6. 2.
133. මම් පුත්‍රශෝකයෙන් පීඩිත වැ එහෙයින් මැ විසංඥ වැ එයින් මැ නග්න වැ විසුළ කෙහෙ ඇති වැ ඒ ඒ තැන හැසිරුණුමු.
134. කසළගොඩෙහි ද සොහොන්හි ද රියමඟ ද වාස කළමු. තුන්වසක්කල් සාපවසින් පෙළෙමින් හැසිරුණුමු.
135. අනතුරු ව මියුලුනුවර බලා වඩනා අදාන්තයන් දමනය කරන කොයිනුදු බිය නැති සුගත වූ සම්බුද්ධයන් වහන්සේ දුටුමු.
136. පියවි සිත් ලැබ වැඳ ඔබ කරා එළැඹුමු, ඒ ගොයුම්ගොත් බුදුහු මට අනුකම්පායෙන් දහම් දෙසූසේක.
137. ඔබගේ දහම් අසා සසුන්හි පැවිදි වූමු. බුද්ධ වචනයෙහි (භාවනානුයෝග වශයෙන්) යෙදෙමින් නිර්‍වාණ පදය පසක් කළමු.
138. තෙල නිවන කෙළවර කොට ඇති සියලු ශෝකයෝ මුලුසුන්හ. ප්‍රහීණයහ. යම් වස්තුයෙක ශෝකසම්භවය වේ ද, මා විසින් ඒ වස්තූහු ත්‍රිවිධ පරිඥායෙන් දන්නා ලදහ.
මෙසෙයින් වාසෙට්ඨි මෙහෙණ ගාථා කිවු ය.
වාසෙට්ඨි ථේරීගාථා යි.
6. 3.
139. ඛේමාවෙනි, තෝ යොවුන් විය පත් රූපවත්හු. මම ද යොවුන් පත් තරුණයෙමි. එව පසඟතුරුයෙන් රමණය කරම්හ.
140. ආතුර වූ බිඳෙන සුලු මේ කුණුකයින් පිළිකුල් කරමි. විළි ඇති කරමි, කාම තෘෂ්ණාවෝ මුලුසුන් කරන ලදහ.
141. කාමයෝ සැත්හුල් වැනියහ, ස්කන්‍ධයෝ ඔවුනට මස්ලොඹු වැනියහ, තෝ යම් කාම රතියක් කියෙහි ද, එය දැන් මට අරතියෙකි.
142. හැම තන්හි තෘෂ්ණා නසන ලදු, මොහඳුරු කඳ පළන ලදි, මාරය, මෙසේ දනුව, මාරය තෝ නටුයෙහි.
143. බාලයෝ නකත් වඳනාහු වනයෙහි ගිනිදෙවි පුදනුවෝ යථාභූතාර්‍ත්‍ථය නො දන්නාහු ශුද්ධිය සිතූහු.
144. මමත් පුරුෂෝත්තම සම්‍යක් සම්බුද්ධයන් වඳිමින් බුදුන්ගේ අනුසසුන්කරු වී හැම දුකින් මිදුණුමු.
මෙසෙයින් ඛේමාථේරී ගාථා කිවු ය.
ඛේමා ථේරීගාථා යි.
6. 4.
145. අලඞ්කෘත ව මනා අච්ඡාදන ඇති ව මල්දම් ධර ව චන්‍දනකල්කයෙන් අනුලිප්ත ව සර්‍වාභරණයෙන් ගැවසූ සිරුරු ඇති ව දැසි ගණයා විසින් පුරස්කෘත ව-
146. ආහාර හා පානවර්‍ග ද අනල්ප ඛාද්‍ය භෝජ්‍ය ද ගෙන ගෙයින් නික්මැ උයනට එළැවීමි.
147. ඒ උයන්හි රමණය කොට කෙළැ සියගෙට එන මම සාකේත නුවර සමීපයෙහි වූ අඤ්ජනවන විහාරය දක්නට පිවිසීමි.
148. ලොවට පහන් වැනි බුදුන් දැක වැඳැ ඔබ කරා එළැඹීමි, ඒ පසැස් වූ බුදුහු අනුකම්පායෙන් මට දහම් දෙසූහු.
149. මහර්ෂි බුදුන්ගේ බස් අසා මම සත්‍යප්‍රතිවේධ කළමු, ඒ අසුන්හි මැ විරාග ධර්‍ම සඞ්ඛ්‍යාත අමෘතපදය පසක් කළමු.
150. ඉක්බිති දත් දහම් ඇති ව සසුන්හි පැවිදි වීමි. ත්‍රිවිද්‍යාවෝ ලබන ලදහ. බුදුසසුන් නො සිස් වෙයි.
මෙසෙයින් සුජාතාථේරී ගාථා කිවු ය.
සුජාතා ථේරීගාථා යි.