3. 3. 1. 5.
5. මහණෙනි, ආර්‍ය්‍යවිනයෙහි ගීතය නම් හැඬීමෙකි. මහණෙනි, ආර්‍ය්‍යවිනයෙහි නෘත්‍යය නම් උමතු ක්‍රියායෙකි. මහණෙනි, ආර්‍ය්‍යවිනයෙහි අත්‍යර්‍ත්‍ථයෙන් දත් විදහා කරණ සිනාව නම් කුමරුන් කරණ දැයෙකි (ලමා කමෙකි).
මහණෙනි, එහෙයින් ගීතයෙහි හේතු නැස්ම වේවා නෘත්‍යයෙහි හේතු නැස්ම වේවා. කිසියම් කරුණෙකින් ප්‍රමුදිත වූ තොපට මඳ සිනායෙක් වේ නම් ඒ දත් අගමතු දක්වා කරණ සමිතමාත්‍රයට ම යුතු ය.
3. 3. 1. 6.
6. මහණෙනි, කරුණු තුන් දෙනකුන්ගේ ප්‍රතිසේවනායෙහි තෘප්තියෙක් නැත. කවර තුන් දෙනකුන්ගේ ද යත්:
මහණෙනි, නිද්‍රාවගේ ප්‍රතිසේවනායෙහි තෘප්තියෙක් නැත. මහණෙනි, සුරාමේරයපානයාගේ ප්‍රතිසේවනායෙහි තෘප්තියෙක් නැත. මහණෙනි, මෛථුනධර්‍මසමාපත්තියගේ ප්‍රතිසේවනායෙහි තෘප්තියෙක් නැත.
මහණෙනි, මේ තුන්දෙනාගේ ප්‍රතිසේවනායෙහි තෘප්තියෙක් නැත.
3. 3. 1. 7.
7. එකල අනේපිඬු ගෙහෙවි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කරා එළඹියේ ය. එළඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සකසා වැඳ එකත්පස්ව හින. එකත්පස්ව හුන් අනේපිඬු ගෙහෙවිහට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ තෙල වදාළහ:
ගෙහෙවිය, සිත නොරක්නා ලද කල්හි කායකර්‍මය ද නොරැකුනේ වෙයි. වාක්කර්‍මය ද නොරැකුනේ වෙයි. මනඃකර්‍මය ද නොරැකුනේ වෙයි.
නොරැකුනු කායකර්‍මාන්ත ඇති, නොරැකුනු වාක්කර්‍මාන්ත ඇති, නොරැකුනු මනඃකර්‍මාන්ත ඇති ඔහුගේ කායකර්‍මය ද කෙලෙසින් තෙත් වූයේ වෙයි. වාක්කර්‍මය ද කෙලෙසින් තෙත් වූයේ වෙයි. මනඃකර්‍මය ද කෙලෙසින් තෙත් වූයේ වෙයි. තෙත් වූ කායකර්‍මාන්ත ඇති, තෙත් වූ වාක්කර්‍මාන්ත ඇති, තෙත් වූ මනඃකර්‍මාන්ත ඇති ඔහුගේ කායකර්‍මය ද අපවිත්‍ර වෙයි. වාක්කර්‍මය ද අපවිත්‍ර වෙයි. මනඃකර්‍මය ද අපවිත්‍ර වෙයි. අපවිත්‍ර වූ කායකර්‍මාන්ත ඇති, අපවිත්‍ර වූ වාක්කර්‍මාන්ත ඇති, අපවිත්‍ර වූ මනඃකර්‍මාන්ත ඇති ඔහුගේ මරණය භද්‍ර නො වේ. කාලක්‍රියාව භද්‍රිකා නො වෙයි.
ගෙහෙවිය, යම් පරිදි කුළුගෙයක් දුසෙවු කල්හි කූටයත් නොරැකුනේ වේ ද, ගොනැස්හුත් නොරැකුනාහු වෙත් ද, බිතත් නොරැකුනේ වේ ද, කූටයත් තෙත් වූයේ වේ ද, ගොනැස්හුත් තෙත් වූවාහු වෙත් ද, බිතත් තෙත් වූයේ වේ ද, කූටයත් දිරාපත් වූයේ වේ ද, ගොනැස්හුත් දිරාපත් වූවාහු වෙත් ද, බිතත් දිරාපත් වූයේ වේ ද,
ගෙහෙවිය, එපරිදි ම සිත නොරැකුනු කල්හි කායකර්‍මය ද නොරැකුනේ වේ. වාක්කර්‍මය ද නොරැකුනේ වේ. මනඃකර්‍මය ද නොරැකුනේ වෙයි. නොරැකුනු කායකර්‍මාන්ත ඇති, නොරැකුනු වාක්කර්‍මාන්ත ඇති, නොරැකුනු මනඃකර්‍මාන්ත ඇති ඔහුගේ කායකර්‍මය ද කෙලෙසුන් විසින් තෙත් වූයේ වෙයි. වාක්කර්‍මය ද කෙලෙසුන් විසින් තෙත් වූයේ වෙයි. මනඃකර්‍මය ද කෙලෙසුන් විසින් තෙත් වූයේ වෙයි. තෙත් වූ කායකර්‍මාන්ත ඇති, තෙත් වූ වාක්කර්‍මාන්ත ඇති, තෙත් වූ මනඃකර්‍මාන්ත ඇති ඔහුගේ කායකර්‍මය ද අපවිත්‍ර වේ. වාක්කර්‍මය ද අපවිත්‍ර වේ. මනඃකර්‍මය ද අපවිත්‍ර වේ. අපවිත්‍ර කායකර්‍මාන්ත ඇති, අපවිත්‍ර වාක්කර්‍මාන්ත ඇති, අපවිත්‍ර මනඃකර්‍මාන්ත ඇති ඔහුගේ මරණය භද්‍ර නොවෙයි. කාලක්‍රියාව භද්‍රිකා නොවෙයි.
ගෙහෙවිය, සිත රැකුනු කල්හි කායකර්‍මය ද රැකුනේ වෙයි. වාක්කර්‍මය ද රැකුනේ වෙයි. මනඃකර්‍මය ද රැකුනේ වෙයි. රැකුනු කායකර්‍මාන්ත ඇති, රැකුනු වාක්කර්‍මාන්ත ඇති, රැකුනු මනඃකර්‍මාන්ත ඇති ඔහුගේ කායකර්‍මය ද කෙලෙසුන් විසින් තෙත් වූයේ නොවෙයි. වාක්කර්‍මය ද කෙලෙසුන් විසින් තෙත් වූයේ නොවෙයි. මනඃකර්‍මය ද කෙලෙසුන් විසින් තෙත් වූයේ නොවෙයි. තෙත් නොවූ කායකර්‍මාන්ත ඇති, තෙත් නොවූ වාක්කර්‍මාන්ත ඇති, තෙත් නොවූ මනඃකර්‍මාන්ත ඇති ඔහුගේ කායකර්‍මය ද පවිත්‍ර වෙයි. වාක්කර්‍මය ද පවිත්‍ර වෙයි. මනඃකර්‍මය ද පවිත්‍ර වෙයි. පවිත්‍ර කායකර්‍මාන්ත ඇති, පවිත්‍ර වාක්කර්‍මාන්ත ඇති, පවිත්‍ර මනඃකර්‍මාන්ත ඇති ඔහුගේ මරණය භද්‍ර වෙයි. කාල ක්‍රියාව භද්‍රිකා වෙයි.
ගෙහෙවිය, යම් පරිදි කුළුගෙයක් මොනොවට සෙවෙනි කළ කල්හි කූටයත් රැකුනේ වේ ද, ගොනැස්හුත් රැකුනාහු වෙත් ද, බිතත් රැකුනේ වේ ද, කූටයත් තෙත් වූයේ නොවේ ද, ගොනැස්හුත් තෙත් වූවාහු නොවෙත් ද, බිතත් තෙත් වූයේ නොවේ ද, කූටයත් නොදිරා ගියේ වේ ද, බිතත් නොදිරා ගියේ වේ ද,