2. 7.
(වෙළෙඳෝ ධනපාල ප්‍රේතයා දැක මෙසේ විචාරති:)
227. නිදුකාණෙනි, තෙපි නග්නවූ ය. විවර්‍ණ රූ ඇතියහු ය, කෘශ ය, නහර ඉල්පුණු සිරුරු ඇතියහු ය. ඉල්පුණු ඉළ ඇති කෘශ වූ තෙපි කවරහු ද?
(ධනපාල ප්‍රේතයා:)
228. පින්වත්නි, මම ප්‍රේතලෝකයෙහි උපන් දුකට පත් ප්‍රේතයෙක්මි. පව්කම් කොට මෙලොවින් ප්‍රේත ලෝකයට ගියෙම් වෙමි.
(වෙළෙඳෝ:)
229.කාවිසිමුනි තිදොරින් තොප කිනම් පවක් කරන ලද ද? කවර කර්‍මයක විපාකයෙන් (තෙපි) මෙලොවින් ප්‍රේත ලෝකයට ගියවු ද?
(ධනපාල:)
230. දසන්න රටවැසියන්ගේ එරකච්ජ යි ප්‍රසිද්ධ නුවරෙක් ඇත. මම ඉකුත් අත්බැව්හි එහි සිටුවරයෙක් වීමි. මිනිස්සු මා “ධනපාල සිටු” යයි දත්හ.
231-232. මට අමුරන් පිරූ ගැල්බර අසූවක් විය. එසේ ම මට රන් ද විය. මුතු ද වෙරළුමිණි ද බොහෝ විය. එපමණ මහත් ධනය ඇත්තාවූ ද මට දන්දීමට කැමැත්තක් නො වීය. “යදියෝ මා නො දකිත්වා”යි දොර වසා ගෙන අහර බුදිමි.
233. මම සැදැහැ නැති, මසුරුගති ඇති, තද මසුරෙක් ද මෙරමාහට පරිභව කරන්නෙක් ද වීමි. දන් දෙන්නවුන්, පින්කරන්නවුන් බොහෝ දෙන එයින් වළකාලීමි.
234-235. දීමේ විපාකයෙක් නැත. සිල්රැකීමේ ඵලයක් කොයින් වේ දැ යි කීයෙමි. පැන් පොකුණු හා ළිං ද උයන්වතු ද පැන් හල් ද දුර්‍ගයන්හි කළ ඒ දඬු ද වනසාලීමි. ඒ මම නොකළ පින් ඇතියෙම් කළ පව් ඇතියෙම් එතැනින් ච්‍යුත වූයෙමි.
236. ප්‍රේත ලෝකයට පැමිණියෙම් සාපිපාසා දෙකින් මඩනා ලද්දේ වෙමි. යම් දිනක මම කලුරිය කෙළෙම් ද (එදින පටන්) පස් පනස් වසක් මුළුල්ලෙහි, කෑ අහරක් ගැන හෝ පූ පැනක් ගැන නො දනිමි.
237. අදාන සංඛ්‍යාත යම් සංයමයක් වී ද, එය විනාශය යි. (ප්‍රේත යෝනියෙහි ඉපදවීම් සංඛ්‍යාත) යම් විනාශයක් වී ද, එය (අදාන යයි කියනු ලබන) සංයමය යි.
238. (දේයධර්‍මාපරිත්‍යාග සංඛ්‍යාත) “යම් සංයමයෙක් වේ ද එය විනාශ ය”යි ප්‍රේතයෝ ම දනිත්. මම පෙර ධනය ඇති කල්හිත් දීමෙන් වැළකී සිටියෙමි. දන් නො දිනිමි.
239. දානවස්තු ඇති කලැ ද තමහට පිහිටක් නො කෙළෙමි. ඒ මම තම පව්කම් පලයට පැමිණියෙම් (දැන්) පසුතැවිලි වෙමි.
240. සිවුමසෙකින් මතුයෙහි (මාගේ) කාලක්‍රියාව වන්නේ ය. (එකලැ) මම එකැතියෙන් කැකුළු වූ දරුණු වූ මහානිරයට වැටෙමි.
241. (එහි) කොන් සතරෙක, දොරටු සතරෙක ප්‍රමාණ කරන ලදුව කොටස් වශයෙන් බෙදන ලද යපවුරෙකින් වට කරන ලද යපියනෙකින් වසන ලදී.
242. ඒ නිරයේ අයෝමයභූමිය ගින්නෙන් දිලියෙයි. මහගිනි දැලින් යුතු වෙයි. ඒ (ගින්න) හාත්පසැ යොදුන් සියයක් තැන පැතිර හැම කල්හි සිටියි.