5. 7.
97. මම් පෙර ගිහිගෙයි වසනුවී රහත් පැවිදි කෙනකුන්ගේ දහම් අසා කෙලෙස්රජස් රහිත වූ නිර්‍වාණ සඞ්ඛ්‍යාත වූ ච්‍යුති රහිත වූ අසඞ්ඛත ධර්‍මය දහම් ඇසින් දුටුමු.
98. ඒ මම් පුතු ද දුව ද ධනධාන්‍ය ද හැරපියා කෙහෙ බහවා සස්නෙහි පැවිදි වූමු.
99. සික්ඛමානාවක් වූ මම අඤ්ජස සඞ්ඛ්‍යාත උපරි මාර්‍ගය වඩමින් රාගද්වේෂ දෙක ද තදේකස්ථ ආස්‍රවයන් ද දුරු කළමු.
100. උපසපන් මෙහෙණක වැ පෙරවිසූකඳපිළිවෙළ සිහි කළමු. විගතමල වූ බුද්ධාදි සාධූන් විසින් වඩනලද දිවැස් නුවණ පිරිසිදු කරනලද.
101. ප්‍රත්‍යුත්පන්න වූ බිඳෙන සුලු වූ තෛභූමක සංස්කාරයන් අනාත්ම හෙයින් දැක සියලු ආස්‍රවයන් අගමගින් දුරු කළමු. සිහිල් වැ කෙලෙස් පිරිනිවනින් පිරිනිවුණුමු.
මෙසෙයින් සකුලා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
සකුලා ථේරීගාථා යි.
5. 8.
102. මේ රූප සඞ්ඛ්‍යාත ශරීරයෙහි සිට දස දරු කෙනකුන් වදා එහෙයින් දුර්‍වල වැ දිරාගිය මම් මෙහෙණක කරා එළඹියමු.
103. ඒ මෙහෙණ මට ස්කන්‍ධායතනධාතු නිඃශ්‍රිත වූ දහම් දෙසූ ඇගේ දහම් අසා කෙහෙ බහා පැවිදි වූමු.
104. සික්ඛමානාවක වූ මා විසින් දිවැස පිරිසිදු කරනලද. පෙර යම් ජාතියක මාගේ වාස වි ද ඒ පෙර විසූ කඳපිළිවෙළ දනිමි.
105. එකඟ වූ සමාහිත වූ සිත් ඇති වැ අනිමිත්තභාවනාව වඩමි. රහත්මඟට අනතුරු වැ උපන් විමෝක්‍ෂ ඇති වූමු. රූපාදි කිසි දහමක් උපාදාන නො කොට නිවුණුමු.
106. පරිඥාත වූ පඤ්චස්කන්‍ධයෝ සුන්මුල් ඇති වැ සිටිති. ලාමක වූ ජරාව, තිට නිගා වේවා. දැන් පුනර්‍භවයෙක් නැති.
මෙසෙයින් සෝණා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
සෝණා ථේරීගාථා යි.
5. 9.
107. පෙර නුවටු වැ තල්ඇටින් සුන් කෙහෙ ඇති වැ දත්මල ඇති වැ එක්සළුවක් හැඳ පෙරෙවැ අනවද්‍යයෙහි සාවද්‍ය යැ යන දෘෂ්ටි ඇති වැ සාවද්‍යයෙහි අනවද්‍ය යැ යි දක්මින් හැසිරුණුමු.
108. ගිජුකුළු පව්යෙහි දිවා විහාරස්ථානයෙන් නික්ම භික්‍ෂුසඞ්ඝයා විසින් පිරිවරනලද, කෙලෙස්රජස් රහිත වූ බුදුන් දුටුමු.
109. බුදුන් හමුයෙහි දෙදණ බිමැ පිහිටුවා වැඳ ඇඳිලි කළමු. ‘එව භද්‍රාවෙනි’යි (බුදුහු) මට වදාළහ. ඒ මට උපසම්පත් විය.
110. අංග මගධ වජ්ජි කාසි කෝසල යන යම් ජනපද කෙනෙක් (පෙර මා විසින්) හැසිරෙන ලද්දාහු ද (එහි මැ) ණය රහිත වැ (රහත් වැ) පනස්වසක් මම රටවැසියා දුන් පිඬුවා වැළඳූමු.
111. සප්‍රාඥ වූ යම් උපාසකයෙක් සියලු ග්‍රන්‍ථයන්ගෙන් මිදුණු භද්‍රා මෙහෙණහට සිවුරු දුන්නේ ද මේ තෙමෙ බොහෝ පින් රැස් කෙළේ වී.
මෙසෙයින් භද්‍දාකුණ්ඩලකේසා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
භද්‍දාකුණ්ඩලකේසා ථේරීගාථා යි.
5. 10.
112. මාණවකයෝ නඟුලින් කුඹුරු සාමින් භූමියෙහි බිජු වපුරන්නාහු අඹුදරුවන් පෝෂණය කෙරෙමින් ධනය ලබත්.
113. ශීලසම්පන්න වූ ශාස්තෲන් වහන්සේගේ සසුන් කරන නුකුසී වූ උඩඟු නො වූ මම කුමක් හෙයින් නිවන පසක් නො කෙරෙම් ද?
114. පා දෝනා හේතුයෙන් (තුන් වරක්) දිය ඔත් කල්හි උස්බිමින් පහතට ගලාගිය පාදොවුන් දිය දැක මම් නිමිති කෙරෙමි.
115. අනතුරු වැ භද්‍ර වූ ආජානීය අශ්වයකු සෙයින් සිත විදර්‍ශනා සමාධියෙන් සමාහිත කළමු. ඉක්බිති මම් පහන අතින් ගෙන විහාරයට පිවිසියමු.
116. ශයනය පහන්එලියෙන් බලා ඇඳෙහි හිඳගතුමු. ඉක්බිති මම් හිඳ ගෙන (පහන නිවන්නට) වැටිය ඇදපූමු. (එසඳ) පහන නිවීමක් මෙන් චිත්තයාගේ විමෝක්‍ෂය වී.
මෙසෙයින් පටාචාරා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
පටාචාරා ථේරීගාථා යි.