නිගමනකථා
එත්තාවතා ච –
සුවිමුත්තභවාදානො, දෙවදානවමානිතො;
පච්ඡින්නතණ්හාසන්තානො, පීතිසංවෙගදීපනො.
සද්ධම්මදානනිරතො, උපාදානක්ඛයාවහො;
තත්ථ තත්ථ උදානෙ යෙ, උදානෙසි විනායකො.
තෙ සබ්බෙ එකතො කත්වා, ආරොපෙන්තෙහි සඞ්ගහං;
උදානමිති සඞ්ගීතං, ධම්මසඞ්ගාහකෙහි යං.
තස්ස අත්ථං පකාසෙතුං, පොරාණට්ඨකථානයං;
නිස්සාය යා සමාරද්ධා, අත්ථසංවණ්ණනා මයා.
සා තත්ථ පරමත්ථානං, සුත්තන්තෙසු යථාරහං;
පකාසනා පරමත්ථදීපනී නාම නාමතො.
සම්පත්තා පරිනිට්ඨානං, අනාකුලවිනිච්ඡයා;
චතුත්තිංසප්පමාණාය, පාළියා භාණවාරතො.
ඉති තං සඞ්ඛරොන්තෙන, යං තං අධිගතං මයා;
පුඤ්ඤං තස්සානුභාවෙන, ලොකනාථස්ස සාසනං.
ඔගාහිත්වා විසුද්ධාය, සීලාදිපටිපත්තියා;
සබ්බෙපි දෙහිනො හොන්තු, විමුත්තිරසභාගිනො.
චිරං තිට්ඨතු ලොකස්මිං, සම්මාසම්බුද්ධසාසනං;
තස්මිං සගාරවා නිච්චං, හොන්තු සබ්බෙපි පාණිනො.
සම්මා වස්සතු කාලෙන, දෙවොපි ජගතීපති;
සද්ධම්මනිරතො ලොකං, ධම්මෙනෙව පසාසතූති.
බදරතිත්ථවිහාරවාසිනා ආචරියධම්මපාලත්ථෙරෙන
කතාඋදානස්ස අට්ඨකථා සමත්තා.