පස්වැන්නෙහි යං සමණෙන යනු ශ්‍රමණයකු විසින් පැමිණිය යුතු යම් ගුණ සමුහයකි. වුසීමතා යනු බඹසර වැස විසූ තැනැත්තා විසිනි, මුත්තො මොචෙමි බන්‍ධනා යනු මම සියලු බැඳුම් වලින් මිදුනෙම් වී මහජනයා ද රාගාදී බැඳුමෙන් මුදවමි. පරමදන්තො යනු අන්කිසිවකු විසින් නොහික්මවන ලද්දේ නොමෙහෙයවන ලද්දේ තමන්ම අවබෝධ කළ ඥානයෙන් අවබෝධකොට පරමාර්‍ත්‍ථයෙන් දැමුණු බැවින් පරමදන්ත නම් වෙයි. පරිනිබ්බුතො යනු කෙලෙස් පිරිනිවුමෙන් පිරිනිවුනේයි.

සවැන්නෙහි මා ච මයා යසො යනු කීර්තිය ද මා සමඟ නොගියේය, අකසිරලාභී යනු බොහෝ ලබන්නායී, සීලපඤ්ඤාණං යනු ශීලය මෙන්ම ඥානය ද වේ, සඞ්ගම්ම යනු රැස්වීයි, සමාගම්ම යනු මනාව පැමිණයි, (එක්රැස්වීයි), සඞ්ගණිකවීහාරං යනු සමුහයා ඇසුරෙහි විසීමයි, න හ නූන මෙ යනු න හ නූන ඉමෙ යන පදයි, තථා හි පනමෙ යනු තථා හි පන ඉමෙ යන පදයි, අඞ්ගුලිපතොදකෙහි යනු අත්තලයෙන් දියපහර විදීමෙනි, සඤ්ජග්ඝන්තෙ යනු මහහඬින් සිනහ සෙන්නාවූයි, සඞ්කීළන්තෙ යනු ක්‍රීඩා කරන්නාවූයි, ක්‍රීඩාව කරන්නාවූයි.

සත්වැන්නෙහි නික්කුජ්ජෙය්‍ය යනු ඔහු විසින් දෙනලද දානවස්තුව නොපිළිගැනීම සඳහා පත්තනික්කුජ්ජන කම්මවාචාවෙන් යටිකුරුව තබන්නේය. අධොමුඛව නොතැබීමෙනි, අලාභාය යනු සිවුපසය නොලැබීම සඳහායි, අනත්‍ථාය යනු උවදුරු සඳහායි, අවැඩ සඳහායි, උක්කුජ්ජෙය්‍ය යනු උක්කුජ්ජන කර්‍මවාක්‍යයෙන් උඩුකුරු කරන්නේය.

අටවැන්නෙහි අප්පසාදං පවෙදෙය්‍යුං යනු නොපහන් බව දන්වන්නාහුය, නොපහන්බව දන්වන්නහු විසින් කුමක් කළ යුතුද යත් හුන් අසුනෙන් නොනැගිටිය යුතුය (නො වැඳිය යුතුය), පෙරගමන් නොයායුතුය, දානවස්තුව නොදිය යුතුය. අගොචරෙ යනු පස්වැදෑරුම් අගෝචරයෙහියි,

නවවැන්නෙහි ධම්මිකඤ්ච ගිහිපටිස්සවං යනු මේ තෙමස මෙහිම විසියයුතු යයි කියන ලද්දේ එසේ වේවා යනාදී ක්‍රමයෙන් පිළිගැනීමයි: න සච්චාපෙති යනු කියනලද දෙය සැබෑවක් නොකරයි, එකිනෙකට ප්‍රතිවිරුද්ධ කරයි.

දසවැන්නෙහි පච්චෙකට්ඨානෙ යනු අධිපති තැන්හි, දෙටු තැන්හි, ඔහු ජ්‍යෙෂ්ඨයා කොට කිසි සංඝකර්‍මයක් නොලබයි. න ච තෙන මූලෙන වුට්ඨාපෙතබ්බං යනු ඔහු මුල් කොට අබ්භානකර්‍මය කිරීමට නොලබයි, සෙස්ස සියලු තන්හි පැහැදිලිය.

මින්මතු අථඛො බොජඣා උපාසිකා යනාදියෙහි බොජ්ඣා උවැසිය, සිරිමා උවැසිය, පදුමා උවැසිය, සුතනා උවැසිය, මනුජා උවැසිය, උත්තරා උවැසිය, මුත්තා උවැසිය, ඛෙමා උවැසිය, රුචි උවැසිය, චුන්‍දී රජකුමරිය, බිම්බී උවැසිය, සුමනා රජ කුමරිය, මල්ලිකා දේවිය, තිස්සා උවැසිය, තිස්සාගේ මව් උවැසිය, සොණා උවැසිය, සෝණාගේ මව් උවැසිය, උත්තරා නන්‍දමාතාව, විසාඛා නන්‍ද මාතාව, බුජ්ජුත්තරා උවැසිය, සාමාවතී උවැසිය, සුප්පවාසා කොලිය දියණිය, සුප්පිය උවැසිය, නකුලමාතා ගෘහපතිනිය යන මෙපමණ අයට අට්ඨඞ්ග සමන්නාගත උපොසථ කර්‍මයම කියනලදි. කැමතිවන්නහු විසින් විස්තර වශයෙන් කිවයුතුය. සෙස්ස සියලු තැන්හි පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.