5. සළායතන වර්‍ගය
3. 5. 1.
අනාථපිණ්ඩිකොවාද සූත්‍රය
මා විසින් මෙසේ අසන ලදි: එක් සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවර අනේපිඬුසිටුහුගේ දෙව්රම්හි වැඩවසන සේක. එසමයෙහි අනේපිඬුගැහැවි හටගත් ආබාධ ඇති වැ දුකට පැමිණියේ දැඩිගිලන් වූයේ වෙයි. ඉක්බිති අනේපිඬුගැහැවි එක්තරා පුරුෂයෙක් ඇමතී. එව එම්බාපුරුෂය, තෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කරා එළැඹ මාගේ බසින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ පාසඟළ හිසින් වඳු. ‘වහන්ස, අනේපිඬුගැහැවි හටගත් ආබාධ ඇති වැ දුකට පැමිණියේ දැඩිගිලන් වූයේ හේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ පාසඟළ හිසින් වඳී’ යයි. යළි ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරුන් කරා එළැඹැ මාගේ බසින් ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරණුවන්ගේ පාසඟළ හිසින් වඳු. ‘වහන්ස, අනේපිඬු ගැහැවි ... වඳී’ යයි. මෙසේත් සැලකර. වහන්ස, ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරණුවෝ අනේපිඬු සිටුහුගේ නිවෙස්න කරා අනුකම්පා පිණිස එළැඹෙනසේක්ව’යි.
‘එසේ යැ වහන්සැ’ යි ඒ පුරුෂ අනේපිඬුසිටුහට පිළිවදන් දී භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කරා එළැඹියේ යැ. එළැඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඳ එකත්පස් වැ හින. එකත්පස් වැ හුන් ඒ පුරුෂ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට තෙල සැල කෙළේ: ‘වහන්ස, අනේපිඬුගැහැවි ආබාධික වැ දුකට පැමිණියේ දැඩිගිලන් වූයේ වෙයි, හේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ පාසඟළ හිසින් වඳී’ යයි. යළි ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරුන් කරා එළැඹ ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරුන් අභිවාදන කොට එකත්පස් වැ හින. එකත්පස් වැ හුන් ඒ පුරුෂ ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරණුවන්ට තෙල කී: ‘වහන්ස, අනේපිඬුගැහැවි ආබාධික වැ දුඃඛිත වැ දැඩි ගිලන් වෙයි. හේ ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරණුවන්ගේ පාසඟළ හිසින් වඳියි. මෙසේත් කියයි: ‘වහන්ස, ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරණුවෝ අනුකම්පා පිණිස අනේපිඬුසිටුහුගේ නිවෙස්න කරා එළැඹෙනසේක්ව’යි.
ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරණුවෝ නො බැණ ඉවසූසේක. ඉක්බිති, ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරණුවෝ හැඳ පෙරෙවැ පාසිවුරු ගෙන පසුවැ යන ආයුෂ්මත් අනඳ තෙරුන් සමග අනේපිඬුසිටුහුගේ නිවෙස්න කරා එළැඹියහ. එළැඹ පැනැවූ අස්නෙහි වැඩහුන්හ. වැඩහිඳ ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරණුවෝ අනේපිඬුගැහැවියනට තෙල වදාළහ. කිම ගැහැවිය, තොපට සැහිය හෙයි ද, කිම යැපියහෙයි ද, කිම තොපගේ දුක් වේදනාවෝ තනු වෙත් ද, නො වැඩෙත් ද, තනුභාවයෙන් පැනේ ද, වැඩීම නො පැනේ දැ’යි.
ශාරිපුත්‍රයන් වහන්ස, මට ඉවසිය නො හැක්ක, යැපිය නො හැක්ක, මාගේ දුඃඛ වේදනාවෝ දැඩි වූවාහු, බලවත් වෙති, තුනී නො වෙත්, වැඩීමේ අවසානය පැනෙයි, බැසීමේ අවසානය නො පැනෙයි.
ශාරිපුත්‍රයන් වහන්ස, යම්සේ බලවත් පුරුෂයෙක් තියුණු සැතෙකින් මුදුන පෙළා ද එසෙයින් මැ ශාරිපුත්‍රයන් වහන්ස, අධිමාත්‍ර වූ වාතයෝ මුදුන පෙළති. ශාරිපුත්‍රයන් වහන්ස, මට ඉවසිය නො හැක්ක, යැපිය නො හැක්ක. මාගේ දැඩි වූ දුඃඛ වේදනාවෝ වැඩෙති, තනු නො වෙත්. වැඩීමේ අවසානය පැනෙයි, තනු බවෙක් නො පැනෙයි.
ශාරිපුත්‍රස්ථවිරයන් වහන්ස, යම්සේ බලවත් පුරුෂයෙක් වරපටබැඳුමෙකින් හිස්වෙළුම් දෙන්නේ ද එසෙයින් මැ ශාරිපුත්‍රයන් වහන්ස, අධිමාත්‍ර වූ වාතයෝ මාගේ හිස සිඳිති. ස්වාමීනි ශාරිපුත්‍රයන් වහන්ස, මට සිහිය නො හැක්ක, යැපිය නො හැක්ක, මාගේ දැඩි වූ දුඃඛ වේදනාවෝ වැඩෙති, තනු නො වෙත්. වැඩීමේ අවසානය පැනෙයි, තනු බවෙක් නො පැනේ යයි.
ස්වාමීනි ශාරිපුත්‍රයන් වහන්ස, යම්සේ දක්‍ෂ වූ ගෝඝාතකයෙක් වේවයි ගෝඝාතක අතවැසියෙක් වේවයි තියුණු වූ ගෙරින් කපන සැතෙකින් කුස සිඳින්නේ ද, එසෙයින් මැ ශාරිපුත්‍රස්ථවිරයන් වහන්ස, අධිමාත්‍ර වූ වාතයෝ මාගේ කුස සිඳිති. ස්වාමීනි ශාරිපුත්‍රස්ථවිරයන් වහන්ස, මට සිහිය නො හැක්ක, මාගේ දැඩි වූ දුඃඛ වේදනාවෝ වැඩෙති, තනු නො වෙත්. වැඩීමේ අවසානය පැනෙයි, තනු බවෙක් නො පැනේ යයි.
ස්වාමීනි ශාරිපුත්‍රස්ථවිරයන් වහන්ස, යම්සේ බලවත් පුරුෂයෝ දෙදෙනෙක් ඉතා දුඹුල් පුරුෂයකු වෙන වෙන අත්ලාගෙන අඟුරුවළෙක්හි තවන්නාහු ද හාත්පසින් තවන්නාහු ද, එසෙයින් මැ ස්වාමීනි ශාරිපුත්‍රයන් වහන්ස, අධිමාත්‍ර වූ මාගේ ශරීරදාහය වෙයි. ස්වාමීනි ශාරිපුත්‍රස්ථවිරයන් වහන්සැ, මට සිහිය නො හැක්ක, යැපිය නො හැක්ක.
ගැහැවිය, එහෙයින් තොප විසින් මෙසේ හික්මියයුතු යැ, චක්‍ෂුස තෘෂ්ණාදීන් නො ගන්මි. මාගේ විඥානය චක්‍ෂුර්නිඃශ්‍රිත නො වේ යයි, ගැහැවිය, මෙසේ මැ තොප විසින් හික්මියයුතු ය. ගැහැවිය, එහෙයින් තොප විසින් මෙසේ හික්මියයුතු ය: ශ්‍රෝතය තෘෂ්ණාදීන් නො ගන්මි. මාගේ විඥානය ශ්‍රෝතනිඃශ්‍රිත ද නො වේ යයි, ගැහැවිය, මෙසේ මැ තොප විසින් හික්මියයුතු ය. ගැහැවිය, එහෙයින් තොප විසින් මෙසේ හික්මියයුතු ය: ඝ්‍රාණය තෘෂ්ණාදීන් නො ගන්මි. මාගේ විඥානය ඝ්‍රාණනිඃශ්‍රිත ද නො වේ යයි, ගැහැවිය, මෙසේ මැ තොප විසින් හික්මියයුතු ය. ගැහැවිය, එහෙයින් ... මාගේ විඥාන ජිහ්වා නිඃශ්‍රිත නො වේ යයි ... හික්මියයුතු ය. ගැහැවිය, එහෙයින් ... කය තෘෂ්ණාදීන් නො ගන්මි ... හික්මියයුතු ය. ගැහැවිය, එහෙයින් ... මනස තෘෂ්ණාදීන් නො ගන්මි ... හික්මියයුතු ය.
ගැහැවිය, එහෙයින් ... රූපය තෘෂ්ණාදීන් නො ගන්මි ... හික්මියයුතු ය. ගැහැවිය, එහෙයින් ... ශබ්ද තෘෂ්ණාදීන් නො ගන්මි ... ගන්‍ධය තෘෂ්ණාදීන් නො ගන්මි ... රසය තෘෂ්ණාදීන් නො ගන්මි ... ස්පර්‍ශය තෘෂ්ණාදීන් නො ගන්මි ... ධර්‍මය තෘෂ්ණාදීන් නො ගන්මි. මාගේ විඥානය ධර්‍මනිඃශ්‍රිත නො ද වේ’ යයි තොප විසින් මෙසේ මැ හික්මියයුතු ය.