5. 3.
77. අනුපාය මනසිකාරය හේතු කොට ගෙන කාමරාගයෙන් පීඩිත වැ පළමු මාගේ සිත වශයෙහි නො පවත්නා කල්හි නො සන්හුන් සිත් ඇති වූමු.
78. කාමරාගාදි කෙලෙසුන් විසින් මඬනා ලදු වැ ශුභසංඥා අනු වැ වැටෙන සුලු වැ රාගචිත්තයාගේ වශයට පැමිණෙමින් චිත්තශමථය නො ලදුමු.
79. මම් කෘශ වැ පඬුපැහැ ඇති වැ විවර්‍ණ වූ සිරුරු ඇති වැ සත්වසක් හැසිරිණිමි. කෙලෙස්දුකින් දුක්පත් වූ මම් දහවලැ හෝ රැය හෝ මහණසුව නො ලදුමු.
80. ඉක්බිති ‘යම් හෙයකින් හීන වූ ගිහිබවට පෙරළා පැමිණෙම් ද මෙහි ගෙලවැල්ලා මියනු ඊට වඩා උතුමැ’යි රැහැනක් ගෙන වනතුරට පිවිසීමි.
81. දැඩි වූ පුඬුවක් කොට වෘක්‍ෂශාඛායෙකැ බැඳ පුඬුව ග්‍රීවායෙහි බහාලිමි. එකල්හි මාගේ සිත සියලු ආස්‍රවයන් කෙරෙන් මිදිණි.
මෙසෙයින් සීහා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
සීහා ථේරීගාථා යි.
5. 4.
82. නන්‍දාවෙනි, ආතුර වූ (නානාවිධ කුණපයෙන්) අපවිත්‍ර වූ පූතිභූත ශරීරය බල. අශුභ භාවනා සම්පාදනය පිණිස (උපචාරසමාධියෙන්) එකඟ වූ (අර්‍පණාසමාධියෙන්) සුසමාහිත වූ සිත වඩව.
83. මේ සවිඥානක අශුභය යම්සේ ද තෙල අවිඥානක අශුභයත් එබඳු විය. තෙල අවිඥානක අශුභය යම්සේ (සුසානයෙහි හෝනේ) ද මේ සවිඥානක අශුභයත් එබඳු වෙයි. බාලයන් විසින් පතන ලදුයේ නමුදු දුගඳ හමයි.
84. මෙසේ ස්වකීය භාවනාමය ප්‍රඥායෙන් (ඝනවිනබ්භෝග කරණයෙන්) ඝනසංඥා බිඳ රෑදාවල් බලමින් අනලස් වැ තෙල ස්වභාවය ඇති සිරුර මෙසේ දුටුමු.
85. ස්මෘති අවිප්‍රවාසයෙන් අප්‍රමත්ත වූ උපායමනසිකාරයෙන් විමසන ඒ මා විසින් ස්වසන්තාන පරසන්තාන භේද වූ කය ඇතිසැටියෙන් දක්නා ලද්දේ යැ.
86. අනතුරු වැ මම් ආත්මභාව සඞ්ඛ්‍යාත කයෙහි (මාර්‍ගප්‍රඥායෙන්) නිර්වේදයට පැමිණියෙමි. මම් අධ්‍යාත්මසන්තානයෙහි ද විරාගයට පැමිණියෙමි. අප්‍රමත්ත වැ සංයෝජන සමුච්ඡේදයෙන් විසංයුක්ත වැ උපශාන්ත ද පරිනිර්‍වෘත ද වූමු.
මෙසෙයින් සුන්‍දරීනන්‍දා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
සුන්‍දරීනන්‍දා ථේරීගාථා යි.
5. 5.
87. (ඉන්‍ද්‍රාදීන් ආරාධනය සඳහා) ගිනිදෙවි ද (මසක් පාසා නව) සඳ ද (දවස් පතා උදය සවස) හිරු ද (හිරණ්‍යගර්‍භාදි බාහිර) දෙවියන් ද මම් (ශුද්ධිය පතා) නමස්කාර කළමු, නදීතීර්‍ත්‍ථයන් කරා එළඹ දියෙහි ගැලුනෙමු.
88. බොහෝ ව්‍රත සමාදානයෙන් හිස අඩක් මුඬු කළමු. බිම හෝනෙමි. රාත්‍රිභෝජනය නො වැළඳීමි.
89. (යළි) වස්ත්‍රාලඞ්කාරයෙන් ගඳමලින් සැරසීමෙහි ඇලී නැහැවීමෙන් හා ඇඟ ඉලීමෙන් ද කාමරාගයෙන් උපද්‍රැත වැ මේ කය සතපාලූමු.
90. මෑතභාගයෙහි සැදැහැ උපදවා සස්නෙහි පැවිදි වූමු. විදර්‍ශනා සහිත මාර්‍ගඥානයෙන් මේ කය තතුසේ දැක කාමරාගය (අගමඟින්) නසනලද්දේ යැ.
91. සියලු භවයෝ ද විෂයාභිලාෂ සඞ්ඛ්‍යාත ඉච්ඡාව ද අනාගතභව ප්‍රාර්‍ත්‍ථනාව ද සිඳිනලද්දාහු යැ. කාමාදි සියලු යෝගයන්ගෙන් විසංයුක්ත වැ චිත්තයාගේ ශාන්තියට පැමුණුමු.
මෙසෙයින් නන්‍දුත්තරා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
නන්‍දුත්තරා ථේරීගාථා යි.
5. 6.
92. මම් සැදැහැයෙන් ගිහිගෙන් නික්ම සස්නෙහි පැවිදි වැ ලාභසත්කාරයෙහි උත්සුක වැ (බහුශ්‍රැත්‍ය ධර්‍මකථාදි) ඒ ඒ කරුණින් යුක්ත වැ වුසුමු.
93. මම් (ධ්‍යානවිදර්‍ශනාදි) උත්තමාර්‍ත්‍ථය හැරපියා (සිව්පස නම් වූ ආමිෂ බැවින්) හීන වූ අර්‍ත්‍ථය සේවන කෙළෙමි. කෙලෙස් වශයට ගොස් ශ්‍රාමණ්‍යාර්‍ත්‍ථය මම් නො දතුමු.
94. මා වසන ඔවරකයෙහි හුන් මට ‘තෘෂ්ණාවශයට පැමිණ නො මඟ පිළිපන්මු’යි සංවේග උපන.
95. මාගේ ජීවිතය අල්ප යැ (එ ද) ජරාව ද ව්‍යාධිය ද මඩනේ වෙයි. කය ජරාව විසින් බිඳුනා ලැබෙයි. මට ප්‍රමාද වන්නට මේ කල් නො වේ.
96. ස්කන්‍ධයන්ගේ උදයව්‍යය (අනිත්‍යාදි මනසිකාරයෙන්) ඇති සැටි බලමින් කෙලෙසුන් කෙරෙන් මිදුණු සිත් ඇති වැ නැඟී සිටියමු. බුදුන්ගේ අනුසසුන් කරනලද.
මෙසෙයින් මෙත්තාකාළි මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
මෙත්තාකාළි ථේරීගාථා යි.