රාගස්ස භික්‍ඛවෙ අභිඤ්ඤාය යනු පංච කාමගුණික රාගය මනාව දැනගනු සඳහායි. ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කිරීම පිණිසයි. පරිඤ්ඤාය යනු (මනාව) හාත්පසින් දැනගැනීම සඳහායි. පරික්‍ඛයාය යනු ගෙවීයාම (විනාශය) සඳහායි. පහානාය යනු දුරුකරනු සඳහායි. ඛයාය වයාය යනු ක්‍ෂයට හා විනාශයට යාම සඳහායි. විරාගාය යනු නොඇලීම සඳහායි නිරොධාය යනු නිරුද්ධවීම සඳහායි. චාගාය යනු අත්හැරීම සඳහායි. පටිනිස්සග්ගාය යනු දුරුකිරීම සඳහායි.

ථම්භස්ස යනු ක්‍රොධමාන වශයෙන් තද බවේයි. සාරම්භස්ස යනු එකටෙක කිරීම් ලක්‍ෂණකොට ඇති සාරම්භයාගේයි. මානස්ස යනු නවආකාර මානයාගේයි. අතිමානස්ස යනු ඉක්මවා සිතීමේ මානයාගේයි. මදස්ස යනු මත්වීම් ආකාර ඇති මදයාගේයි. පමාදස්ස යනු සිහියෙන් තොර වීම් සංඛ්‍යාත පස්කම් ගුණයන්හි සිහි මුළාවීමේයි. සෙස්ස සියලු තන්හි පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.