288. නැවත අනෙකුදු චරියාවක් කියමි. යම් කලෙක මම් කසීරජහට පුත්‍ර වීම් ද එකල්හි මට නමින් ‘තේමිය’ යයි ද (ව්‍රත හෙයින්) ‘මූගපක්‍ඛ’ යයි ද (මව්පිය ආදිහු) කියති.

289. එකල්හි (ඇතොවුර) සොළොස් දහසක් ස්ත්‍රීනට පුත්‍රයෙක් නො ලැබෙයි. නොයෙක් දවරැය (බොහෝ කල්) ඇවෑමෙන් එක් මැ මම් උපනිමි.

290. (බොහෝ කල් පතාසිට) දුකසේ ලත් ජාතිසම්පන්න වූ කායද්‍යුතියෙන් හා ඥානද්‍යුතියෙන් හා සමන්‍විත වූ ප්‍රිය පුත්‍ර වූ මා ම–පිය වූ කසීරජ සේසත් නඟා සිරියහන් හි හොවා පෝෂණය කෙරෙයි.

291. එකල්හි මේ උතුම් වූ සිරියහන්හි නිදා පිබිද එයින් පෙර තෙවැනි අත්බැවැ මම යම් සේසතක් කරණ කොට ගෙන නිරයට ගියෙම් ද, ඒ සේසත දිටිමි.

292. ඒ සේසත දුටු මට දක්නා හා මැ බිය එළවන ත්‍රාසයෙක් උපන. කිසෙයින් මම මෙ රජය හැරපියම් දැ’යි විචාරණයට පැමිණියෙමි.

293. මට පෙර අත්බැවෙක සහලේ (මෑණි) වූ වැඩ කැමැති සේසතැ වෙසෙන දෙව් දුවක් වූ ද, ඕ තොමෝ (චෛතසික දුකින්) දුප්පත් වූ මා දැක තුන් කරුණෙක්හි යෙද වූ යැ.

294. පණ්ඩිත බව නහමක් පාළ කරව. සියලු සත්ත්‍වයන් විසින් ‘බාලයෙකැ’යි දන්නා ලදුයෙහි වෙව, (ඇතුළත පිටත) සියලු ජන තෙමේ (මූ බැහැර ලවයි) අවඥා කෙරේවා, මෙසේ කල්හි තොපට වැඩෙක් වන්නේ ය.

295. මෙසේ කී ඒ දෙව්දුවට මම් මෙ වදන් කීම්, දෙවිය, තෝ යම් බසක් කියෙහි නම්, තී ගේ එ වචනය කෙරෙමි. මෑණියනි, දෙවිය (තෙපි) මට වැඩ කැමැතියව, සුව කැමැතියව.

296. මම් ඇගේ බස් අසා සාගරයෙහි ගැලෙන්නක්හු ගොඩබිමක් සෙයින් ප්‍රතිෂ්ඨා ලද්මි. සතුටු වූයෙම් සංවේගයට පැමිණි සිත් ඇතියෙම් තුන් අඟ ඉටා ගතිමි.

297. (නොගොළු වැ) ගොළු වීමි. (නො බිහිරි වැ) බිහිරි වීමි. (නො පිළු වැ) හළ ගමන් ඇති පිළු වීමි. තෙල තුන් අඟ ඉටාගෙන සොළොස් හවුරුද්දක් විසීමි.

298. ඉක්බිති මාගේ අත්පා ද දිව ද කන ද මැඩ (විමසා) මාගේ අවිකල බව දැක මේ තෙම කාලකණ්ණියෙකැ යි නිගා කළහ.

299. අනතුරු වැ සියලු දනව් වැසියෝ ද සෙනෙවි පෙරෙවි ජනයෝ ද යන සියල්ලෝ එක්සිත් වැ මා බැහැර කිරීම අනුමෝදන් වූහ.

300. එ මම් ඔවුන් ගේ අධිප්‍රාය අසා සතුටු වූයෙම් සංවේගයට පැමිණි සිත් ඇති වීමි. යම් කරුණක් සඳහා (මූගහාවාදි ව්‍රත සඞ්ඛ්‍යාත) තපස පිරුයෙම් ද මාගේ එ අර්‍ත්‍ථය සමෘද්ධ වී.

301. ගඳ දියෙන් මා නහවා විලෙවුන් ගල්වා රජවොටුනු හිස පළඳවා රාජාභිෂේකයෙන් අභිෂේක කොට සේසතින් යුක්ත කොට නුවර පැදකුණු කරවූහ.

302. සතියක් මුළුල්ලෙහි සේසත් දරා රිවිමඬුලු උදාවූ ඇසිල්ලෙහි රියදුරු තෙමේ රියෙකින් මා බැහැර කොට මහවනයට එළැඹියේ ය.

303. යෙදූ අසුන් ඇති රිය එක්පසෙකැ නවතා අතින් (මා) මුදා ලූ රියදුරු තෙම පාථිවියෙහි (මා) වළලන්නට වළක් කනී.

304. විවිධ වූ කාරණයෙන් තර්‍ජනය කරනු ලබනුයෙම් සම්‍යක් සම්බෝධිය මැ කරුණු කොට ඉටාගත් අධිෂ්ඨාන සඞ්ඛ්‍යාත ව්‍රතාධිෂ්ඨානය නො බින්දෙමි.

305. මට මවුපිය දෙදෙන ද්වේෂ්‍ය නො වෙති. මට ආත්මය අප්‍රිය වූයේ නො ද වෙයි. යම් හෙයකින් මට සර්‍වඥතාඥානය ප්‍රිය වී ද එහෙයින් ව්‍රතාධිෂ්ඨානය කෙළෙමි.

306. තෙල මූගභාවාදි අඞ්ගයන් ඉටාගෙන සොළොස් වසක් විසීමි. අධිෂ්ඨානයෙන් මා හා සම වූයෙක් නැති. තෙල මාගේ අධිෂ්ඨාන පාරමිතාව යි.