6. 4.
145. අලඞ්කෘත ව මනා අච්ඡාදන ඇති ව මල්දම් ධර ව චන්‍දනකල්කයෙන් අනුලිප්ත ව සර්‍වාභරණයෙන් ගැවසූ සිරුරු ඇති ව දැසි ගණයා විසින් පුරස්කෘත ව-
146. ආහාර හා පානවර්‍ග ද අනල්ප ඛාද්‍ය භෝජ්‍ය ද ගෙන ගෙයින් නික්මැ උයනට එළැවීමි.
147. ඒ උයන්හි රමණය කොට කෙළැ සියගෙට එන මම සාකේත නුවර සමීපයෙහි වූ අඤ්ජනවන විහාරය දක්නට පිවිසීමි.
148. ලොවට පහන් වැනි බුදුන් දැක වැඳැ ඔබ කරා එළැඹීමි, ඒ පසැස් වූ බුදුහු අනුකම්පායෙන් මට දහම් දෙසූහු.
149. මහර්ෂි බුදුන්ගේ බස් අසා මම සත්‍යප්‍රතිවේධ කළමු, ඒ අසුන්හි මැ විරාග ධර්‍ම සඞ්ඛ්‍යාත අමෘතපදය පසක් කළමු.
150. ඉක්බිති දත් දහම් ඇති ව සසුන්හි පැවිදි වීමි. ත්‍රිවිද්‍යාවෝ ලබන ලදහ. බුදුසසුන් නො සිස් වෙයි.
මෙසෙයින් සුජාතාථේරී ගාථා කිවු ය.
සුජාතා ථේරීගාථා යි.
6. 5.
151. මම බොහෝ තුෂ්ටිජනක ද්‍රව්‍ය ඇති මහද්ධන ඇති උදාර වූ වෛශ්‍යකුලයෙහි උපන්මු. වර්‍ණයෙන් හා රූපයෙන් සම්පන්න වැ මේඝ නම් සිටු හට උරදා දුවක් වූමු.
152. රජ දරුවන් විසින් පතන ලදුමු, සිටු දරුවන් විසින් කැමති වන ලදුමු, “මට අනෝපමා දුව දෙව”යි මාපිය හට දූතයකු එවී.
153. තොපගේ දූ වූ තෙල අනෝපමාව යම්තාක් ධන වටතී තුලනා කරන ලදු ද, එයට වඩා අටගුණයක් හිරණ්‍ය හා රත්න දෙමි, කියා යි.
154. ඒ මට ලෝකජ්‍යේෂ්ඨ වූ අනුත්තර වූ සම්බුදුන් දැක ඔබගේ පා වැඳ එකත්පස් වැ හුනුමු.
155. ඒ ගොයුම්ගොත් බුදුහු අනුකම්පායෙන් මට දහම් දෙසූහු, ඒ අසුන්හි හුන් මම අනගැමිඵල පසක් කළමු.
156. ඉක්බිති කෙස් බහා සසුන්හි පැවිදි වූමු, යම් දිනෙක තෘෂ්ණා නස්නා ලදු ද, එතැන් සිට මට අද සත්වන දිනය යි.
මෙසෙයින් අනෝපමාථේරී ගාථා කිවු ය.
අනෝපමා ථේරීගාථා යි.
6. 6.
157. යමෙක් සසරදුකින් මා හා අන්‍ය බොහෝ ජනයාත් මුදාලී ද සර්‍ව සත්‍වෝත්තම වූ බුද්ධවීරයන් වහන්ස, ඒ තොප වහන්සේට නමස්කාර වේවා!
158. මා විසින් හැම දුක් සර්‍වාකාරයෙන් දන්නා ලද, හේතු තෘෂ්ණාව නස්නා ලදු, අරිඅටඟිමඟ ද නිරෝධය ද ඥානස්පර්‍ශයෙන් පහස්නා ලදි.
159. මම (ප්‍රවෘත්ති හේතු ආදි) යථාභූතාර්‍ත්‍ථය නො දන්මින් සසරමුහුදෙහි පිහිටක් නො ලබමින් අපරාපරොත්පත්ති විසින් සැරිසැරීමි. අතීතයෙහි වරෙක මවු වූමු, වරෙක පුත් වූමු, වරෙක පිය වූමු වරෙක සොහොයුරු වූමු, වරෙක මුත්නු වූමු.
160. මා විසින් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ නුවණැසින් දක්නා ලදහ. මේ අන්තිම දේහය වෙයි. ජාති සංසාරය ක්‍ෂීණ විය. දැන් පුනර්‍භවයෙක් නැත.
161. රුකුළු වැර ඇති නිවනට මෙහෙයූ සිත් ඇති සතතයෙන් දෘඪ පරාක්‍රම ඇති ශීලාදීන් සමග ව සිටි සව්වන් දකුමු. තෙල වන්‍දනා ඒ බුදුනට වෙයි.
162. මහාමායා තොමෝ බොහෝ දෙනාට වැඩ පිණිස මැ ගොයුම්ගොත් බුදුන් ප්‍රසව කළා (එසේ මැ යැ) ව්‍යාධි මරණ දෙකින් පෙළෙනුවන්ගේ දුඃඛරාශිය බැහැර කළේ යි.
මෙසෙයින් මහාප්‍රජාපතී ගෝතමී මෙහෙණ ගාථා කිවු ය.
මහාප්‍රජාපතී ගෝතමී ථේරීගාථා යි.