146. අපගේ හනු (හකු) විඩාවට පැමිණියේ ය. මුඛය ද වියළෙයි. මුහුදු දිය ඇදලන්නට වීර්‍ය්‍ය කරම්හ. දිය හිස් කළ නො හෙම්හ. මහමුහුද පිරේ ම ය.
6. කාක ජාතක යි.
147. කවුඩු තෙම (හුල තියා සිටින) මා තුඩින් විදින්නේ ය. යන යම් දුකක් ඇද්ද, මෙය මට දුක් නො වෙයි. (මාගේ අඹු) සාමා වනුක් මලින් රැඳූ වස්ත්‍රයෙන් සැරසී කාර්තිකොත්සවශ්‍රීය නො විඳී යන යමක් ඇද්ද, එය මට දුක් වේ.
7. පුප්ඵරත්ත ජාතක යි.
148. මම ඇත්කඳ තුළට නැවත නො යෙමි, නැවත ද නො යෙමි, නැවත නැවත ද නො යෙමි. ඒ එසේ මැ ය. එපමණම භයින් තැති ගත්තෙම් වෙමි.
8. සිඟාල ජාතක යි.
149. මේ (කොසඹ) ගස (දෙපසෙහි) එක එක පත් ඇත්තේ ය. බිමින් සතරඟුලක් වැඩියේ ද නො වෙයි. හලාහල විෂ සමාන වූ පත්‍රයෙන් යුක්ත ය. මහත් වැ වැඩුණේ කුමක් නම් වන්නේ ද.
9. ඒකපණ්ණ ජාතක යි.
150. යමෙක් අසත්පුරුෂයාට සත්කාර සම්මාන කෙරේ ද අසත්පුරුෂයා සේවන හෝ කෙරේ ද, (ඒ අසත්පුරුෂයා) ඔහු ම ගිලගනී. (විනාශයට පත් කෙරෙයි) ව්‍යාඝ්‍ර සංජීවක දෙ දෙනා මෙනි.
10. සඤ්ජීව ජාතක යි.
පසළොස් වැනි කකණ්ටක වර්‍ග යි.
එහි උද්දානය:
සුඛමේධ (ගෝධ) දණ්ඩවර (සිගාල) ලසි (විරොචන) වාලධි (නඞ්ගුට්ඨ) පස් වැනි රාධ මහොදධි (කාක) කත්තීක (පුප්ඵරත්ත) බොන්‍දි (සිගාල) චතුරඞ්ගුල (ඒකපණ්ණ) ව්‍යග්ඝ (සංජීව) යන දසය යි.
උපරිම පණ්ණාසක යි.
එකක නිපාතය නිමි.
එහි වග්ගුද්දාන:
අපණ්ණක - සීලව - කුරුඞ්ග - කුලාවක - පස්වැනි අත්‍ථකාම - ආසිංස - ඉත්‍ථි - වරණ - අපායිම්හ - දස වැනි ලින්ත - පරොසත - හංසි - පරික්ඛ (කුසනාළි) අසම්පදාන - කකණ්ටක යනු යි.