48. නළමාලි වර්‍ගය
471. නළමාලිය ස්ථවිරාවදානය
4936. ලෝකයාගේ පූජාවට යෝග්‍ය වූ වනය මතුයෙහි (අහසින්) ගමන් කරන්නා වු ලෝකනායක වූ ස්වර්‍ණවර්‍ණ වූ සම්බුදුරජුන් දිටිමි.
4937. එකෙණෙහි මම නළ (බට) මලක් ගෙණ නික්මෙන්නෙම් චතුරෝඝයන් තරණය කළා වූ ආස්‍රවරහිත වූ සම්බුදුරජුන් එහි දී දිටිමි.
4938. පහන් සිත් ඇති සොම්නස් වූ මම දක්‍ෂිණාර්‍හ වූ මහාවීර වූ සියලු ලොවට අනුකම්පා කරන්නා වූ බුදුරජුන්හට එ ම නළමල පිදීමි.
4939. මෙයින් එක්තිස් වන කපෙහි යම් පුෂ්ප පූජාවක් කෙළෙම් ද, එයින් දුගතියක් නො දනිමි. බුද්ධපූජාවෙහි මේ විපාක යි.
4940. මා විසින් ක්ලේශයෝ දවන ලදහ. සියලු භවයෝ නසන ලදහ. ඇත්රජකු මෙන් බැඳුම් සිඳ ආස්‍රවරහිතව වෙසෙමි.
4941. බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙත පැමිණීම මට ඒකාන්තයෙන් යහපත් විය. ත්‍රිවිද්‍යාවෝ අනුප්‍රාප්තය හ. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදි.
4942. සිවුපිළිසැඹියාවෝ ද අෂ්ටවිමෝක්‍ෂයෝ ද ෂඩභිඥාවෝ ද සාක්‍ෂාත් කරණ ලදහ. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදි.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් නළමාලිය ස්ථවිරයන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළ සේකි.
නළමාලිය ස්ථවිරාවදානය පළමුවැනි යි.
472. මණිපූජක ස්ථවිරාවදානය
4943. පදුමුත්තර නම් වූ සියලු ධර්‍මයන්හි පරතෙරට ගිය පස්මරුන් ජයගත් විවේක සැප කැමැති බුදුරජ තෙම අහස්මඟෙහි වඩියි.
4944. හිමවතට නුදුරෙහි මහත් වූ ස්වයංජාත විලෙක් විය. එහි පුණ්‍යකර්‍මයෙන් යෙදුනු හෙවත් පිණින් පහළ වූ මාගේ භවනය විය.
4945. භවනයෙන් නික්ම නිලුපුල් මෙන් දිලිසෙන ඇවිලගත් ගින්නක් වැනි ලෝකනායක වූ බුදුරජුන් දිටිමි.
4946. බුදුරජුන්හට පුදන්නෙමැ යි සොයන්නෙම් මලක් නො දිටිමි. මම සිය සිත පහදවා ශාස්තෲන් වහන්සේට වැන්දෙමි.
4947. මාගේ හිසෙහි වූ මැණික ගෙණ “මේ මිණි පිදීමෙහි විපාකය යහපත් වේවා“යි ලෝකානායක වූ බුදුරජුන්හට පිදීමි.
4948. ලෝකයාගේ පූජාවන් පිළිගැණීමට යෝග්‍ය වූ ලෝකවිද් පදුමුත්තර ශාස්තෲන් වහන්සේ අහසෙහි සිටිසේක් මේ ගාථාව වදාළහ:
4949. “තාගේ ඒ අදහස සමෘද්ධ වේවා. මහත් වූ සැප ලබනෙහි වා. මෙ ම මැණික්පූජාවෙන් මහත් යශස් අනුභව කරව” යි කියා යි.
4950. භාග්‍යවත් වූ පදුමුත්තර නම් වූ බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨ තෙමේ මේ වචනය වදාරා වැඩියේ ය. යම් (ප්‍රාර්‍ත්‍ථනාවෙක) සිත පිහිටුවන ලද ද,
4951. (ඒ හේතුවෙන්) කල්පසැටක් දේවේන්‍ද්‍රව දිව්‍යරාජ්‍යය කරවීමි. නේසියක්වර සක්විතිරජ වීමි.
4952. දෙවි වූ පූර්‍වකර්‍මය සිහි කරන්නා වූ මට මා ආලෝක කරන්නා වූ මාගේ ම මැණික් පහළ වේ.
4953-4954. මාගේ පිරිවර වූ සයාසුදහසක් ස්ත්‍රීහු විසිතුරු වස්ත්‍රාභරණ ඇත්තාහු, පළඳින ලද මිණිකොඬොල් ඇත්තාහු, දිග ඇසිපිය ඇත්තාහු, සිනා සහිත වූවාහු, මනා තන ඇත්තාහු, සිහින් කටීප්‍රදේශ ඇත්තාහු, නිතර මා පිරිවරත්. මණිපූජාවෙහි මේ විපාක යි.