332. නැවත අනෙකක් කියමි. යම් කලෙක මම කණ්හදීපායන නම් ඍෂි වීම් ද එකල්හි මම සාධික වූ පනස්හවුරුද්දක් මුළුල්ලෙහි අධිකුශල ධර්‍මයෙහි නො ඇලුණෙම් බඹසරවස් විසීමි.

333. තෙල මාගේ අනභිරති චිත්තය කිසි එකෙකුදු නො දනි. යම් හෙයකින් මම මාගේ සිත්හි අනභිරතිය ඇතැයි කිසිවක්හට නො කීම් ද එහෙයිනි.

334. මා ගේ යහළු වූ සමාන බඹසරවස් ඇති මණ්ඩව්‍ය නම් වූ මහා ඍෂි තෙම පූර්‍ව කර්‍මයෙකින් යුක්ත වූයේ හුලැ හිඳුවනු ලැබී.

335. මම් ඔහුට උපස්ථාන කොට (හෙවත්) ඔහු කරා එළැඹ නිරෝග බවට පැමිණවීමි. ඔහු පිළිවිස මාගේ යම් අසපුවෙක් වී ද ඒ ස්වකීය අසපුව කරා පැමිණියෙමි.

336. මාගේ යහළු වූ එ බමුණු තෙම භාර්‍ය්‍යාව හා පුත්‍රයා හා රැගෙන තුන් දෙන එක් වැ ආගන්තුක වැ පැමිණියා වූ මා කරා එළඹියාහු යැ.

337. ඔවුන් සමඟ සතුටු වෙමින් සිය අසපුවෙහි හුන්නෙමි. දරු තෙමේ පන්දු කෙළිමින් සර්‍පයකු කෝප කෙළේ යැ.

338. ඉක්බිති ඒ කුමර තෙමේ පන්දුව ගිය මඟ සොයනුයේ අතින් සර්‍පයාගේ හිස ස්පර්‍ශ කෙළේ යැ.

339. ඔහුගේ ස්පර්‍ශයෙහි ලා විෂබල ඇසුරු කළ සර්‍ප තෙමේ අධික වූ කෝපයෙන් කිපියේ දරුවා එ කෙණෙහි දෂ්ට කෙළේ යැ.

340. සර්‍පයා විසින් දෂ්ට කරන ලදුයේ දෂ්ට කළ කාලය හා සමග දරු තෙමේ බිම වැටිණි. එ කරුණෙන් මම් දුකට පැමිණියෙමි. එ දුක (මා ගේ ශරීරයෙහි වූවක් මෙන්) මට පැමිණියේ යැ.

341. මම් දුකට පැමිණි ශෝකශල්‍යයෙන් විදුනාලද ඔවුන් අස්වසා පළමු කොට ශ්‍රේෂ්ඨ වූ ඉතා උතුම් වූ සත්‍යක්‍රියාව කෙළෙමි.

342. මම් පහන්සිත් ඇතියෙම් පිනින් අර්‍ත්‍ථ ඇතියෙම් සත් දවසක් මුළුල්ලෙහි මැ බඹසර හසළෙමි. එයින් මතු මාගේ මේ යම් බඹසර සැරීමෙක් අධිකයක් සහිත පනස් හවුරුද්දක් මුළුල්ලෙහි වී ද (මෙතෙක් කල්)

343. මම් නො කැමැති වැ මැ බඹසර හැසිරෙමි. මේ සත්‍යයෙන් (දරුවාට) සුව වේවා. යඤ්ඤදත්ත තෙමේ නැසුණු විෂ ඇති වැ ජීවත් වේවා.

344. මා විසින් සත්‍යක්‍රියාව කළ කල්හි ඒ සත්‍යක්‍රියාව සමග විෂවේගයෙන් කම්පිත වූයේ (විසංඥ භාවයෙන්) පිබිදී නැගීසිටියේ ය. කුමාර තෙමේ ද අරෝග විය. සත්‍යක්‍රියාවෙන් මා හා සමවූයෙක් නැති. තෙල මාගේ සත්‍යපාරමිතා යි.