30. තිංසතිනිපාතය
30. 1. 1.
949. ප්‍රාසාදික වූ වඩනාලද සිත් ඇති සන්හුන් ඉඳුරන් ඇති බොහෝ දෙනා (භික්‍ෂූන්) දැකැ ‘පණ්ඩරගොත්ත’ නම් තවුස් තෙම ‘ඵුස්ස’ නමැති තෙරුන් විචාළේ යි.
950. අනාගතකාලයෙහි (භික්‍ෂූහු) කෙබඳු ඡන්‍ද ඇතියාහු කෙබඳු අදහස් ඇතියාහු කෙබඳු ආකල්ප ඇතියාහු වෙත් ද? විචාරනලද මට එය කියනු මැනැවි.
951. පණ්ඩරාභිධාන රුසිය, මා ගේ වචනය අසනු මැනැවැ, සකසා සලකනු මැනැවැ, අනාගතය ප්‍රකාශ කරන්නෙමි.
952. කිපෙනසුල්ලෝ ද බද්ධවෛර ඇත්තෝ ද ගුණමකුවෝ ද අතිමානයෝ ද නැතිගුණ පාළ කරන්නෝ ද ඊර්‍ෂ්‍යා ඇත්තෝ ද වෙන් වෙන් දෘෂ්ටි ඇත්තෝ ද අනාගතයෙහි වන්නාහ.
953. ගැඹුරු දහම්හි දතිමී මාන ඇත්තාහු වෙරළ මැ ඇසුරු කළාහු චපල වූවාහු සද්ධර්‍මයෙහි ගෞරව නැත්තාහු අන්‍යෝන්‍ය ගෞරව නැත්තාහු (අනාගතයෙහි වන්නාහ).
954. අනාගත ලෝකයෙහි බොහෝ ආදීනවයෝ උපදින්නාහ, මොනවට දෙසනලද මේ ආගමසද්ධර්‍මය දුර්‍මතීහු කෙලෙසන්නාහ.
955. අශ්‍රැතවත් ගුණහීනයෝ ද සඟමැදැ කථා කරන්නාහු බුහුටි වූවාහු රළුබස් ඇත්තාහු බලවත් වන්නාහ.
956. ගුණවත්තු ද සඟමැදැ අර්‍ත්‍ථානුරූප වැ කථා කරන්නාහු ලජ්ජාසිත් ඇත්තාහු පලක් නැත්තාහු දුර්‍වල වන්නාහ.
957. දුෂ්ප්‍රාඥයෝ අනාගතයෙහි රන්-රිදී ද කෙත් වතු ද එළු තිරෙළුවන් ද දැසිදසුන් ද ඉවසන්නාහ.
958. අයුණු කියන සිත් ඇති, සිව්පිරිසිදු සිල්හි සමාහිත නො වූ, උස් වූ හිස්මන් ඇති, කලහයෙහි ඇලුණු බාලයෝ මෘගයන් මෙන් හැසිරෙන්නාහ.
959. නිල්සිවුරු පෙරෙවියාහු උඩඟු ද වන්නාහ, කුහු වැ දැඩි සිත් ඇති වැ ප්‍රත්‍යොත්පාදක කථා ඇති වැ ශෘඞ්ගාරචරිත ඇති වැ ආර්‍ය්‍යයන් මෙන් හැසිරෙන්නාහු ද වෙත්.
960. දළ පැහැ සිවුරු පෙරෙවියාහු තෙලින් මට කළ කෙසින් යුතැ වැ චපල වැ අඳුන් ඇඳි නුවන් ඇති වැ මහමඟැ යන්නාහ.
961. සුදුවත්හි මොනොවට මුසපත් (ගිජු) වූවාහු ආර්‍ය්‍යයන් විසින් මොනොවට රඳනාලද (එහෙයින් මැ) පිළිකුල් නො කටයුතු අර්‍හත් ධ්වජය වූ කහවත පිළිකුල් කරන්නාහ.
962. කුසීතයෝ, හීනවීර්‍ය්‍යයෝ, ලාභකැමැතියෝ වන්නාහ. වානප්‍රස්ථසේනාසනයන්හි ක්ලාන්ත වන්නාහු ග්‍රාමාන්ත සෙනාසනයන්හි වසන්නාහ.
963. යම් යම් කෙනෙක් මිථ්‍යාජීවයෙහි ඇලුණාහු හැම කල්හි ලාභ ලබත් ද, ඔවුන් ඔවුන් අනු වැ හික්මෙන්නාහු අසංයත වැ හැසිරෙන්නාහ.
964. යම් යම් කෙනෙක් ලාභ නො ලබනසුලුහු නම් ඔහු පූජ්‍ය නො වන්නාහ, එකල ඔවුන් සුපේශලයන් වුව ද ප්‍රාඥවන් වුව ද ඔහු සේවනය නො කරන්නාහ.
965. කිසි කෙනෙක් කළුනුග කසටින් රඳනාලද ස්වකීය ධ්වජය වූ කහවත ගරහන්නාහු තීර්‍ත්‍ථකයන්ගේ ධ්වජය වූ සුදුවත් දරන්නාහ.
966. එකල්හි කහවත කෙරෙහි ඔවුන්ගේ අගෞරවය ද වන්නේ යැ. කහවත්හි භික්‍ෂූන්ගේ ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා ද නො වන්නේ යි.
967. විෂ සහිත හීයෙන් විදුනාලද (එහෙයින්) මැ දුකින් මඩනාලද ශරීරවිකාරයට පැමිණෙන්නා වූ (සදත්) ඇත්රජහට ද අචින්ත්‍ය වූ අතිශයින් ගුරු (බර) වූ ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂාව වූ.
968. ඒ එසේ මැ යි. එදා සදත්ඇත්රජ මොනොවට රඳනාලද අර්‍හත් ධ්වජය දැක එකෙණෙහි අර්‍ත්‍ථනිශ්ශ්‍රීත වූ ගාථා කී.
969. නො පහ වූ (රාගාදි) කසට ඇති යමෙක් කහවත් පරිභෝග කෙරේ නම් ඉන්‍ද්‍රියදමය හා සත්‍යයෙන් තොර වූ හෙතෙම කහවතට නො හොබී.
970. තවද යමෙක් පහ කළ කෙලෙස් කසට ඇත්තේ වේ නම් ශීලයෙහි පිහිටියේ නම් ඉන්‍ද්‍රියදමය හා වාක්සත්‍යයෙන් යුක්ත නම් හෙතෙම එකත්නෙන් කහවතට හොබී.
971. යමෙක් ශීලවිපන්න නම් දුෂ්ප්‍රාඥ නම් ‘දුශ්ශීල ය’යි ප්‍රකට නම් යථේපසිතයක් (මරහුට කැමැති සෙයක්) කරනුයේ නම් වික්‍ෂිප්ත වූ සිත් ඇත්තේ නම් කුශලධර්‍ම රහිත නම් හෙතෙම කහවතට නො හොබී.
972. යමෙකුන් ශීලසම්පන්න නම් වීතරාග නම් සමාහිත නම් සුවිශුද්ධමනෝවිතර්‍ක ඇත්තේ නම් හෙතෙම එකත්නෙන් කහවතට හොබී.
973. යමෙක් උද්ධිත නම් උස් වූ හිස්මන් ඇත්තේ නම් අව්‍යක්ත නම් යමක්හුගේ ශීලය නො පැනේ නම් හෙතෙම සුදුවතට සුදුසු යැ, කහවත් කුමක් කරන්නේ ද?
974. අනාගතයෙහි මහණහු ද මෙහෙණහු ද ද්විෂ්ට වූ සිත් ඇති වැ අනාදර වැ මෙත් සිත් ඇති තාදිගුණැතියන් නිගන්නාහ.
975. දුෂ්ප්‍රාඥ වූ ‘දුශ්ශීල යැ’යි ප්‍රකට වූ හිතුවක් කරන්නා වූ බාලයෝ තෙරුන් විසින් සිවුරු ධැරීමෙහි හික්මවනු ලබන්නාහු ද නො අසන්නාහ.
976. එසේ හික්මවනලද ඒ බාලයෝ උනුනට ගෞරව නැතියාහු රියසැරිහු නො තකන කුළුඅසකු මෙන් උපාධ්‍යායන් කෙරෙහි ආදරය නො කරන්නාහ.