එහි ධම්මාදායාදා මෙ භික්ඛවෙ භවථ මා ආමිස දායාදා යනු මහණෙනි, මගේ ධර්මයට දායාද වවු. ආමිසයට දායාද නොවනු. මගේ යම් ධර්මයක් වේද, එය පිළිගන්නාහු වවු. මගේ යම් ආමිසයක් වේද එය පිළිගන්නාහු නොවවු යයි කියන ලද වෙයි. එහි ධර්මය ද දෙවැදෑරුම් වෙයි. නිප්පරියාය ධම්ම, පරියාය ධම්ම යනුවෙනි. ආමිසයද ද්විධ වේ. නිප්පරියාය ආමිස, පරියාය ආමිස යනුවෙනි. කෙසේද මෙසේ දතයුතුයි. මග-ඵල-නිබ්බාන භේද වූ නවවිධ වූ ලෝකෝත්තර ධර්මය, නිප්පරියාය ධම්ම නම් වේ. විවට්ට ධර්මයම වෙයි. කිසියම් පරියායකින් කාරණයකින් හෝ ලේසයකින් හෝ ධර්ම වූයේ නොවෙයි. යම් මේ විවට්ටගාමිනී කුසලයක් වේද ඒ කවරේද යත්, මෙලොව කිසිවෙක් නිවන් ප්‍රාර්ථනා කරමින් දන් දෙයි. සිල් සමාදන් වෙයි. උපෝසථ කර්මය කරයි. සුවඳ මල් ආදියෙන් පූජනීය වස්තූන් පුදයි. බණ අසයි. දෙසයි. ධ්‍යාන සමාපත්ති උපදවයි. මෙසේ කරන්නේ පිළිවෙලින් නිප්පරියාය දහම වූ අමාමහ නිවන ලබයි. මේ පරියාය ධර්මයයි. එසේම සිවුරු ආදි සිවුපසය නිප්පරියාය ආමිසයමැයි. අන්‍ය පරියායකින් හෝ ක්ලේශයකින් හෝ ආමිස වූයේ නොවෙයි. යම් මේ වට්ටගාමිනී කුසලයක් වේද, ඒ කවර යත්, මෙලොවැ කිසිවෙක් භවය ප්‍රාර්ථනා කරමින් සම්පත්ති භවය කැමති වෙමින් දන් දෙයි. -පෙ- සමවත් නිපදවයි. මෙසේ කරමින් පිළිවෙලින් දිව්‍ය මනුෂ්‍ය සම්පත් ලබයි. මේ පරියාය ආමිස නම් වේ.
එහි නිප්පරියාය ධර්මය ද භාග්‍යවත්හු සන්තකමැයි. භාග්‍යවත්හු වදාළ බැවින් භික්‍ෂූහු මාර්ගඵල නිර්වාණ අධිගමය කෙරෙති. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින්ම වදාරණ ලදමැයි. සොහි බ්‍රාහ්මණං භගවා අනුප්පන්නස්ස මග්ගසස උප්පාදෙතා අසඤජාතස්ස මග්ගසස සඤ්ජනෙතා -පෙ- මග්ගානුගාච පන එතරහි සාවකා විහරන්ති පච්ඡා සමන්නාගතාතිව ඒ එසේමය. (බමුණ, ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ තම සන්තානයෙහි පෙර නූපන් ෂට් අසාධාරණ ඤාණයට හේතු වූ ආර්ය මාර්ගය උපදවන්නාහුය. වෙනෙය්‍ය සන්තානයෙහි පෙර නූපන් විරූ ශ්‍රාවක පාරමී ඥානයට හේතු වූ ආර්ය මාර්ගය උපදවන්නාහුය. -පෙ- එබැවින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගිය මග අනුව යන්නා වූ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පසුව පැමිණි සීලාදී ගුණයෙන් සමන්විත වූ ශ්‍රාවකයෝ මෙකල්හි වෙසෙති යයිද)
සො හාවුසො, භගවා ජානං ජානාති පස්සං පස්සති චක්ඛුභූතො ඤාණභූතො ධම්මභූතො බ්‍රහ්මභූතො වත්තා පවත්තා අත්‍ථස්ස නිණ්ණෙතා අමතස්ස දාතා ධම්මස්සාමී තථාගතොති (ඇවැත්නි, ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දතයුතු දෙය දනියි. දැක්කයුතු දෙය දකියි. චක්ඛුභූතය, ඇසක් මෙන් වූහ. ඤාණ භූතයැ ධම්ම භූතයැ. ශ්‍රේෂ්ඨාර්ථයෙන් බ්‍රහ්ම භූතයහ. පවත්වන හෙයින් වත්තාය, නානාප්‍රකාරයෙන් වදාරණ හෙයින් හෝ පවන්මග හෙයින් පවත්තාය. අර්ථය දක්වමින් පමුණුවන සේක. අමෘතදායක වූ සේක. ධර්මස්වාමී වූහ. තථා ආගතවාදී කාරණයෙන් තථාගත වූහයි ද)
පර්යාය ධර්මයද භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සන්තක වෙයි. යම් හෙයකින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ බැවින්ම වූයේ ද එහෙයින් නිවන පතා දන් දෙන්නේ -පෙ- සමවත් උපදවන්නේ පිළිවෙලින් අමාමහ නිවන් ලබා යයි. නිප්පරියාය ආමිසයද, භාග්‍යවත්හුට අයත් වෙයි. ඒ එසේමැයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් අනුදත් බැවින්ම, භික්‍ෂූන් විසින් ජීවක වත්‍ථුව ආදිය නිසා ප්‍රණීත වූ සිවුරු ලද්දේය.
එහෙයින් වදාළහ. අනුජානාමි භික්ඛවෙ, ගහපති චීවරං, යො ඉචඡති පංසුකූලිකොහොතු යො ඉච්ඡති ගහපති චීවරං සාදියතු ඉතරීතරෙනපාහං භික්ඛවෙ, සන්තුට්ඨියෙව වණ්ණෙ මීති (මහණෙනි, ගහපති චීවරය අනුදනිමි යමෙක් කැමති වී නම්, හෙතෙම පාංශුකූලික වේවා යමෙක් කැමති වීනම් ගහපති චීවරය පිළිගනීවා. එතකුදු වුවත් මහණෙනි, මම ඉතිරීතර ප්‍රත්‍යයෙන් (ප්‍රණීත අප්‍රණීත කොයි එකෙන් වුවත් සතුටුවීම වන්දනා කරමී යයි.)
කලින් භික්‍ෂූහු ප්‍රණීත වූ පිණ්ඩ ආහාරයක් නොලැබුවාහුය. ගෙපිළිවෙලින් පිඩුසිඟා වැඩීමෙන් ලද භෝජනයෝම වූහ. රජගහ නුවර වාසය කරන්නා වූ ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් අනුජානාමි භික්ඛවෙ, සංඝභත්තං, උද්දෙස භත්තං, නිමන්තන භත්තං, පක්ඛිතං, උපොසථිකං, පාටිපදිකන්ති මෙසේ අනුදැන වදාළ හෙයින් ම ඔවුන් විසින් ප්‍රණීත භෝජන ලබන ලද්දේය. එසේ සේනාසනද ලබන ලද්දේය. කලින් භික්‍ෂූහු ස්වාභාවික (=අකට) පබ්භාර (පර්වත බෑවුම්) වෘක්‍ෂමූල ආදි සේනාසනයෝම භික්‍ෂූන්ට වූහ. ඔහු, ‘අනුජානාමි භික්ඛවෙ, පඤ්ච ලෙනානි’ මෙසේ අනුදැන වදාළ හෙයින් විහාර-අඩ්ඪයෝග, පාසාද, හම්මි ගුහා යන මේ සේනාසනයෝ ලැබුවාහුයි. පෙර මුත්තහරීටක (ගොමුත්‍රයෙහි පල්කළ අරළු) මෙම බෙහෙතින්ම බෙහෙත් කළාහුය.
අනුජානාමි භික්ඛවෙ, පඤ්ච භෙසජ්ජානි සෙය්‍යථිදං සප්පි නවනීතං තෙලං මධු, ඵාණිතං මේ ක්‍රමයෙන් අනුදැන වදාළ බැවින් නොයෙක් වර්ගවලට අයත් බෙහෙත් ලැබූහ.
පරියාය ආමිසයද, භාග්‍යවතුන් වහන්සේටම අයත් වේ. යම් හෙයකින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් අනුදැන වදාරණ ලද්දේ ද, එබැවින්ම උපන් හෙයිනි. සම්පත්ති භවය පතමින් දන් දී සිල්රැක -පෙ- සමවත් උපදවා පිළිවෙලින් පරියාය ආමිසය මනුෂ්‍ය සම්පත් දිව්‍ය සම්පත් ලබයි.
යම් හෙයකින් ඒ නිප්පරියාය ධර්මයද පරියාය ධර්මය ද නිප්පරියාය ආමිසයද පරියාය ආමිසය ද භාග්‍යවතුන් වහන්සේටම අයත්ය. එහෙයින් එහි තම ස්වාමි භාවය දක්වමින් මෙසේ වදාළහ. ධම්ම දායාදා මෙ භික්ඛවෙ භවථ, මා ආමිස දායාදා. ආමිස දායාදය හා ධම්මදායාදය යනුවෙන් මහණෙනි, මගේ ධර්මයට දායාද වවු. ආමිෂයට දායාද නොවව්.
මා සතු වූ යම් දෙවැදෑරුම් ධර්ම - කෙනෙක් වේද, ඒ ධර්මයම දායාද වවු. තවද මා සතු වූ යම් ආමිසයක් වේද. ඒ ආමිසයට දායාද වූවෝ වවු. ධර්ම කොට්ඨාසයටම හිමි වූවෝ වවු. යමෙක් බුදුසසුනෙහි පැවිදිව ප්‍රත්‍යය පරමකොට සතර වැදෑරුම් තණ්හා ඇතිවීම පෙනෙන කල්හිදු ධර්මානු ධර්ම ප්‍රතිපත්තියෙහි බහා තැබූ වීර්යය ඇතිව මෙසේ ද මේ ආමිස දායාද කොට ඇත්තේ වෙයි. එබඳු වූවාහු නොවවු. අනුදැන වදාළ ප්‍රත්‍යයන්හි අල්පේච්ඡ භවාදියම නිසා නුවණින් සලකා සේවනය කරමින් ප්‍රතිපත්තිය උතුම්කොට ඇතිව චතුර්විධ ආර්යවංශය පෙනෙමින් මෙසේ ද, මේ තෙම ධර්ම දායාදකොට ඇත්තේ නම් වෙයි. එබඳු වූවෝ වවු යයි කියන ලද්දේ වෙයි.
එවිට යම්කෙනෙකුට මෙම දේශනාව කෙරෙහි මෙබඳු අදහසක් ඇතිවිය හැක. කිම භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ශ්‍රාවකයින්ට අලාභයක් කැමැත්තේ මෙසේ වදාළහයි කියා. මම ඔවුන්ට ඇති ප්‍රණීත ලාභය කැමැත්තෙන් මෙසේ කියමියි දක්වනු පිණිස මෙසේ වදාළහ. අත්‍ථි මෙ තුම්හෙ සු -පෙ- නො ආමිසදායාදා යනුවෙන්
මේ ඒ දේශනාවගේ අර්ථයයි. තොප කෙරෙහි මගේ අනුකම්පාවක් දයාවක් හිතවත් බවක් ඇත. කිනම් කාරණයකින් කවර උපායකින් මගේ ශ්‍රාවකයෝ ධර්මය දායාදකොට ඇත්තාහු ධර්ම කොට්ඨාශයට ඇතුලත් වූවාහු වන්නාහුද, ආමිසය දායාදකොට ඇත්තාහු නොවන්නාහුදැයි
මෙය වූ කලී එහි අදහසයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ආමිසගරුක වූ ආමිසයෙහි ගැටුනාහු (භික්‍ෂූන් අතුරෙන්) අතීත කාලයෙහි වනාහි කපිල නම් භික්‍ෂුවගේ ද, ‘සංඝාටිපි ආදිත්තාහොති’ යනාදි නයින් ආවා වූ ළාමක භික්‍ෂු භික්‍ෂුණී ශික්‍ෂමානා ආදි වූ අනෙක ශතයන්ගේ ද තමන්ගේ ශාසනයෙහි පැවිදි වූ දේවදත්ත ආදීන්ගේ ද අපාය පරිපූරක භාවයද, ධම්මගරුක වූ සැරියුත් මුගලන් මහාකාශ්‍යප ආදීන්ගේ අභිඤ්ඤා පටිසම්භිදා දී ගුණ ප්‍රතිලාභය ද දන්නා සේක. එහෙයින් ඔවුන්ගේ අපායෙන් මිදීමද, සියලු ගුණයන්ට පැමිණීමද කැමතිවන සේක් අත්‍ථි මෙ තුමෙහසු අනුකම්පා කින්ති මෙ සාවකා ධම්මදායාදා භවෙය්‍යුං නො ආමිස දායාදා යි වදාළහ.
සිවුපසය ගරුකරන තැනැත්තේ සිව්පිරිස අතුරෙහි හොර කහවනුවක් මෙන් නිවුනු අඟුරක් මෙන් තද රහිත වූයේ ද, ප්‍රභා රහිත වූයේ ද වෙයි. එයින් නැවතුන සිත් ඇති ධම්මගරුක තැනැත්තේ තෙද ඇති සිහරදෙකු මෙන් (සියල්ල) මැඩ හැසිරෙන සුළුවූයේ වෙයි. එම කරුණින් ද, මෙසේ වදාළහ. අත්‍ථි මෙ -පෙ- නො ආමිස දායාදාති යනුවෙන්.