1. එ සමයෙහි මානත්තවාරික (මානත පුරණ) මහණහු පුවතත් මහණුන්ගේ වැඳීම, දැක හුනස්නෙන් නැගී සිටීම, ඇඳිලිබැඳීම, සාමීචි කර්‍මය, අසුන් එළැවීම, යහන් එළැවීම, පා දෝනා දිය එළැවීම, පාපුටුව එළැවීම, පාකටෙලිය එළැවීම, පාසිවුරු පිළිගැන්ම, නෑමෙහි පිටුපිරියම යන මේ වත් ඉවසත්. යම් මහණ කෙතෙක් අපිස් ගුණැත්තෝ ද, ... ඔහු “කෙසේ නම් මානත පුරණ මහණහු පුවතත් මහණුන්ගේ වැඳීම, දැක හුනස්නෙන් නැගී සිටීම ... නෑමෙහි පිටුපිරියම යන මෙකී වත් ඉවසත් දැ” යි ලාමක කොට සිතත්, දොස් නගත්, නුගුණ පතුරුවත්. ඉක්බිති ඒ මහණහු මෙ පවත් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැළ කළහ.

2. එකලැ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ නිදානයෙහි මෙ කාරණයෙහි බික්සඟන රැස් කරවා, “මහණෙනි, මානත පුරණ මහණහු පුවතත් මහණුන්ගේ වැඳීම, දැක හුනස්නෙන් නැඟි සිටීම ... නෑමෙහි පිටුපිරියම යන මෙකී වත් ඉවසත් යනු සැබෑ දැ?” යි අසා වදාළ සේක. “සැබැව, වහන්සැ” යි ඔහු පිළිවදන් දුන්හ. “මහණෙනි, මානත පුරණ මහණහු කෙසේ නම් පුවතත් මහණුන්ගේ වැඳීම, දැක හුනස්නෙන් නැගී සිටීම ... නෑමෙහි පිටුපිරියම, ඉවසන්නාහු ද? මහණෙනි, මෙය නොපහනුන්ගේ පැහැදීම පිණිස හෝ ... නො වේ යැ” යි භාග්‍යවතුන්වහන්සේ ඒ මහණුනට ගැරැහු සේක. ගරහා දැහැමි කතා කොට මහණුන් බණවා වදාළ සේක:

3. මහණෙනි, මානත පුරණ මහණහු විසින් පුවතත් මහණුන්ගේ වැඳීම, දැක හුනස්නෙන් නැගී සිටීම ... නෑමෙහි පිටුපිරියම් නො ඉවැසියැ යුතු. යමෙක් ඉවසන්නේ නම් ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ ය.

4. මහණෙනි, මානත පුරණ මහණුනට වැඩි මහලු පිළිවෙළින් උනුන් වැඳීම, දැක හුනස්නෙන් නැඟී සිටීම ... නෑමෙහි පිටුපිරියම අනුදනිමි.

5. මහණෙනි, මානත පුරණ මහණුනට මහලු පිළිවෙළින් ඔවුනොවුන් පොහෝ කිරීම, පවාරණය, වැසි සළුපිළිගැන්ම, පසු වැ පිළිගන්නා පිණිස එ දිනට නියමිත බතක් අත් හැරීම, චතුශ්ශාල බත පිළිගැන්ම යන පස අනුදනිමි.

6. එහෙයින් මහණෙනි, මානත පුරණ මහණුනට ඔවුන් විසින් පැවැතිය යුතු පරිදි වත් පණවන්නෙමි.

7. මහණෙනි, මානත පුරණ මහණහු විසින් මොනොවට පැවැතියැ යුතු. එහි මේ මනා පැවැත්ම යි: තමා උපාධ්‍යාය වැ උපසම්පදා නො කළ යුතු. තමා ඇදුරු වැ නිසා නො දියැ යුතු. හෙරෙණක් උවටන් පිණිස තමා වෙත නො තැබිය යුතු. භික්ඛුනෝවාදක සම්මතිය නො ඉවැසියැ යුතු. සම්මත වූ ද මහණහු විසින් මෙහෙණනට ඔවා නො දියැ යුතු. යම් ඇවැතෙකින් සඞ්ඝයා විසින් මානත දෙන ලදුයේ නම් ඒ ඇවැත නො ඇවැද්දැ යුතු. අන් එබඳු ඇවැතක් හේ එයට වඩා පවිටු ඇවැතක් හෝ නො ඇවැදියැ යුතු. විනයකර්‍මය නො ගැරැහියැ යුතු කර්‍මය කළ මහණහු නො ගැරැහිය යුතුහ. පුවතත් මහණක්හුගේ පොහොය නො තැබියැ යුතු. පවාරණාව නො තැබියැ යුතු. සවචනීය කර්‍මය නො කළ යුතු. වෙහෙරැ දෙටු තන්හි නො සිටියැ යුතු. අවකාශ නො කැරැවිය යුතු. චෝදනා නො කළයුතු. ඇවැත් සිහිපත් නො කැරැවියැ යුතු. මහණුන් හා කලහ නො යෙදියැ යුතු.

8. මහණෙනි, මානත පුරණ මහණහු විසින් පුවතත් මහණහට පෙරටු වැ නො යෑ යුතු. පෙරටු වැ නො ඉන්දැ යුතු. සඞ්ඝයාගේ යම් අන්තිම අස්නෙක්, යහනෙක්, වෙහෙරෙක් වේ ද, එය ඔහුට දියැ යුතු. ඔහු විසින් ද එය ඉවැසියැ යුතු.

9. මහණෙනි, මානත පුරණ මහණහු විසින් පුවතත් මහණහට පෙරටු වැ යන හෝ පසු වැ යන මහණකු වැ කුලයෝ නො එළැඹිය යුතුහ. ආරණ්‍යකාඞ්ගය සමාදන් කොට නො ගත යුතු පිණ්ඩපාතිකාඞ්ගය සමාදන් කොට නො ගත යුතු. ‘මා නො දනිත්වා’ යි එ කරුණින් පිණ්ඩපාතය ගෙන්වා නො ගත යුතු.