියෙහි බතෙහි උනන්දු නො කෙළෙමි” යි සැළ කෙළේ ය.