7. 10.
1230. (සේරිස්සක නම්) දේවපුත්‍රයාගේ ද වෙළඳුන්ගේ ද ඒ ගමන කාලයෙහි යම් වැලිකතරක දී එක්වීමෙක් වී ද, එය අසවු. එකල්හි ඔවුනොවුන් විසින් කරන ලද සුභාෂිත වචනය යම් සේ වේ ද, තොප හැම දෙන එය ද අසවු.
1231. (සේතව්‍ය නුවරැ) පායාසි නම් යම් ඒ රජෙක් වී ද, බූමාටු දෙවියන් ගේ සහභාවයට පැමිණි පිරිවර ඇති ඒ දෙව්පුත් තෙමේ සිය විමන්හි සතුටු වෙමින් මිනිසුන්ට (මෙසේ) කීයේ ය.
1232. අමනුෂ්‍යයන්ට වාසස්ථාන වූ සැක සහිත වූ වනයෙහි නිරුදක වූ අහර නැති දුකසේ යායුතු වූ මේ වනාන්තරයෙහි වැලිකතර මැද සැකයෙන් බියට පත් ව මංමුළා වූ මිනිසුනි,
1233. මේ වැලිකතරෙහි ඵල ද අල ද නැත්තේය. ගිනි එළවන දර ද නැත. රළු වූ තැවුණා වූ උණුවැලි හා පස් හැර අහරෙක් නම් මෙහි කොයින් ලැබේ ද,
1234. රළු වූ තද පස් ඇති රත් කබලක් වැනි සැපතක් නැති නරකය බඳු වූ බොහෝ කල් පටන් පිශාව (ලුද්දක) යන්ට වාසස්ථාන වූ මේ ප්‍රදේශය ඍෂින් විසින් ශාපකරන ලද්දක් බඳු වූයේ ය.
1235. තවද, තෙපි කුමක් නිසා කවරක් බලාපෙරොත්තුවෙන් නො විමසා එකතු ව මේ පෙදෙසට පිවිසියාහු ද? ලෝභයෙන් පැමිණියාහු ද? නොහොත් බියෙකින් පැමිණියාහු ද? නැතහොත් මං මුළාවූවාහු ද?
1236. (එම්බා දේවපුත්‍රය) අඟු මගද දෙරට සාර්‍ත්‍ථවාහක වූ ඒ අපි ගැල්හි බොහෝ විකිණියයුතු බඩු පුරාගෙන ලාභාපේක්‍ෂා ඇති ව වැඩි ධනාශා ඇති ව සින්‍ධුසෝවීර දේශයට යම්හ.
1237. දවල් පවස නො ඉවසිය හැකි ව ගොනුන්ට හා මිනිසුන්ට ඵාසු බලන්නමෝ මේ වේගයෙන් පැමිණියම්හ. ඒ අපි සියලු දෙන රෑ නොකල්හි මාර්‍ගයට පිළිපන්නමෝ වෙමු.
1238. නො මග පැමිණියා වූ වැරැදැ ගිය මඟ ඇත්තා වූ අන්‍ධයන් මෙන් ආකුල වූ නැසුණා වූ වනයෙහි අතිශයින් මුළා වූ සිත් ඇති ඒ අපි මේ දුර්‍ගම වූ වැලිකතර මැද යායුතු දිශාව නො දනුම්හ.
1239. (එම්බා) දේවපුත්‍රය, පෙරැ නො දුටු විරූ මේ උතුම් විමන ද තා ද දැක මෙතැන් පටන් දිවි ලබම්හ යි සිතා ප්‍රීති වූවමෝ සොම්නස් සිතැත්තමෝ ඔද වැඩි සිතැත්තමෝ වෙමු.