8. අට්ඨක නිපාතය
8. 1. 1.
494. බොහෝ වූ නවහම් නො කරන්නේ යැ. (ගණසඞ්ගණිකායේන් වෙන් වීම් විසින්) ජනයා හරනේ යැ. (සිවුපස පිණිස) උත්සාහ නො කරන්නේ යැ. ප්‍රත්‍යයෙහි උත්සුක වූ රසයෙහි ගිජු වූ ඒ මහණ සුව එළවන යම් අර්‍ත්‍ථයෙක් වේ නම් ඒ අර්‍ත්‍ථය හරනේ යැ.
495. කුලයෙහි යම් මේ වැඳුම් පිදුම් වේ ද එය පඞ්කයෙක් මැ යයි ද, උගුළුවාලිය නොහෙන සියුම් හුලෙකැයි ද, (ආර්‍ය්‍යයෝ) දත්හ. සත්කාර කාපුරුෂයා විසින් නො හළ හැක්ක.
496. මෙරමා ලවා පව්කම් නො කරවන්නේ යැ. තෙමේ ඒ පව්කම් නො සෙවුනේ යැ. යම් හෙයෙකින් සත්ත්‍වයෝ කර්‍මය බන්‍ධු කොට ඇත්තාහු ද එහෙයිනි.
497. මෙරමා බසින් සොරකම් නො වෙයි. මෙරමා බසින් මුනිවරයෙක් ද නො වෙයි. තෙමේ යම්සේ ඔහු දනී නම් දෙවියෝ ද එසේ දනිති.
498. බාල වූ අන්‍යයෝ ‘අපි මෙලොවැ මැරෙම්හ’යි නො දනිති. එහි ලා යම් පණ්ඩිත කෙනෙක් (‘අපි මැරෙම්හ’යි) දනිත් ද, ඒ හේතුයෙන් පරහිංසාවෝ සන්හිඳෙත්.
499. සප්‍රාඥ තෙම ධනයෙන් පිරිහුණේ නමුදු ජීවත් වේ මැ යි. එතෙකුදු වත් ප්‍රඥාව නො ලැබීමෙන් ධනය ඇත්තේ නමුදු ජීවත් නො වේ.
500. කනින් සියල්ල අසයි. ඇසින් සියල්ල දකියි. ප්‍රාඥ තෙම දුටු ඇසූ සියල්ල හරනට හෝ ගන්නට නිසි නො වෙයි.
501. ඇස් ඇත්තේ නමුදු (නො බැලියයුත්තෙහි) අන්‍ධයකු මෙන් වන්නේ යැ. කන් ඇත්තේ නමුදු (නො ඇසියැ යුත්තෙහි) බිහිරකු මෙන් වන්නේ යැ, නුවණැත්තේ නමුදු (නො දතයුත්තෙහි) මූඪයකු මෙන් වන්නේ යැ. බල ඇත්තේ නමුදු (නො කටයුත්තෙහි) දුබලයකු මෙන් වන්නේ යැ, යළි නො කටයුතු දැයක් එළඹසිටි කල්හි මරඇඳ හෝනකු සෙයින් හෝනේ යැ’යි.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් මහා කච්චායන ස්ථවිරයන් වහන්සේ ගාථා වදාළහ.
මහාකච්චායන ස්ථවිරගාථා යි.
8. 1. 2.
502. නො කිපෙන සුලු වූ වෙර නො බඳනා සුලු වූ මායා රහිත වූ පිසුනුබස් නැති එබඳු වූ යම් මහණෙක් ඇද්ද, හේ යථෝක්ත ප්‍රතිපත්තියෙන් ඒකාන්තයෙන් පරලොවැ ශෝක නො කරයි.
503. නො කිපෙනසුලු වූ වෙර නො බඳනා සුලු වූ මායා රහිත වූ පිසුනුබස් නැති පියූ (කායාදි) දොර ඇති මහණ මෙසේ හැම කල්හි පරලොවැ නො සොස්නේ යැ ...
504. නො කිපෙනසුලු වූ වෙර නො බඳනාසුලු වූ මායා රහිත වූ පිසුනුබස් නො කියන කලණසිල් ඇති ඒ මහණ මෙසේ පරලොවැ නො සොස්නේ යැ.
505. නො කිපෙනසුලු වූ වෙර නො බඳනාසුලු වූ මායා රහිත වූ පිසුනුබස් නො කියන කලණමිතුරන් ඇති ඒ මහණ මෙසේ පරලොවැ නො සොස්නේ යැ.
506. නො කිපෙනසුලු වූ වෙර නොබඳනා සුලු වූ මායා රහිත වූ පිසුනුබස් නො කියන කලණපැන ඇති ඒ මහණ මෙසේ පරලොව නො සොස්නේ යැ.
507. යමක්හුගේ ශ්‍රද්ධාව තථාගතයන් කෙරෙහි අචල වැ මොනොවට පිහිටියා ද යමක්හුගේ ශීලය ද කල්‍යාණ වූයේ ආර්‍ය්‍යයනට ප්‍රිය වූයේ පසස්නා ලද්දේ වේ ද-
508. සඞ්ඝයා කෙරෙහි ප්‍රසාදයට යමක්හට ඇද්ද, (අචල වැ පිහිටියේ වේ ද) ඍජු වූ දර්‍ශනයත් යමක්හට ඇද්ද, (අචල වැ පිහිටියේවේ ද) ඒ පුද්ගලයා ‘නොදිළිඳු යැ’යි කීහු. ඔහුගේ ජීවිතය නො සිස් වෙයි.
509. එහෙයින් නුවණැත්තේ බුදුන්ගේ අනුසසුන් සිහි කෙරෙමින් ශ්‍රද්ධායෙහි ද ශීලයෙහි ද ප්‍රසාදයෙහි ද ධර්‍මදර්‍ශනයෙහි ද යෙදෙන්නේ යයි.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් සිරිමීත්ත ස්ථවිරයන් වහන්සේ ගාථා වදාළහ.
සිරිමිත්ත ස්ථවිරගාථා යි.