8. අට්ඨකනිපාතය
8. 1.
196. පරිශුද්ධශීලයෙන් යුක්ත වූ ඉන්‍ද්‍රියයෙහි මොනොවට සංවෘත වූ මෙහෙණ අව්‍යාසේක වූ ස්වභාවමධුර වූ ශාන්තපද සඞ්ඛ්‍යාත නිර්‍වාණය ලබන්නී යැ. (සිසූපචාලා මෙහෙණ කිවු යැ.)
197. යම් දෙවි කෙනකුන් කෙරෙහි පෙර තී විසින් වාස කරන ලද ද යම් තව්තිසාවැසි දෙවි කෙනෙක් ඇද්ද, යාම දෙවි කෙනෙක් ඇද්ද, තුෂිත දෙවිකෙනෙක් ඇද්ද, නිම්මාණරති දෙවි කෙනෙක් ඇද්ද, වශවර්ති දෙවි කෙනෙක් ඇද්ද ඔවුන් කෙරෙහි සිත් පිහිටුවාලව, (මාරයා කී.)
198. තව්තිසාවැසි වූත් යාමවැසි වූත් තුෂිතවැසි වූත්, යම් දෙවි කෙනෙක් ඇද්ද, නිම්මාණරති වැසි යම් දෙවි කෙනෙක් ඇද්ද, යම් වශවර්ති දෙවි කෙනෙක් ඇද්ද, (ඔහු හැම)
199. ඒ ඒ කල භවයෙන් භවයෙහි ස්කන්‍ධපඤ්චකයෙහි පුරස්කෘත්‍යකාරීව පිහිටියාහු වෙති. ස්කන්‍ධපඤ්චකය ඉක්ම නොගියාහු ජාතිමරණ අනුව යන්නාහු වෙති.
200. හැම ලොව රාගාදීන් ඇවිළැගත්තේ වෙයි, හැම ලොව එයින් මැ ප්‍රදීප්ත වෙයි, හැම ලොව වෙසෙසින් ජ්වලිත වෙයි. හැම ලොව මෙසේ ප්‍රකම්පිත වෙයි.
201. සම්‍යක් සම්බුද්ධයන් වහන්සේ කම්පා නො කළ හෙන තුලනා නො කළ හෙන ආර්‍ය්‍යයන් විසින් සෙවුනා ලද නවලොව්තුරා දහම් දෙසූසේක, එහිලා මාගේ සිත නිරත වෙයි.
202. මම ඔබගේ බස් අසා ශාසනයෙහි නිරතවැ වාස කළමු. ත්‍රිවිද්‍යාවෝ ලබනලදහ. බුද්ධශාසනය කරන ලදි.
203. හැම තැන තෘෂ්ණා නසන ලදු, මෝහස්කන්‍ධය බිඳිනලදි. පවිටු මාරය මෙසේ දනු, අන්තකය තෝ නටුයෙහි.
මෙසෙයින් සිසූපචාලා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
සිසූපචාලා ථේරීගාථා යි.
අට්ඨකනිපාතය නිමි.
9. නවකනිපාතය
9. 1.
204. දරුව වඩ්ඪය, සත්ත්‍වලෝකයෙහි හා සංස්කාර ලෝකයෙහි ද ක්ලේශතෘෂ්ණායෙක් තට කිසි කලෙක නහමක් වේවා, පුනපුනා ජාති ආදි දුකට නහමක් හිමි වේවා.
205. වඩ්ඪය, තෘෂ්ණා රහිත වූ ප්‍රහීණ වූ විචිකිත්සා ඇති ක්ලේශාභාවයෙන් සිහිල් වූ ඉන්‍ද්‍රියදමනයට පැමිණි ක්‍ෂීණාස්‍රව වූ මුනීහු සුවසේ වෙසෙත්.
206. වඩ්ඪය, තෝ ඒ ක්‍ෂීණාස්‍රව ඍෂීන් විසින් පිළිපදනා ලද ශමථ විදර්‍ශනා මාර්‍ගය ඥාන දර්‍ශනයාගේ අධිගමය පිණිස සියලු වෘත්තදුඃඛය කෙළවර කරනු පිණිස වඩව.
207. මෑණියෙනි, තෙපි විශාරද ව මෙන් තෙල ඔවා මට කියන්නහු යැ, මාගේ මෑණියෙනි, එකත්නෙන් තොපට ගෘහශ්‍රිත ප්‍රේම මාත්‍ර වනථයෙකුදු නැතැ’යි හගිමි.
208. වඩ්ඪය, හීන උත්කෘෂ්ට මධ්‍යම වූ යම් කිසි සංස්කෘත ධර්‍ම කෙනෙක් ඇද්ද ඔවුනතුරෙහි අණු වූ ද අණුමාත්‍ර වූ ද වනථයෙක් මට නැත.
209. අප්‍රමාද වැ ධ්‍යාන කරන මට හැම ආස්‍රවයෝ ක්‍ෂය වූහ, මා විසින් ත්‍රිවිද්‍යාවෝ ලබන ලදහ, බුදුන්ගේ අනුසසුන් කරන ලදි.
210. මාගේ මව අනුකම්පා ඇතියක සෙයින් (‘මා සු තෙ වඩ්ඪ ලෝකම්හි’ ආදී) පරමාර්‍ත්‍ථ සංහිත වූ මහත් වූ අවවාද පතොදයක් පැවැත් වූ යැ.
211. මම ඒ මවගේ අනුශාසනා වචන අසා යෝගක්‍ෂේම සඞ්ඛ්‍යාත නිවනට පැමිණෙනු පිණිස ධර්‍මසංවේගයට පැමිණියෙමි.
212. ඒ මම දවරැය නො මැලි වැ සතර සම්‍යක් ප්‍රධන් වීර්‍ය්‍යයෙන් නිවනට මෙහෙයූ සිත් ඇතියෙම් මව විසින් චෝදනා කරන ලද්දෙම් අනුත්තර ශාන්ති සඞ්ඛ්‍යාත නිවන පසක් කෙළෙමි.
මෙසෙයින් වඩ්ඪමාතා මෙහෙණ ගාථා කියූ.
වඩ්ඪ මාතා ථේරීගාථා යි.
නවකනිපාතය නිමි