6. 1. 6.
405. මම යම් දවසෙක පටන් පැවිදි වීම් ද (ඒ මේ) පස්විසි වස මුළුල්ලෙහි අසුරුසනක් පමණ කාලයකුදු චිත්තසමාධානයක් නො ලත්මි.
406. කාමරාගයෙන් මඩනාලද්දෙම් සිත්හි එකඟබවක් නො ලැබ දෙඅත් (මුදුනෙහි) බැඳගෙන හඬමින් (නිවස්නා) වෙහෙරින් බැහැර නික්මියෙමි.
407. (දිවි හරනට) ශාස්ත්‍රයක් හෝ ගන්නෙමි (සැතින් පැහැරපියමි.) මාගේ ජීවිතයෙන් කවර අර්‍ත්‍ථයෙක් ද, මා වැන්නෙක් කෙසේ නම් ශික්‍ෂාප්‍රත්‍යාඛ්‍යාන කෙරෙමින් (ගිහි වැ) කලුරිය කරන්නේ ද?
408. එදවසැ (ජීවිතයෙහි කලකිරුණු) මම් කරය ගෙන යහනෙහි හිඳගතිමි. (මා විසින්) තමාගේ ගලනහර සිඳින්නට කරය ගලයෙහි එළවාතබනලද්දේ විය.
409. ඉක්බිති මට යෝනිසෝ මනසිකාරය උපන, ආදීනව පහළ වී, නිර්වේදඥානය (සිත්හි) පිහිටියේ යැ.
410. ඉක්බිති (විදර්‍ශනාඥානයට අනතුරු වැ) මාගේ සිත් කෙලෙසුන් කෙරෙන් මිදිණ. ධර්‍මයාගේ සුධර්‍මතාව බලව (මා විසින්) ත්‍රිවිද්‍යා ලබනලද යැ. බුදුන්ගේ අනුශාසනා කරනලදැ යි.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් සප්පදාස ස්ථවිරයන් වහන්සේ ගාථා වදාළහ.
සප්පදාස ස්ථවිරගාථා යි.
6. 1. 7.
411. කාතියානයෙහි, (සයනයෙන්) නැඟී සිටුව, (පලක් බැඳ) හිඳුව, නිද්‍රා බහුල නොවව, ජාගර්‍ය්‍යානුයෝගයෙහි යෙදෙව, මුළාසී ඇතියනට නෑ වූ මාර තෙම අලස වූ තොප වඤ්චනායෙන් මෙන් නො දිනාවා.
412. මහාසමුද්‍රයාගේ තරඞ්ගවේගය යම්සේ ද එසෙයින් මැ ජාතියත් ජරාවත් (කුසීදභාවයෙන් මඩනාලද) තොප මැඩගෙන යයි. ඒ තෙපි තමනට (අර්‍හත්ඵල සඞ්ඛ්‍යාත) මනා ප්‍රතිෂ්ඨාව කරව. යම් හෙයකින් අනෙක් පිහිටෙක් තොපට නැත්තේ මැ වේ ද එහෙයිනි.
413. යම් හෙයෙකින් ශාස්තෲන් වහන්සේ (රාගාදි) සඞ්ගයෙන් ද ජාතිජරාභයින් ද ඉක්මගිය තෙල ආර්‍ය්‍යමාර්‍ගය දිනූ සේක් ද එහෙයින් (මාර්‍ගාධිගමය පිණිස) පූර්‍වපශ්චිම යාමයෙහි අප්‍රමාද වැ අනුයෝග කරව. දැඩි වැ යෝගභාවනා කරව.
414. කාතියානයෙනි, පළමු (කාමගුණ) බන්‍ධනයන් මුදව, සඟළ සිවුරු දරනුයේ කරයෙන් මුඩු කළ හිස් ඇති වැ භික්‍ෂාහාර වළඳනුයේ ක්‍රීඩාරතියෙහිත් නිද්‍රායෙහිත් නො යෙදෙව, ධ්‍යාන කරව.
415. කාතියානයෙනි, ධ්‍යාන කරව, (කෙලෙසුන්) දිනව, නිවන්මඟෙහි (බෝධිපාක්‍ෂිකධර්‍මයෙහි) නිපුණ වව, අනුත්තර විශුද්ධියට (අර්‍හත්ත්‍වයට) පැමිණ ජලයෙන් ගිනි සෙයින් පිරිනිවෙව.
416. මඳ වූ ගිනිසිළු ඇති පහන ලතාවක් මෙන් වායුව විසින් විධ්වංසන කරනුලැබෙයි. එසෙයින් මැ තෙපි උපාදාන නො කරනුයේ ඉන්‍ද්‍රයාට බඳු ගෝත්‍ර ඇති මරහු විධ්වංසන කරව. ඒ තෙපි වේදනායෙහි පහ වූ ඡන්‍දරාග ඇති වැ මෙ අත්බැව්හි මැ නිවියේ පරිනිර්‍වාණකාලය බලව යි.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් කාතියාන ස්ථවිරයන් වහන්සේ ගාථා වදාළහ.
කාතියාන ස්ථවිරගාථා යි.
6. 1. 8.
417. පසැස් ඇති සූර්‍ය්‍යබන්‍ධු වූ බුදුරදුන් විසින් හැම සංයෝජනයන් ඉක්මගිය හැම (කර්‍ම, ක්ලේශ, විපාක) වර්‍තය නසනසුලු (ආර්‍ය්‍යමාර්‍ගය) මොනොවට දෙසනලදි.
418. නෛර්‍ය්‍යාණික වූ, (සංසාරමහොඝයෙන්) තරවන, තෘෂ්ණාවගේ මුල් වියළවන ආර්‍ය්‍යමාර්‍ගය දුකට මුල් වූ අඝාතත සඞ්ඛ්‍යාත කර්‍මක්ලේශය සිඳ නිවණට පමුණුවයි.
419. අඥානයාගේ මුල් සිඳුනා පිණිස (දෙසනලද) කර්‍ම (ආත්මභාව) යන්ත්‍රය නසාලන, (කාමභවාදියෙහි) විඥානයන්ගේ ග්‍රහණය එළඹසිටි කල්හි මාර්‍ගඥාන නමැති වජ්‍රය හෙලන-