අටවැන්නෙහි අප්පසාදං පවෙදෙය්‍යුං යනු නොපහන් බව දන්වන්නාහුය, නොපහන්බව දන්වන්නහු විසින් කුමක් කළ යුතුද යත් හුන් අසුනෙන් නොනැගිටිය යුතුය (නො වැඳිය යුතුය), පෙරගමන් නොයායුතුය, දානවස්තුව නොදිය යුතුය. අගොචරෙ යනු පස්වැදෑරුම් අගෝචරයෙහියි,

නවවැන්නෙහි ධම්මිකඤ්ච ගිහිපටිස්සවං යනු මේ තෙමස මෙහිම විසියයුතු යයි කියන ලද්දේ එසේ වේවා යනාදී ක්‍රමයෙන් පිළිගැනීමයි: න සච්චාපෙති යනු කියනලද දෙය සැබෑවක් නොකරයි, එකිනෙකට ප්‍රතිවිරුද්ධ කරයි.

දසවැන්නෙහි පච්චෙකට්ඨානෙ යනු අධිපති තැන්හි, දෙටු තැන්හි, ඔහු ජ්‍යෙෂ්ඨයා කොට කිසි සංඝකර්‍මයක් නොලබයි. න ච තෙන මූලෙන වුට්ඨාපෙතබ්බං යනු ඔහු මුල් කොට අබ්භානකර්‍මය කිරීමට නොලබයි, සෙස්ස සියලු තන්හි පැහැදිලිය.

මින්මතු අථඛො බොජඣා උපාසිකා යනාදියෙහි බොජ්ඣා උවැසිය, සිරිමා උවැසිය, පදුමා උවැසිය, සුතනා උවැසිය, මනුජා උවැසිය, උත්තරා උවැසිය, මුත්තා උවැසිය, ඛෙමා උවැසිය, රුචි උවැසිය, චුන්‍දී රජකුමරිය, බිම්බී උවැසිය, සුමනා රජ කුමරිය, මල්ලිකා දේවිය, තිස්සා උවැසිය, තිස්සාගේ මව් උවැසිය, සොණා උවැසිය, සෝණාගේ මව් උවැසිය, උත්තරා නන්‍දමාතාව, විසාඛා නන්‍ද මාතාව, බුජ්ජුත්තරා උවැසිය, සාමාවතී උවැසිය, සුප්පවාසා කොලිය දියණිය, සුප්පිය උවැසිය, නකුලමාතා ගෘහපතිනිය යන මෙපමණ අයට අට්ඨඞ්ග සමන්නාගත උපොසථ කර්‍මයම කියනලදි. කැමතිවන්නහු විසින් විස්තර වශයෙන් කිවයුතුය. සෙස්ස සියලු තැන්හි පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.