“අකිලාසුනො” යන මෙම ධර්ම දේශනාව බුදු රජහු සැවැත් නුවර වෙසෙමින් දෙසූහ. කවරකු අරබයා ද යත්, එක්තරා අත්හළ වීර්යය ඇති භික්‍ෂුවක් අරබයාය. බුදු රජුන් සැවැත් නුවර වෙසෙන කල සැවැත් නුවර වැසි කුල පුත්‍රයෙක් දෙව්රමට ගොස් බුදු රජුන් හමුවෙහි දහම් අසා පහන් සිතින් කාමාදීනව දැක පැවිදි ව උපසම්පදාවෙන් පස් වස් වී උභය මාතෘකාවන් ඉගෙන විදර්ශනා ක්‍රමය ඉගෙන බුදු රජුන් වෙතින් තමාගේ සිතට ගැළපෙන කමටහන් ගෙන එක් ආරණ්‍යයකට පිවිස වස් එළැඹ තෙමසක් උත්සහ කළ ද ආලෝක මාත්‍රයක් හෝ උපදවා ගන්නට නො හැකි විය.

ඉක්බිති, ඔහුට මෙබඳු සිතක් විය. බුදු රජුන් විසින් පුද්ගලයන් සතර දෙනකු ප්‍රකාශ කරන ලද්දේය. ඔවුන් අතුරෙන් මා පද පරමයකු විය යුතුය. මේ අත්බවෙහි මට මඟක් හෝ ඵලයක් නැතැ යි සිතමි. එම නිසා ආරණ්‍යය වාසයෙන් කුමක් කරම් ද? බුදු රජුන් වෙත ගොස් රුවින් අග තැන්පත් බුදු සිරුර බලමින් මිහිරි දම් දෙසුම් අසමින් වසන්නෙමි යි නැවත දෙව්රම් වෙහෙරට ම පැමිණියේය. ඔහුගේ කුළුපග යහළුවෝ ඇවැත්නි, ඔබ බුදුන්ගෙන් කමටහන් ගෙන මහණ දම් පුරමි යි ගොස් දැන් පෙරළා අවුත් ජන සමාජයෙහි ඇලෙමින් හැසිරෙහිය. කිම, ඔබගේ පැවිදි කිස සඵල වූයේ ද? නැවත ඉපදීමක් නැත්තෙක් වූයේ ද? ඇවැත්නි, මා මගඵල ලැබීමට නුසුදුසු පුද්ගලයෙකු විය යුතුයැ යි සලකා වීර්යය අත්හැර ආවෙමි. ඇවැත්නි, දළ වීර්යයෙන් යුත් බුදු රජුන්ගේ සසුනෙහි පැවිදි ව වීර්යය අත් හැරීමෙන් ඔබ විසින් නුසුදුස්සක් කරන ලදි. එන්න. බුදු රජුන්ට පෙන්වමු යි ඔහු රැගෙන බුදු රජුන් වෙත ගියහ.

බුදු රජහු ඔහු දැක මහණෙනි, ඔබ අකමැත්තෙන් මේ භික්‍ෂුව රැගෙන ආවේ මොහු විසින් කුමක් කරන ලද ද? ස්වාමීනි, මේ භික්‍ෂුව මෙබඳු සර්වඥගාමී ශාසනයෙහි පැවිදි ව මහණ දම් පුරමින් සිට වීර්යය අත්හැර ආවේය. එවිට බුදුහු මහණ, ඔබ වීර්යය අත්හැර දැමුවේ ඇත්තදැ යි ඇසූහ. එසේය, ස්වාමීනි. මහණ, ඔබ මෙවැනි සසුන්ගත පැවිදි ව තමා අල්පේච්ඡයැ යි ද තෘප්තිමත් වූවෙකැ යි ද හුදෙකලා වූවෙකැ යි ද වීර්යය තමා නො හඳුන්වා හළ වීර්යය ඇත්තැ යි හැඳින්වූවෙහි. ඔබ පෙර වීර්යයවත් වූයේ නො වේ ද? ඔබ තමා ම කළ විරිය නිසා වැලි කතරක පන්සියයක් ගැල්හි සිටි මිනිස්සු ද ගොන්හු ද පැන් ලැබ සැපවත් වූහ. දැන් කුමක් නිසා හළ වීර්යය ඇත්තෙක් වූවෙහි ද? ඒ භික්‍ෂුව මෙපමණකින් ම උත්සාහ ලැබුවෙක් වූයේය.

භික්‍ෂූහු මේ කථාව අසා ස්වාමීනි, දැන් මේ භික්‍ෂුව වීර්යය හළ බව අපට පැහැදිලිය. පෙර මොහුගේ තනි වීර්යය නිසා වැලි කතරෙහි ගොනුන්ට හා මිනිසුන්ට පැන් ලැබ සැපවත් වූ අයුරු අප්‍රකටය. ඔබ වහන්සේ සියල්ල දන්නා නුවණට ම ප්‍රකටය. අපට ද මේ කාරණය වදාළ මැනැවැ. මහණෙනි, එසේ නම් අසව. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ භික්‍ෂූන්ගේ සිහි උපදවා භවාන්තරයෙන් වැසුණු කරුණු ප්‍රකට කළහ.