40. 1.
399. සකල පෘථුවි තලයට ආභරණ වූ කුසුම් පුරාභිධාන පැලලුප්හි ශාක්‍ය කුලයෙහි කුලදුහීතෘ වූ (සෑසි මුනි සසුන්හි පැවිදි වූ හෙයින් කී) ගුණවත් භික්‍ෂුණීහු දෙදෙනෙක් වූහ.
400. ඒ භික්‍ෂුණීන් දෙදෙනා කෙරෙහි එක් මෙහෙණක් ඉසිදාසීනම දෙවැන්නී සිල්සපන් බෝධිත්‍ථේරී නමු. ඔහු (ලොවී ලොවුතුරා) දැහැන් සමවැදීමෙහි ඇලුණාහු බහුශ්‍රුත වූවාහු (අගමඟින්) නැසූ කෙලෙස් ඇත්තාහු වෙති.
401. ඔහු පිඬු සිඟා හැසිර බත් කිස නිමවා දෙවූ පාත්‍ර ඇත්තාහු විවේකස්ථානයෙක සුවසේ හුන්නාහු මේ වදන් පැවසූහ.
402. ආර්‍ය්‍යාවෙනි ඉසිදාසියෙනි, තෙපි පැහැපත් වූහ. තොපගේ වයස් ද නො පිරිහුනැ, ගිහිගෙයි කවර දොසක් දැක පැවිද්දට පැමිණියහු ද?
403. මෙසේ ජනශූන්‍යස්ථානයෙහි පුළුවුස්නා ලැබූ ඒ ධර්‍මදේශනායෙහි නිපුණ වූ ඉසිදාසී මෙහෙණ “බෝධි තෙරැණියෙනි, මම් යම්සේ පැවිදි වූම් ද ඒ අසව”යි මෙ වදන් කිවුයැ.
404. (අවන්ති රට) උදේනී පුරවෙරෙහි ශීලසංවෘත වූ සිටු තෙම මාගේ පියා විය. මම ඔහුගේ ප්‍රිය මනාප වූ අනුකම්පා කටයුතු එක් මැ දුව වීමි.
405. ඉක්බිති මා වියපත් කල්හි සාකේත නගරයෙන් මා පිළිබඳ උතුම් කුලයෙහි උපන් විවා මඟුල් රුස්වන්නාහු පැමිණියාහ. බොහෝ රන් රුවන් ඇති මහ සිටෙක් වී. ම පියේ මා ඔහුට ලෙහෙලි කොට දින.
406. නැන්දණියන් හා මයිලණුවන්ගේ සමීපයට එළඹ උදය සවස පා පිණිපා කරමි. උන් විසින් අනුසස්නා ලදුම් ද එසෙයින් කරමි.
407. මා සැමියාගේ යම් භගිනීහු ඇද්ද භාතෲහු ඇද්ද පරිජනයා වේ ද එක් වල්ලභයකුදු දැක උද්විග්නව අසුන් දෙමි.
408. අහරින් වේවයි පානයෙන් වේවයි ඛාද්‍යයෙන් වේවයි යමක් ඒ පරිවේසනස්ථානයෙහි සදාතබන ලද ද එයින් යමක් යමකුට නිසි වේ ද එය ඔහුට රුස්වමි, එළවමි, දෙමි.
409. නිසි කල්හි උවටන් කොට එළිපත සිට හස්ත පාදයන් දෝනෙමි, දෙව ගෙට එළඹෙමි, බදැඳිලි ව හිමියා වෙත එළඹෙමි.
410. ඒ මම මැ (කෙස්මස් පිහිරෙන) පණාව ද විලෙවුන් ද අඳුන් නළ ද කැඩපත ද ගෙන දැස්සක සෙයින් හිමියා සරසමි.
411. ඒ මම මැ බත පිසමි, මම මැ බඳුනුදු දෝනෙම් මම එක් ම පුතුසෙයින් එකල සැමියාට මෙහෙ කරමි.
412. මෙසෙයින් සැමියා මෙහෙ කළ අනුරක්ත වූ පිළිවිස කරන සුලු නටමන් ඇති උත්‍ථාන වීර්‍ය්‍ය ඇති එහෙයින් මැ අකුසීත වූ සිල්වත් වූ මා ඒ සැමි කිපී බැණ වදී.
413. ඒ මා සැමි (පිළිවිසැ) ‘මම ගෙන් නික්මැ යෙමි’යි මෑණියන් හා පියාණන්ට මෙසේ කියයි. ‘ඉසිදාසිය සමග මම ඒක් ගෙයි සහවාසය නොකරමි’යි.
414. පුත්‍රය, නහමක් එසේ කියා, ඉසිදාසිය පණ්ඩිත වෙයි, අතිශය ව්‍යක්ක වෙයි, උත්‍ථාන වීර්‍ය්‍ය ඇති වෙයි, එයින් මැ අනලස වෙයි. දරුව කිම තොපට නුරුස්නේ ද?
415. ඕ මට කිසිදු පීඩාවක් නොකරයි, වැලිත් මම ඉසිදාසිය හා නොවසමි, මට අප්‍රිය ද වෙයි, මට කම් නැත. මම තොප නො විචාරා මැ යෙමි.
416. ඔහුගේ බස් අසා නැදිමයිල්හු ‘තොප විසින් ඔහුට කවර විරෝධයෙක් කරන ලදද, නිසැක ව තතුසේ කියව’යි මා පුළුවුත්හ.
417. මම් ඔහුට කිසි විරෝධයක් නොකෙරෙමි, නො ද වෙහෙසමි. දුර්වචනයකුදු නොබණමි. ආර්‍ය්‍යාවෙනි, යම් හෙයෙකින් හිමි මට ද්වේෂ කෙරේ ද මා විසින් (එබඳු) කුමක් කළ හැකි ද.